Η ελπίδα είναι ΠΑΣΟΚ
Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Παίρνω αφορμή την αναφορά σας στην ελπίδα, εσένα και του Ηλία, για να καταθέσω κάποιες σκέψεις μου.
Η ελπίδα, λοιπόν, μας καθοδηγεί στο σκοτάδι.
Μας αφαιρεί την δύναμη να σχηματίζουμε το τώρα και το κάθε τώρα που ισούται με το μέλλον μας.
Δεν ειναι αξιοπρεπές να αφήνουμε μια τόσο ανεφάρμοστη δύναμη να κυριαρχεί πάνω μας και να επιτάσει κατευθύνσεις για το που και πώς.
Οδηγούμαστε κάτω απο την σκιά της ματαιοδοξιάς, της απληστίας, του φόβου και της αγωνίας, όπως είπες, και όλα αυτά κάτω από την ομπρέλα της ελπίδας.
Η λέξη και μόνο δίνει μια θετική ενέργεια αλλά περικλείει τόσο ασχήμια.
Τόσες έννοιες στοιβαγμένες μέσα της που δεν μπορείς να τις ξεχωρίσεις.
Σε ενα ασπρόμαυρο κύκλο που το καλό και το κακό ενώθηκαν. Και το γκρι κυριαρχεί.
Η μετριότητα δίνει το παρών και καθοδηγεί. Το συναίσθημα να συγχωρέσω το κακό, να το δεχτώ για να πετύχω το καλό – για μένα;.
Να προχωράμε το δρόμο μας και να φτάσουμε εκεί που λέει ποιός; Η ελπίδα για ενα καλύτερο μέλλον.
Και το μέλλον αυτό απλά οδηγείται και ελέγχεται ελάχιστα από μας στο σύνολο του.
Γιατί απλά δεν ενεργούμε. Αδρανούμε και περιμένουμε το σύμπαν να συνωμοτήσει για το μέλλον μας.
Όταν μιλήσουμε για κοινωνικές δομές, πολιτικές αποφάσεις, κουλτούρα και ψυχοδυναμικές ενέργειες που έρχονται από το παρελθόν και το τώρα μας, το μέλλον δείχνει κατασκευασμένο και έτοιμο για μας.
Είναι δύσκολο αλλά είναι ωραίο ταξίδι να μάθουμε να ζούμε με τις δυνάμεις μας. Η κατάρα της εποχής μας;
Θέλουμε να ζούμε πέρα από αυτό που μπορούμε πέρα, από αυτό που μπορούμε να αποφασίσουμε.
Αόρατες δυνάμεις από παντού μας καθοδηγούν και εμείς ακολουθούμε.
Η άρνηση θα φέρει την απομόνωση αλλά θα φέρει και την ανεξαρτησία σε ένα μεγάλο βαθμό.
Δεν είναι κάτι που μπορούμε να προσπεράσουμε έτσι απλά.
Να καλλιεργούμε τις δυνάμεις μας και να βασιζόμαστε σε αυτές γιατί μόνο έτσι θα μάθουμε ποιοί είμαστε και που μπορούμε να πάμε.
Δεν ειναι κακό να αποδεχθούμε το ποιοί είμαστε και τι μπορούμε να κάνουμε.
Ευτυχώς, το μυαλό είναι τέτοιο που μπορεί να αναπτυχθεί.
Το επόμενο βήμα όμως είναι ο φόβος. Αυτός ο αόρατος εχθρός που έχει τόσες συνιστώσες που ούτε να διανοηθούμε μπορούμε τις περισσότερες φορές ούτε να ελέγξουμε.
Ο φόβος για μένα ξεπερνιέται με το τώρα να κυριαρχεί στο μυαλό και να είναι κομμάτι της προσωπικότητάς μας.
Έτσι λοιπόν για μένα προσωπικά υπάρχει η εξής βαθμίδα:
1) Στόχος-> Περιέχει πλάνο και δράση, ενεργοποίηση και κατανοήση της κατεύθυνσης. Αποδοχή της αποτυχίας ως εμπειρία. Χειραφέτηση.
2) Όνειρο -> Κάτι ενδιάμεσο του στόχου και της ελπίδας. Ένα στοιχείο δράσης αλλά απογοητευτικά μακρινό. Ελάχιστη εμπειρία αποκομίζεται.
3) Ελπίδα -> Παραίτηση. Αδράνεια. Χειραγώγηση.
Η ελπίδα είναι ΠΑΣΟΚ. Όλα θα γίνουν.
Κιου
Κάτω χώρες (για πόσο ακόμα;)
Υ.Γ. Χθες μιλούσα με ένα κύριο που έχει μείνει στο εξωτερικό για δεκαετίες. Άκουσα να βρίζει και την Έλλαδα και τους άλλους. Να μην θέλει τίποτα από τα δύο. Άνθρωπος χωρίς πατρίδα. Μέσα στην αγωνία. Απλά μια παρατήρηση.
(Αγαπητέ φίλε, πολύ όμορφο το κείμενό σας. Να είστε καλά. Σας ευχαριστώ.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.