Μπούρκα ή μονοκίνι;

Φίλτατε Πιτσιρίκο,
Ξεκίνησα να γράφω σχόλιο, κάτω από το κείμενο της Ελένης, το “Fashion police”, που πολύ μου άρεσε. Αλλά καθώς το σχόλιο μού έβγαινε σεντόνι, είπα να μην αφήσω εκεί.

Το κείμενο αυτό, λοιπόν, με οδήγησε στα εξής ερωτήματα:

Μήπως κάτι, που το λένε “Σύνταγμα”, κατοχυρώνει την ανεξιθρησκεία;

Αν ήταν καλόγρια;

Αν ήταν ο πάπας;

Αν απαγορεύονταν οι περιτμημένοι σε παραλίες γυμνιστών;

Αν απαγορεύονταν και τα speedo, για όσους δεν έχουν την κατάλληλη σωματική διάπλαση;

Ποιος είναι αυτός που αποφασίζει τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται, βάσει του αισθητηρίου όχλησης τίνος;

Κάποτε, βρέθηκα σε μια παραλία της Μομπάσα, στην Κένυα.

Την Κυριακή, η παραλία –έκτασης χιλιομέτρων, όσο έπιανε το μάτι σου– γέμισε από ντόπιους.

Χιλιάδες χιλιάδων ανθρώπων, που σε ορισμένα σημεία για να χωρέσουν, απλά στέκονταν όρθιοι.

Και μπορούσες να δεις γυναίκες με ανύπαρκτο σχεδόν μονοκίνι, αλλά και γυναίκες με κανονικές μπούρκες, ολόμαυρες, ολόσωμες. Όλες να πλατσουρίζουν στα ζεστά, θολά -τίγκα στους καρχαρίες- νερά του Ινδικού Ωκεανού.

Με σόκαραν οι μπούρκες, δεν τις είχα ξανασυναντήσει σε παραλία, μπροστά μου.

Με σόκαραν και τα σχεδόν γυμνά κορμιά, δεν ήταν γυμνίστριες, ήταν γυμνές.

Οι πρώτες μουσουλμάνες. Οι δεύτερες πόρνες.

Η Κένυα έχει και χριστιανούς και μουσουλμάνους και από τους άλλους, τους παλιούς ειδωλολάτρες.

Και πολλές ιεραποστολές, που –πέραν των άλλων δραστηριοτήτων τους– διδάσκουν ότι οποιαδήποτε μορφή αντισύλληψης είναι αμαρτία.

Και έχει και υψηλό ποσοστό φορέων HIV. Ανδρών, γυναικών και παιδιών.

Και, όσο μπόρεσα να δω, με την αφελή τουριστική μου ιδιότητα, είναι και προορισμός σεξoτουρισμού.

Παχυλοί, ασπρουλιάρηδες δυτικοί, να σέρνουν νεαρές μαυρούλες εδώ και κει και να τις βάζουν να ικανοποιούν τις απαιτήσεις τους σε ντύσιμο, συμπεριφορά, χορό, νάζι, υποταγή.

Προφανώς, βάσει του δικού τους αισθητηρίου και της δικής τους άποψης, για το πώς πρέπει να συμπεριφέρεται η γυναίκα, στον άντρα τον σωστό, τον σερνικό.

Συμπεριφορά, που ποτέ δεν θα τολμούσαν να απαιτήσουν από μια γυναίκα της χώρας προέλευσής τους.

Εκτός αν αυτή ήταν του επαγγέλματος και αυτός το έκανε στη ζούλα.

Δεν ξέρω ποιος εξευτελισμός είναι χειρότερος.

Είμαι μια τυχερή γυναίκα, που μου ‘λαχε να γεννηθώ στο δημοκρατικό, δυτικό κόσμο.

Θεωρώ το δικαίωμα των γυναικών επί των επιλογών τους, δεδομένο.

Θεωρητικά πάντα. Το πρακτικό μέρος, σηκώνει μια σχετική συζήτηση.

Εκείνη την Κυριακή όμως, δεν μπόρεσα παρά να αναρωτηθώ: εάν είχα να επιλέξω ανάμεσα στη μπούρκα ή την πoρνεία, τι αλήθεια θα επέλεγα;

Αδιέξοδο.

Οι γυναίκες ζούμε σε έναν αδιέξοδο κόσμο.

Φυσικά, απέχω πολύ από το να μου κόψουν την κλειτορίδα, όμως όλη μου τη ζωή, υποτιμώνται η ευφυΐα μου, η προσωπικότητά μου, οι επιλογές μου.

Αλλά ας μην αρχίσω τη γκρίνια για τα δικά μου, μην τυχόν και αναρωτηθεί κανείς εάν έχω περίοδο.

Το Διάταγμα των Μεδιολάνων περί ανεξιθρησκείας, ήταν μια σοφή, πολιτική επιλογή, εκείνον τον μακρινό 4ο αιώνα. Πολιτική. Η πίστη δεν είχε σχέση.

Μία σοφότερη επιλογή των πολιτών, θα ήταν να σταματήσουν να ακολουθούν κομπλεξικά ανθρωπάρια, άγαμα και διψασμένα για εξουσία και επιβολή.

Το “άγαμα” σε θεωρητικό επίπεδο.

Σε πρακτικό επίπεδο, κλείσε μερικούς σεξoυαλικά καταπιεσμένους άνδρες σε περιορισμένο χώρο και θα ξεκινήσουν οι αλλαξοκωλιές, πριν προλάβεις να πεις “ανεξιθρησκεία”.

Αλλά γιατί να την κάνουν αυτήν την επιλογή οι πολίτες;

Αφού μπορούν πολύ απλά, αντί να κάθονται και να τους ζαλίζουν τα παπάρια οι γυναίκες τους, να μπαίνουν στο αεροπλάνο, να πηγαίνουν σε έναν εξωτικό προορισμό και ν’ απλώνουν τις χερούκλες τους σε τρυφερά, αβοήθητα πλάσματα.

Και αν δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να πάνε εκεί, μπορούν να κάνουν το ίδιο, στην οδό Πατησίων της χώρας τους.

Και αυτά τα πλάσματα είναι αβοήθητα, γιατί κάποιος τους έχει στερήσει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές.

Γιατί η δημοκρατία και η ελευθερία, χρειάζονται χρυσάφι και πετρέλαιο.

Και όταν αυτά τα πλάσματα βρεθούν σε χώρες με ελευθερία και δημοκρατία, οι ελεύθεροι δημοκράτες ουρλιάζουν “έξω οι ξένοι”, γιατί δεν μπορούν να ενταχθούν στην πολιτισμένη κενωνία μας και να ακολουθήσουν τα δικά μας αισθητικά, πολιτιστικά, κοινωνικά, θρησκευτικά, δημοκρατικά – βρε αδερφέ! – κριτήρια.

Εν ολίγοις, να τις γ@μάω (κυριολεκτικά ή μεταφορικά), αλλά να μένουν μακριά απ’ το σπίτι μου, γιατί προσβάλλουν τη γυναίκα μου.

Και τη γυναίκα μου εγώ, την έχω δούλα και κυρά! Και αυτή γουστάρει.

Π.

Υ.Γ. Μέχρι να πάω στην Κένυα, είχα ταξιδέψει μόνο στην Ευρώπη. Η Κένυα ήταν συγκλονιστική εμπειρία. Είδα τον κόσμο αλλιώς. Όμως, η αφελής, τουριστική ιδιότητα, μου προκαλεί τελικά πολύ σοβαρό ηθικό ζήτημα. Πόσο περίπλοκα είναι τα πάντα. Πόσο μπερδεμένη με αφήνουν.

(Αγαπητή φίλη, χτες είχα την ευκαιρία να μιλήσω με μια αγαπημένη φίλη από τη Γαλλία και τον σύντροφό της, οπότε συζητήσαμε και για το μπουρκίνι. Ήταν και οι δυο σκασμένοι στα γέλια. Φυσικά, είναι και οι δυο άθεοι και δεν τους συγκινούν τα θρησκευτικά θέματα. Όπως δεν συγκινούν κι εμένα. Πιστεύω πως κάποτε πρέπει να τελειώνουμε με τις θρησκείες και τα σκατά που βάζουν -από μικρή ηλικία- στα μυαλά των ανθρώπων. Η γαλλική κοινωνία είναι πολύ μπροστά από την δική μας στο θέμα αυτό. Η πίστη είναι για τους Γάλλους προσωπική υπόθεση του καθενός και να την κρατήσει για τον εαυτό του. Τους υπόλοιπους δεν μας αφορά. Χαίρομαι που μεγάλωσα σε μια χριστιανική κοινωνία -που μου επιτρέπει να είμαι άθεος ή, για την ακρίβεια, σε διαρκή αναζήτηση Θεού-, θεωρώ τον Χριστό έναν μεγάλο Δάσκαλο, αλλά μέχρι εκεί. Σε πολλές χώρες οι γυναίκες είναι καταπιεσμένοι πολίτες δεύτερης κατηγορίας αλλά και στην Δύση οι γυναίκες καταπιέζονται, ζώντας σε έναν απόλυτα ανδρικό κόσμο -φτιαγμένο από άνδρες για άνδρες-, αφού πρέπει να ακολουθούν βλακώδη πρότυπα. Ανάμεσα στην μπούρκα και την πoρνεία -αν και δεν θα έπρεπε να υπάρχει τέτοιο δίλημμα-, θα επέλεγα την πoρνεία, με την προϋπόθεση πως δεν θα υπήρχε νταβατζής. Είμαι υπέρ της αυτοδιάθεσης των ανθρώπων και να κάνει ο καθένας ό,τι θέλει το σώμα του. Ένα από τα πιο όμορφα και συγκινητικά πράγματα σε αυτή τη ζωή είναι ότι μπορεί ο κάθε άνθρωπος -πλούσιος, φτωχός, νέος, γέρος, όμορφος, άσχημος, άνδρας, γυναίκα- να πάρει την πετσετούλα του, να περπατήσει μέχρι την παραλία , να απλώσει την πετσέτα του δίπλα στο κύμα και να μπει στην θάλασσα. Δεν χρειάζεται να το γ@μήσουμε κι αυτό. Στην παραλία πάμε να κάνουμε μπάνιο και να χαλαρώσουμε. Δεν πάμε για να λατρέψουμε τον θεό, ούτε για να κάνουμε προσηλυτισμό. Αυτό που μου αρέσει στην παραλία είναι πως οι άνθρωποι είναι γαλήνιοι -εκτός από τους Έλληνες και τους Ιταλούς- και δεν ενοχλεί ο ένας τον άλλον. Η παραλία αποδεικνύει πως μπορούμε να ζούμε όμορφα και αγαπημένα. Οπότε, πάρτε τις εικόνες, τους σταυρούς σας και τις μπούρκες σας, και σε άλλη παραλία. Και οι γυναίκες, επιτέλους, ας διεκδικήσουν -στη ζωή όχι στην παραλία- αυτό που τους ανήκει. Εκτός αν πιστεύουν πως ο Θεός τους τις έφτιαξε ελαττωματικές. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.