Ζωή και Μνήμη

Γειά πιτσιρίκο. Στην απώλεια της μνήμης είναι εκεί που ποντάρουν εκείνοι που διαφεντεύουν τον κόσμο. Πέρασαν τριάντα τόσα χρόνια από τότε που εμφανίστηκε ως σωτήρας o Ανδρέας Γ. Παπανδρέου με ήλιους που ανέτειλαν που τους μεθούσαμε με το ζόρι.

Ήταν η εποχή που ζητούσαν ένα αντίδοτο στη δεξιά αλλά με τις ίδιες παρενέργειες.

Σύντομα, η ελπίδα διαψεύστηκε και τη θέση της πήρε ό,τι πιό αισχρό διέθετε ο τόπος.

Τώρα πάλι μετά από όλα αυτά, την παρακμή, τις χρεοκοπίες και τα ξεπουλήματα, ο κόσμος ζητούσε πάλι την αντιδεξιά διέξοδο, μια νέα ελπίδα όμως αλί, η γενιά που πριν τριάντα πέντε χρόνια την πάτησε τώρα είχε αρχίσει να αναχωρεί προς άλλους κόσμους ή η έλλειψη παιδείας και κριτικής άποψης δούλεψε (πάντα εναντίον τους) ή απλώς πέρασαν αρκετά χρόνια, ώσπου η απώλεια μνήμης ξεπέρασε ένα κρίσιμο σημείο έτσι ώστε το ίδιο κόλπο να είναι εφικτό.

Η ζωή, ο θεός, η φύση -ή όπως αλλιώς θέλει να το αποκαλέσει κάποιος- θα συγχωρέσει το λάθος τη πρώτη φορά και αν είσαι τυχερός θα τη γλυτώσεις και την δεύτερη φορά.

Όμως την επόμενη φορά που θα πάρεις λάθος απόφαση, η ζωή θα είναι πολύ σκληρή και δε θα δείξει κανένα έλεος μέχρι το τέλος, και ακόμα παραπέρα από αυτό αν υπάρχει.

Να σου πω ούτε και εγώ πιστεύω ότι θα μιλήσει στο τέλος η ανάγκη.

Στο τέλος θα μιλήσει η ζωή και δεν θα χαριστεί στα όμορφα μάτια κανενός.

Μπορεί να αφανιστούν άνθρωποι και κόσμοι αλλά αυτό δεν την ενδιαφέρει καθόλου γιατί θα έχει πάρει την απόφαση να ακολουθήσει άλλες διαδρομές.

Ακόμα και πυρηνικό ολοκαύτωμα αν γινόταν και η ζωή χανόταν για εκαντοντάδες χιλιάδες χρόνια μηδαμινός θα ήταν ο αντίχτυπος για αυτή.

Νέοι κόσμοι, ίσως καλύτεροι θα έκαναν πάλι την εμφάνιση τους σε χρονική στιγμή καθορισμένη από την ζωή την ίδια.

Στην επέτειο του ΟΧΙ του δημοψηφίσματος βρέθηκα στην Αθήνα και έγινα και εγώ μάρτυρας της ανύπαρκτης αντίδρασης και της απάθειας της ελληνικής κοινωνίας.

Μου έκανε εντύπωση αυτό που ανέφερες, πράγμα που παρατήρησα και εγώ, τα άδεια βλέμματα των νέων κυρίως ανθρώπων στα κατάμεστα καφέ και ρακάδικα.

Αυτό το βλέμμα το έχω ξαναδεί, είναι το βλέμμα που έχει κάποιος όταν έχει μπροστά του πολλά χαμένα χρόνια.

Είναι το βλέμμα που σου χαρίζει το εκπαιδευτικό σύστημα και η επικρατούσα κουλτούρα, που, αν τελικά βρεις το χρόνο και το κουράγιο και κοιταχτείς πολλή ώρα στο καθρέπτη, θα τρομάξεις γιατί θα δεις να σε κοιτά ένα είδωλο που δεν αναγνωρίζεις.

Μέσα από αντίξοες συνθήκες πρέπει να βρει κανείς τα πράγματα που τον σκοτώνουν και να τα εκμηδενίσει.

Αν δεν καταφέρει κάποιος να κάνει μια φιλότιμη προσπάθεια να απελευθερωθεί, τότε δεν υπάρχει κανείς που μπορεί να το κάνει για αυτόν.

Και μέσες λύσεις δεν υπάρχουν.

Κοιτώντας όλους αυτούς που ζουν τη ζωή τους σαν να μην συμβαίνει απολύτως τίποτα, σκέφτομαι ενστικτωδώς, ναι το ομολογώ, ότι και να ήμουν σε θέση να βοηθήσω κάποιον που κοιτά αλλά δεν βλέπει, η ζωή, η φύση, ο θεός δε θα μου το επέτρεπαν, και, αν επέμενα, θα με έκαναν κιμά.

Όπως και να έχει, προσωπικά πιστεύω ότι στο τέλος η ζωή η ίδια θα μιλήσει.

Και όποιος δεν έχει τα αυτιά και τα μάτια να αντιληφθεί τί θέλει να πει όχι μόνο δε θα ζήσει αλλά θα είναι δυστυχισμένος.

Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο.

Αγώνες γίνονται από αυτούς που έχουν αγωνιστική διάθεση, οι υπόλοιποι απλά χάνονται καθημερινά.

Τα σέβη μου από τα βουνά που διάλεξα πάλι φέτος.

Νίκος

(Αγαπητέ φίλε, δεν είναι μόνο πρόβλημα Μνήμης αλλά και δυναμικού. Αυτό το ανθρώπινο δυναμικό έχει η Ελλάδα, από αυτό θα επιλέξει. Αυτό είναι το ανθρώπινο δυναμικό της Ελλάδας -σε πολιτικούς και πολίτες-, δεν έχει άλλο. Δεν υπάρχουν κρυμμένοι Έλληνες. Δεν συμφωνώ με τη σύγκριση ΠΑΣΟΚ του ’81 με ΣΥΡΙΖΑ του 2015. Καμία σχέση. Άλλη εποχή, άλλες συνθήκες. Μια χώρα μετά από δεκαετίες Δεξιάς και δικτατορία δεν συγκρίνεται με μια χώρα -30 χρόνια αργότερα- μετά από χρεοκοπία. Αλλά είναι εύκολο να γράφουμε τέτοια. Ξεχνώντας πως οι μισοί Έλληνες δεν ψηφίζουν πια, οπότε για αυτούς δεν ισχύουν αυτά που γράφετε. Η ζωή μιλάει κάθε μέρα. Η ανάγκη μιλάει πιο σπάνια και αλλάζει την ανθρωπότητα. Η πλειοψηφία των νέων στην Ελλάδα σήμερα -από αυτούς που έχουν απομείνει τουλάχιστον- νομίζουν πως η ζωή τους χρωστάει και πως θα καθαρίζουν πάντα οι γονείς τους. Τους περιμένει μεγάλη έκπληξη. Καλά να περνάτε στα βουνά. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.