Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα

Γεια σου φίλε πιτσιρίκο,
εδώ και αρκετά χρόνια ζω σε μια μικρή επαρχιακή πόλη στην Ελλάδα, και, μετά λύπης μου, σε πληροφορώ πως ο εργασιακός μεσαίωνας καλά κρατεί. Από τον κυρ Παντελή της γειτονιάς μέχρι τον εργοστασιάρχη με τις τρεις βάρδιες εργαζομένων.

Το βλέπω, το νιώθω στο πετσί μου, δεν τα βγάζω από το μυαλό μου.

Ανασφάλιστη εργασία τρία ευρώ την ώρα και εξαντλητικά ωράρια.

Για τέσσερα χρόνια δούλευα σε μια επιχείρηση μαζί με εννέα ακόμη συναδέλφους.

Δεν λέω, το αφεντικό μας είχε ασφαλίσει όλους, αλλά ξεχνούσε να μας πληρώσει· φαντάσου ότι το δώρο του Πάσχα και τον Χριστουγέννων ήταν ένα μπουκάλι κρασί.

Κάποια μέρα λοιπόν ο κόμπος έφτασε στο χτένι και -ορμώμενος από την περιρρέουσα γκρίνια τον συναδέλφων μου- πρότεινα να οργανωθούμε και να διεκδικήσουμε τα δεδουλευμένα μας.

Εκείνη λοιπόν τη στιγμή από τους εννέα, οι τρεις οι οποίοι, παρεμπιπτόντως, ήταν και οι πιο παλιοί, πέταξαν τι ατάκα «εμάς μην μας ανακατεύετε».

Εκείνο το μεσημέρι λοιπόν τσακώθηκα με τους τρεις συγκεκριμένους συναδέλφους, όχι επειδή δεν πέρασε το δικό μου, απλά επειδή έπεισαν τους υπόλοιπους -που στόμα είχαν και μιλιά δεν είχαν- με το επιχείρημα «έλα μωρέ ο Γιώργος ούτε δάνεια έχει, ούτε σκυλιά, ούτε γατιά, έτσι το παίζουμε και εμείς επαναστάτες».

Άκουσον άκουσον, το έπαιζα επαναστάτης επειδή δεν ήθελα να δουλεύω με έναντι και επειδή ήθελα να πληρώνομαι για την εργασία μου.

Να μην στα πολυλογώ, μετά από μέρες έρχεται το αφεντικό με την αμαξάρα του, έχοντας λάβει γνώση από τους καλοθελητές τι έγινε τις προηγούμενες μέρες και μας βγάζει ένα λόγο ότι οι κακοί ευρωπαίοι μας ζηλεύουν και μας φθονούν και όλοι πρέπει να βάλουμε πλάτη τώρα στα δύσκολα και ότι δεν υπάρχει σάλιο.

Λες και όταν πήγαινε καλά η επιχειρήση, εμείς πληρωνόμασταν παραπάνω και να μην μιλήσω για τις υπερωρίες.

Με τα λίγα και τα πολλά δεν άντεξα άλλο και του είπα πως με το δικό σου «δεν έχω χρήματα», με το δικό μας «δεν έχουμε χρήματα» έχει μεγάλη διαφορά.

Και αντί οι αγαπητοί συνάδελφοι να πάρουν την σπίθα και να την κάνουν πυρκαγιά, προτίμησαν να παίξουν το ρόλο του πυροσβεστήρα.

Στο μόνο που αρκέστηκαν κάποιοι, εφόσον έφυγε το αφεντικό, να με χτυπήσουν φιλικά στην πλάτη και να μου πουν καλά του τα ‘πες.

Τι καλά του τα ’πα, ρε γαμώτη μου, λες και την βρίσκω με τις στρεσογόνες καταστάσεις.

Αυτό ήταν. Μετά από κανά δυο μέρες, τους χαιρέτησα και τράβηξα για τον ΟΑΕΔ.

Μετά από σχεδόν ένα χρόνο, έφυγαν και οι καλοθελητές με ένα μεγάλο φέσι από τον εργοδότη και τα δάνεια να τρέχουν.

Δεν χάρηκα αλλά ούτε στενοχωρήθηκα κιόλας.

Η τελευταία δουλειά μου ήταν εποχιακός στον πρωτογενή τομέα, αρκετά βαριά και επικίνδυνη δουλειά με μισά ένσημα, ώρες ατελείωτες και τα χρήματα λίγα.

Το μόνο που με παρηγόρησε σε αυτή τη δουλειά -που δεν πίστευα πως θα την έκανα ποτέ- ήταν η αλληλεγγύη που μου έδειχναν οι Αλβανοί και οι Ρουμάνοι, αλλά και πάλι περίμεναν από μένα που είμαι Έλληνας να πω στο αφεντικό να κάνουμε διάλλειμμα.

Δουλοπρέπεια και φόβος παντού, πιτσιρίκο.

Και μέσα σε όλα αυτά, βλέπω και κανέναν παλιόφιλο από Αθήνα να μου λέει για το πόσο τυχερός είμαι που ζω στην επαρχία και ξέφυγα από το μπουρδέλο.

Σε ευχαριστώ πολύ

Γιώργος

(Αγαπητέ Γιώργο, η αρρώστια απλώνεται σε όλη τη χώρα. Τραγική η δουλοπρέπεια και το αλληλοφάγωμα της πλειοψηφίας των Ελλήνων. Τα πράγματα στην περιφέρεια είναι κάπως καλύτερα γιατί έχει άπλα και δεν τρως στη μάπα πάρα πολλούς Έλληνες. Γενικά, να αποφεύγεις τους Έλληνες. Εγώ είμαι ρατσιστής μόνο με τους Έλληνες. Προβλέπω πως στο επόμενο μέιλ θα μου πεις πως μεταναστεύεις στο εξωτερικό. Να το θυμάσαι αυτό. Και να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.