Δεν είμαι εγώ ρατσιστής, αυτοί είναι φτωχοί

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Δεν ξέρω από πού να το πιάσω, αλλά νιώθω πως όσο μεγαλώνω και όσο σοφότερη -υποτίθεται- γίνομαι, τόσο δυσκολεύομαι να δικαιολογήσω και να εξηγήσω τον κόσμο. Ακόμα και ανθρώπους που καθημερινά συναναστρέφομαι.

Έγραψες πως ο κόσμος δεν έγινε ξαφνικά ρατσιστής και φασίστας και μου ακούγεται απόλυτα λογικό.

Κινούμενη όμως στην Αθήνα, σε δρόμους, παρέες, ΜΜΜ, ανακαλύπτω καθημερινά ότι ο κόσμος όλο και περισσότερο εκφράζει ρατσιστικές και φασιστικές ιδέες και διαθέσεις.

Και το θέμα είναι ότι κανείς τους δε φαίνεται να έχει επίγνωση του ότι ζούμε την αποθέωση του καπιταλισμού.

«Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε».

Νομίζω ότι δεν υπάρχει συζήτηση ή πολιτικό σκηνικό στον κόσμο στα οποία να μην κολλάει η παραπάνω φράση.

Πως γίνεται ο κόσμος να μην καταλαβαίνει ή να κάνει ότι δεν καταλαβαίνει;

Ή μάλλον τις δικαιολογίες για να μην καταλαβαίνει, ή για να πιστεύει κάτι άλλο τις βρήκε έτοιμες ή έψαξε κάπου μόνος του και κατέληξε σε αυτό που πιστεύει ότι συμβαίνει;

Πώς στο διάολο σκέφτονται οι άνθρωποι;

Έχω την αίσθηση ότι κανένας γύρω μου δε φαίνεται τόσο μπερδεμένος όσο εγώ.

Θεωρώ δεδομένο ότι στους ανθρώπους υπάρχουν περισσότερα να θαυμάζεις παρά να περιφρονείς.

Αυτή η φράση του Καμύ με βοηθάει να δικαιολογώ πρώτα τον εαυτό μου και μετά τον κόσμο με τον οποίο είμαι αναγκασμένη ή έχω επιλέξει να ζω.

Θα αποδώσω όλο αυτό ρατσιστικό παραλήρημα σε σύγχυση και παρανόηση και θα το δικαιολογήσω ως εξής:

Παρά τις παπαριές που λέμε και ακούμε, δεξιά και αριστερά, περί ισότητας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλα αγαπησιάρικα, ο κόσμος θεωρεί θέσφατο ότι οι άνθρωποι δε μπορούν να έχουν τα ίδια δικαιώματα, την ίδια αντιμετώπιση και τις ίδιες ευκαιρίες στη ζωή τους.

Και όχι με υποτιμητική διάθεση, κάθε άλλο.

Δικαιολογούν απόλυτα, ανέχονται και παρακολουθούν με θαυμασμό και δέος τη ζωή της ανώτερης τάξης των πλουσίων.

Όσο μεγαλύτερες οι σπατάλες τους, όσο πιο πολυτελής ο τρόπος ζωής τους, τόσο μεγαλώνει ο θαυμασμός και η εκτίμησή τους όχι μόνο για τον ζηλευτό τρόπο διαβίωσής τους –που θα λέγαμε ότι είναι και λογικό- αλλά για τα ίδια τα άτομα, σαν προσωπικότητες, σαν χαρακτήρες.

Είναι ομορφότερη από εμένα, είναι εξυπνότερος από τον άντρα μου, είναι ικανότερος από τον γιο μου, μακάρι να μπορούσαμε να τους φτάσουμε.

Ή έστω, είναι μεγάλος απατεώνας, αλλά μήπως ο κόσμος δεν είναι άδικος;

Ας τους θαυμάσουμε κι ας τους ευγνωμονούμε που μας κάνουν να ονειρευόμαστε.

Πίστευα πως έχουν μαζευτεί λίγο και ένα μεσημέρι παρακολούθησα στην τηλεόραση ρεπορτάζ για το χλιδάτο πάρτυ αρραβώνων σε κοσμοπολίτικο νησί του εξωτερικού, γόνων ελληνικής εφοπλιστικής οικογένειας και όσο το παρακολουθούσα σκεφτόμουν, καλά, δεν ντρέπονται;

Καλά, δεν ντρέπονται. Δεν φοβούνται να προκαλούν με αυτό τον τρόπο;

Μετά είχαν ρεπορτάζ για τη ζωή της κόρης πτωχευμένου εκδότη στο πανάκριβο πανεπιστήμιο που σπουδάζει και των χλιδάτων διακοπών όλης της οικογένειας.

Και όλες οι πληροφορίες από φωτογραφίες που ανεβάζουν οι ίδιοι στο instagram.

Κάτι σίγουρα δεν αντιλαμβάνομαι και ζητάω βοήθεια.

Δεν ντρέπονται, δε φοβούνται και δεν έχουν κανένα όριο, γιατί, μάλλον, κανένας δεν τους βάζει.

Γιατί μπορεί ο άλλος να μην έχει να πάει διακοπές, αλλά παρακολουθεί σαν χάνος και θαυμάζει τις πανάκριβες διακοπές των celebrity, δεν έχει να σπουδάσει το παιδί του, αλλά χαίρεται και καμαρώνει το παιδί του άλλου που έγινε δεκτό σε μεγάλο πανεπιστήμιο της Αμερικής, το παιδί του δεν μπορεί να ανοίξει σπίτι, αλλά χαζεύει με τα σπίτια, τις ζωές και τα πάρτυ των άλλων.

Δεν εξοργίζεται με όλα αυτά. Αλλά μάλλον συγχύζεται. Και πάνω στη σύγχυση θεωρεί ότι και τα συμφέροντα των ανώτερων τάξεων ταυτίζονται με τα δικά του.

Διαχωρίζω τη θέση μου, γιατί έχω αποφασίσει να διαχωρίζομαι από εδώ και πέρα και εύχομαι περαστικά.

Μικρό το κακό, θα μπορούσε να πει κάποιος. Μικρό δεν είναι, αλλά το μεγάλο πρόβλημα, τείνω να καταλήξω, ξεκινάει όταν οι αντιλήψεις τους αυτές διαμορφώνουν και τις απαιτήσεις που έχουν από τις κατώτερες, από αυτούς, τάξεις.

Και έχουν την απαίτηση όπως και αυτοί δεν ενοχλούν τους ανωτέρους τους, απλά τους θαυμάζουν και τους ζηλέυουν, έτσι να μην ενοχλούνται και αυτοί από τους κατώτερους.

Στις περιπτώσεις, λοιπόν που μιλάει η ανάγκη και οι φτωχοί χάνουν το τακτ τους, έρχονται πιο κοντά και γίνονται ενοχλητικοί, περισσότερο από ότι χρειάζεται για να διασκεδάσουν οι ανώτεροι τις τύψεις τους, με τον οίκτο που νιώθουν για αυτούς και τις φιλανθρωπίες που τους επιτρέπουν να προσφέρουν, ξυπνάει ο ρατσισμός μέσα τους.

Βρέθηκα πριν λίγες μέρες στο ίδιο τραπέζι με μια γνωστή μου. Είναι παντρεμένη με έναν αλλοδαπό που μετανάστευσε και μένει στην Ελλάδα, έχουν τρία παιδιά και ο άντρας της δουλεύει σε μεγάλη εταιρία αξιοποιώντας τις γνώσεις του.

Καλοπληρωμένη, προφανώς δουλειά, που τους επιτρέπει να ζουν άνετα, με τα τρία τους παιδιά, σε ένα όμορφο διαμέρισμα, με θέα τη θάλασσα.

Μας μίλησε, λοιπόν, με καμάρι για τον τρόπο με τον οποίο εξευτέλισε έναν αλλοδαπό μικροπωλητή και έναν άλλον που είχε το θράσος να πάει να πλυθεί στη ντουζιέρα που υπήρχε στην παραλία που μέχρι πρότινος άνηκε στη γειτονιά της.

Να πας στη χώρα σου ρε να τα κάνεις αυτά, του είπε και στη συνέχεια έπλεξε το εγκώμιο της Χρυσής Αυγής.

Στην χώρα του δεν τα κάνει αυτά, περιορίζεται να πλένεται στη μπανιέρα του σπιτιού του, η οποία, όμως, όπως και όλο το σπίτι είναι λίγο γκρεμισμένα από τα βομβαρδιστικά που κατασκευάζουν στη χώρα του άντρα σου, ήθελα να της πω, αλλά δεν το έκανα.

Περιορίστηκα να πω, γενικά, ότι, αν χάσουμε την ανθρωπιά μας, θα εξαφανιστεί το ανθρώπινο είδος και μετά από λίγο, βρήκα μια δικαιολογία και έφυγα.

Πρόκειται για μία πανέμορφη κοπέλα, με πολλή όμορφη οικογένεια, που έχει την πολυτέλεια να ζει μια άνετη -με τα όποια προβλήματα- ζωή.

Και σκέφτομαι ότι την πίκρα και την οργή του άνεργου και του εξαθλιωμένου, θα μπορούσα να τη δικαιολογήσω, αυτό όμως μου είναι λίγο δύσκολο.

Κι εγώ θα προτιμούσα να μη σκοντάφτω σε αστέγους βγαίνοντας από το μετρό, να μην επιμένουν σε κάθε φανάρι οι Πακιστανοί να μου καθαρίσουν τα καθαρά μου τζάμια, να μην κλειδαμπαρώνομαι στο σπίτι μου και να φοβάμαι να κυκλοφορήσω μόνη μου το βράδυ, να μπορούσα να απολαύσω το μπάνιο μου στις παραλίες της Ποσειδώνος που τώρα είναι πήχτρα στους αλλοδαπούς και πολλά άλλα, αντιλαμβάνομαι, όμως, ότι για όλα υπάρχει ένα τίμημα.

Ήμουν πολύ τυχερή που μέχρι τώρα δεν το πλήρωνα και εύχομαι και στο μέλλον να συνεχίσω να είμαι τυχερή και να είναι πολύ μικρότερο από αυτό που μου αναλογεί.

Ξέρω όμως τι φταίει και γι’ αυτό το βουλώνω. Όπως θα κάνω, επιτέλους και τώρα.

Κατερίνα

(Αγαπητή Κατερίνα, νομίζεις ότι οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να σου πουν τι είναι ο καπιταλισμός; Ιδέα δεν έχουν. Το πιο μακριά που φτάνουν είναι να βγάλουν γκόμενα/ο -στα δικά τους “μέτρα”- και να γράφουν παπαριές στο Facebook. Μέχρι εκεί. Επίσης, εγώ κουράστηκα. Πρέπει να προφυλάξω ό,τι έχει απομείνει μέσα στο κεφάλι μου. Είναι προφανές πια πως η Ελλάδα διαλύθηκε λόγω της “ποιότητας” των πολιτών της, οι οποίοι δεν μπορούν και δεν θέλουν να αλλάξουν το παραμικρό. Οπότε, αυτούς τους πολίτες πρέπει να τους αποφεύγει κάποιος. Εγώ αυτό κάνω πια. Δώσαμε, που λένε. Μακριά κι αγαπημένοι. Χαίρομαι που επισημαίνεις πως ο μόνος ρατσισμός είναι για τους φτωχούς. Κάποιοι δεν θα το καταλάβουν ποτέ αυτό. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.