Ένα ρολόι σταματημένο

Φίλε πιτσιρίκο,
Θα σου παραθέσω μια μικρή ιστορία η οποία είναι γεγονός που μου συνέβη πρόσφατα. Βέβαια, δεν εντάσσεται σε κάποια θεματική ενότητα, πολιτικής ή κομματικής φύσεως, ούτε καν καλοκαιρινής (βλ.πατούσες).

Ο τίτλος της μαρτυράει πολλά, αφού είναι ημιαλληγορικός.

Σταμάτησε το ρολόι μου λοιπόν, οπότε η πρώτη σκέψη που κάνει κανείς -ελπίζοντας να πέσει μέσα- είναι να έμεινε απο μπαταρία.

Το σταματημένο ανα χείρας και όχι επί χείρας και ντουγρού για ρολογάδικο.

Είχα πολλές επιλογές καταστημάτων μεταξύ αυτών και το μαγαζί που το αγόρασα.

Μπήκα όμως σε ένα που ήταν το πιο καμμένο και παρακμιακό που θα μπορούσα να μπω.

Αφενός γιατι βρήκα πάρκινγκ ακριβώς απέξω και αφετέρου γιατί δεν μπορώ τα πολλά πολλά με τις βιτρίνες και τα μαγαζιά.

Μπαίνω μέσα -για να μην τα πολυλογώ- και αντικρίζω ένα σκηνικό ανάλογο με αυτό της διάθεσης που σου δημιουργούσε το μαγαζί απέξω.

Σκόνη, βαρύ κλίμα, ησυχία και ένας παππούς γύρω στα εκατό καθισμένος σε μια πολυθρόνα.

Στιγμιαία, παγώνω και σκέφτομαι να φύγω εφόσον δεν μου αρέσουν οι χρονοτριβές στα μαγαζιά όπως είπα και πιο πάνω.

Κάνω μισό βήμα προς τα πίσω, με σκοπό να φύγω και ακούω τον παππού χωρίς να σηκώσει το κεφάλι του για να με δει να λέει:

-Τώρα θα ‘ρθεί.
-Α, εδώ είναι του κάνω και πριν τελειώσω τη φράση μου ανεβαίνει από το υπόγειο ο ιδιοκτήτης.
-Καλώς το παιδί,τι έχουμε;
-Μάλλον έμεινε από μπαταρία.

Του δίνω το ρολόι και αρχίζει αυτός τη διαδικασία αλλαγής.

Να αναφέρω στο σημείο αυτό ότι το περιστατικό διαδραματίζεται σε επαρχιακή πόλη και λίγο πολύ όλοι γνωρίζονται, οπότε ερωτήσεις του τύπου από πού είσαι, πώς σε λένε και τα σχετικά έχουν νόημα.

Με ρωτάει λοιπόν ο ιδιοκτήτης από πού είμαι και, αφού του λέω το χωριό μου, παίρνει φωτιά ο παππούς.

-Α, ξέρω αυτόν, ξέρω τον τάδε, δούλεψα μαζί με εκείνον και άλλα πολλά.

Δεν δίνω σημασία γιατί θέλω να τελειώσω, οπότε κουνάω συγκαταβατικά το κεφάλι και χαμογελάω, προσδίδοντας τον ανάλογο σεβασμό στον γέροντα.

Δεν θα τελείωνα όμως.

Το ρολόι ήταν ήδη στο χέρι μου και δούλευε με την δύο Ευρώ καινούρια μπαταρία του.

-Τον βλέπεις αυτόν τον παππού μου λέει, βίος και πολιτεία είναι. Γύρισε τον κόσμο όλο. Μόνο στην Αμερική πήγε δέκα φορες.

Δε μιλάω, αλλά ο παππούς αφού μου παραθέτει μια σειρά από κατορθώματα μου κάνει την κλασσική ερώτηση “Πόσων χρόνων με κάνεις;”, φουσκωμένος από περηφάνια, ποντάροντας ότι θα πέσω έξω προς τα κάτω.

Καταλαβαίνω το ύφος του και για να μην τον κακοκαρδίσω του λέω:

-Παππού πρέπει να είσαι γύρω στα ογδόντα.

Τινάζει το κεφάλι του προς τα πάνω και το βλέμμα του κλειδώνει στο δικό μου. Η ματιά του είναι καθαρή και γεμάτη ενέργεια. Σιωπηλός για λίγο και μετά σφίγγοντας χείλη του κουνάει περιπαικτικά το κεφάλι του κοιτώντας με πάντα στα μάτια.

Χωρίς να σταματήσει να κουνά το κεφάλι, το ξεστομίζει ρουθουνίζοντας:

“Άμα είχα ογδόντα χρόνια εγώ τώρα, θα γαμούσα τον κούκο και θα έβγαζε αηδόνια. Ενενήντα είμαι.”

Με συγκλόνισε. Τον αποχαιρέτησα, αφού του ευχήθηκα να φτάσει τα διακόσια· ξαναρουθούνισε αλλά αυτήν τη φορά η εκπνοή δεν είχε ένταση.

Βγαίνω στον δρόμο σαν χαζός και προσπαθώ να συνέλθω.

Τι είπε ο άνθρωπος;

Η ευχή του ήταν να γίνει ξανά ογδόντα.

Εμείς μπροστά του είμαστε βρέφη και φοβόμαστε μην μας κόψει ο Ντραγκι το φραπέ.

Άλλη γενιά, άλλοι άνθρωποι που πέρασαν πολλά και έμαθαν να μη φοβούνται.

Εμείς, με σκυμμένο το κεφάλι, έχουμε πειστεί πως είμαστε αδύναμοι πως δεν θα βγαλουμε αηδόνια.

Φαίνεται πως οι παλιότεροι, ενώ ήταν αγράμματοι, είχαν την απαιτούμενη σοφία για να διαχειριστούν τις αναποδιές.

Ελπίζω να μη χρειαστεί να φτάσω στα ενενήντα μου και να αναπολώ τα ογδόντα, ψάχνοντας ακόμα λύση για τα μνημόνια.

Δημήτρης

Υ.Γ. Ευχαριστώ παππού, τα είπες όλα.

(Αγαπητέ φίλε, τα γηρατειά είναι μακελειό. Αν δεν είσαι άρρωστος, δεν έχεις την δύναμη που είχες, θυμάσαι πολύ καλά πως κάποτε είχες δύναμη, ενώ φίλοι και γνωστοί σου τα τινάζουν συνέχεια. Από την άλλη, οι ηλικιωμένοι δεν έχουν πια αναστολές -εκτός από αυτούς που το έχουν ρίξει στον Θεό- και δεν ξέρουν τι λένε. Νομίζω πως το μυστικό για καλά γηρατειά είναι να μην σταματήσεις να κάνεις αυτό που γουστάρεις. Αλλά βέβαια, αυτό δεν εξαρτάται πάντα από εμάς. Σας εύχομαι να ζήσετε πολλά και καλά χρόνια. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.