Να ‘μουν γεράκι

Αγαπητέ Πιτσιρίκο, είπα να σου γράψω αμέσως μόλις είδα την φωτογραφία του Πίπη. Δεν έχω ιδέα από πουλιά, για να είμαι ειλικρινής, οπότε στην ερώτηση που θέτεις δεν μπορώ να απαντήσω, αν και με ένα γρήγορο γκουγκλάρισμα έμαθα πως τα συγκεκριμένα πτηνά είναι μεταναστευτικά. Λαθρομεταναστευτικά θα έλεγα, μιας και δεν περνάνε από σύνορα και ελέγχους γιατί αυτές οι παπαριές είναι για κατώτερα είδη.

Τι; Δεν είμαστε κατώτερο είδος από τα πτηνά; Μα χρειαστήκαμε κάποιες εκατοντάδες χρόνια εξέλιξης για να αναπτύξουμε τη νοημοσύνη και την τεχνολογία για να κάνουμε αυτό που αυτά κάνουν από τη φύση τους!

Γράφουμε τραγούδια για αυτά!

Έχετε ακούσει ποτέ κανένα γεράκι να τραγουδάει για το πόσο θα του άρεσε να περπατάει στα δύο, να παίρνει το λεωφορείο και να τρέχει για δουλειά κάθε μέρα στην Αθήνα και να ακούει το αφεντικό του να του ζαλίζει τα τέτοια μέχρι να βγει στη σύνταξη;

Να τραγουδάει πως θα ήθελε να ακούει την γκρίνια της κυρίας γερακίνας γιατί ο γιός της είναι αλάνι και δεν προσκυνάει και τρέχει συνέχεια πίσω από τις κλώσσες;

Έχετε δει γεράκι να τραγουδάει πως θα ήθελε να πέσει σε κατάθλιψη και να πάθει κάποια από τις χιλιάδες ασθένειες που θα τον οδηγήσουν στο να τον ψέλνουν οι παπάδες ενώ είναι στο υπόγειο αυτός και τα κυπαρίσσια στο ρετιρέ;

Μην ακούσω καμιά μαλακία του τύπου ”τα γεράκια δεν μπορούν να τραγουδήσουν”.

Γιατί να προσπαθούν να τραγουδήσουν, όταν μπορούν να πετάξουν;

Είδατε τον Σούπερμαν σε καμιά ταινία να τραγουδάει;

Όχι!

Γιατί;

Γιατί μπορεί και πετάει ρε φίλε, πόσο πιο λιανά να το κάνω;

Επιστρέφω όμως στην αρχική μου ανακάλυψη, πως τα γεράκια ταξιδεύουν κάποιες χιλιάδες χιλιόμετρα κάθε χρόνο.

Όσοι από εμάς έχουν φάει κάποια χρόνια από τη ζωή τους πολύ μακριά από το σπίτι τους μπορούν να σου διηγηθούν τουλάχιστον μια-δυο ιστορίες για το πώς πέτυχαν στου διαόλου τη μάνα κάποιον που είχαν δεκαετίες να τον δουν στην γενέτειρά τους.

Προσωπικά, μου έχει τύχει μερικές φορές, με τελευταία την φάση πριν από κάποιους μήνες να πετύχω σαββατόβραδο στο μετρό του Λονδίνου έναν συνάδελφο που δεν πετυχαίνω ούτε στο δρόμο στο Γκέτεμποργκ που περπατάω μέρα παρά μέρα.

Τώρα φαντάσου δύο υποδεέστερα δίποδα -δεν λέω τρία ενώ ήταν και οι γυναίκα μου μαζί, αλλά αν την χαρακτηρίσω υποδεέστερο δίποδο μπορώ να ξεχάσω το σεξ για τα επόμενα 20 χρόνια- παγιδευμένα στο ημίφως, σε ένα σκουληκοτούνελ πολύ μακριά από τις τρώγλες στις οποίες συνήθως ζουν.

Οι οποίες σε σχέση με τις τρώγλες στις οποίες γεννήθηκαν είναι στην άλλη άκρη της ηπείρου.

Το ένα δίποδο γυρνάει το κεφάλι δεξιά και μέσα σε εκατοντάδες άλλα δίποδα βλέπει μια γνωστή φυσιογνωμία να πλησιάζει.

Η ευρύτερη περιοχή έχει κάποια εκατομμύρια άλλα παρόμοια όντα που άλλα έχουν γεννηθεί εκεί και άλλα έχουν έρθει από κάθε γωνιά της γης, και τα οποία σέρνουν το λειψό κουφάρι τους μέσα σε τούνελ και μονοπάτια.

Μένουν μέσα σε κουτιά και μετακινούνται σε άλλα κουτιά που τσουλάνε, πλέουν και πετάνε – και όχι πάντα με την μεγαλύτερη επιτυχία.

Όταν έρχονται και στο τσακίρ κέφι λένε και κανένα τραγούδι για το πόσο θα ήθελαν να πετάνε ελεύθεροι σαν τα γεράκια, αλλά μόλις τελειώσει η μουσική το ξεχνάνε και ξαναγυρνάνε σε αυτό που ξέρουν να κάνουν καλύτερα.

Αφού λοιπόν μπορεί κανείς να συναντήσει έναν γνωστό εκεί μέσα, θες φίλε Πιτσιρίκο να πιστέψω πως είναι λιγότερες οι πιθανότητες να σε είδε ο Πίπης με την όραση που σαρώνει δεν ξέρω και εγώ με τί ευκρίνεια και σε τί αποστάσεις, εκεί που πέταγε ελεύθερος και ευτυχισμένος, και να κατέβηκε να σου πει ένα γεια και πως είναι καλά και σε ευχαριστεί που τον πρόσεξες;

Θες και επιβεβαίωση από ορνιθολόγους;

Ζητώ εκ των προτέρων συγγνώμη στους φίλτατους αυτούς επιστήμονες για την έκφραση που θα χρησιμοποιήσω, αλλά ποίος τους γ@μεί, ρε φίλε, στο συγκεκριμένο ερώτημα που θέτεις;

Υπάρχει περίπτωση ορνιθολόγος που διαβάζει το μπλογκ σου να σου στείλει και να σου πει πως δεν ήταν ο Πίπης γιατί, αν κοιτάξεις το ράμφος και το φτέρωμα και δεν ξέρω εγώ τι άλλο, δεν ταιριάζει;

Αν το κάνει, διαβάζει λάθος μπλογκ!

Την επόμενη φορά θα αρχίσω να γράφω και εγώ βασίζοντας τα μέιλ μου στο Στατιστικό Διαγνωστικό Εγχειρίδιο 5η έκδοση.

Έτσι για να το ξεσκίσουμε τελείως σχετικά με την άποψή μας για τη ζωή, την ελπίδα, την αγάπη, το όνειρο και όλα αυτά που απεγνωσμένα προσπαθούν να μας κάνουν απεγνωσμένα να σηκωθούμε δυο εκατοστά από το έδαφος, αφού γεράκια δεν θα γίνουμε ποτέ.

Καταλήγω, γιατί μπορεί να αργήσω και να προλάβουν οι ορνιθολόγοι με τα μέιλ τους.

Αν τον ξαναδείς τον Πίπη, απλά κοίταξέ τον και μίλησέ του. Θα καταλάβει.

Δώσε του και τα χαιρετίσματά μου, και ας μη με γνωρίζει. Οι φίλοι των φίλων μου είναι και δικοί μου φίλοι.

Με φιλικούς χαιρετισμούς από την Σκανδιναβία

Βασίλης

Υ.Γ. Με λίγους στίχους από το αγαπημένο μου τραγούδι από Υπόγεια Ρεύματα:

Πουλί να ήμουν να `μουν γεράκι
Κορφές να βλέπω με τον κόσμο να γελώ
Κι εσύ μικρό στη γη ρυάκι
Να χαμηλώνω και να ξεδιψώ

(Αγαπητέ Βασίλη, όπως τραγούδησε ο Στέλιος Καζαντζίδης «Ζηλεύω τα πουλιά γιατί έχουνε φτερά κι αλλάζουνε πατρίδες κάθε τόσο». Βασίλη, ζω μια ονειρική κατάσταση. Μίλησα με τους ανθρώπους που ήμασταν μαζί στη Ζάκυνθο το Πάσχα του 2011, και γνώρισαν τον Πίπη. Ήταν οι πρώτοι που σκέφτηκα. Πάντως, ο παιδικός μου φίλος -που είναι κτηνίατρος- και κάποιοι κύριοι που μου έγραψαν, με διαβεβαιώνουν πως το γεράκι δεν κάθεται στο χέρι ενός ανθρώπου που δεν γνωρίζει. Κοιτάω τις φωτογραφίες του παλιού ποστ -αλλά και άλλες που είχαμε τραβήξει τότε με τον Πίπη- τις συγκρίνω με τη νέα φωτογραφία, και νομίζω πως είναι ο Πίπης. Ζω στη ζωή μου τον μαγικό ρεαλισμό του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Αυτό που μου συμβαίνει τώρα είναι ότι πιστεύω πως και αύριο θα συναντήσω τον Πίπη. Ή πως θα μπει τώρα ξαφνικά από το παράθυρο του σπιτιού και θα κάτσει στο τραπέζι μπροστά μου. Έχω τα παράθυρα τέντα. Πήγα κι αγόρασα και κιμά. Αν δείτε αύριο κάποιον να κοιτάει όλη μέρα τον ουρανό, εγώ θα είμαι. Να είσαι καλά, Βασίλη. Σε ευχαριστώ. Κι εύχομαι να σου τύχει μια τέτοια ονειρική εμπειρία. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.