Περί χρέους και λοιπών φανταστικών πραγμάτων
Γεια σου πιτσιρίκο.
Πλέον δεν με ξαφνιάζει τίποτα ε! Ισχύει πιστεύω για όλους αυτό. Εξωγήινο αεροσκάφος να προσγειωθεί και να μας ζητήσει φόρο βαρυτικού πεδίου δεν θα με παραξενέψει. Είναι όλα πια τόσο φυσιολογικά! Και ξέρεις, όποιος δεν ξαφνιάζεται, δεν αντιδρά κιόλας. Όπως όταν οδηγείς. Πετάγεται ένας σκύλος, ξαφνιάζεσαι, λειτουργούν τα αντανακλαστικά, πατάς φρένο, ζείτε. Αν δεν ξαφνιάζεσαι, δεν λειτουργούν τα αντανακλαστικά, πάει κι ο σκύλος, πας κι εσύ ενδεχομένως (sorry για το splatter).
Δεν θέλω να πω τίποτα σπουδαίο, τι υπάρχει πια να πούμε εξάλλου. Τα έχουμε εξαντλήσει όλα.
Αλλά, να μωρέ, στα πλαίσια του φανταστικού σκεφτόμουν πως πες πως κατέβαινε το εξωγήινο αεροσκάφος και μας έφερνε τα πόσα δις χρωστάμε και μας έλεγε σε καλή μεριά, πού θα τα ξοδεύαμε άραγε;
Θα τα δίναμε για να αποπληρώσουμε το χρέος;
Εγώ θα τα έδινα, OK, αλλά υπάρχουν κι αυτοί που θα έλεγαν, ε τώρα που πήραμε λεφτά, ας ζήσουμε με αυτά και άσε τις δόσεις να τις πληρώνουμε.
Ξέρεις, όπως στα νοικοκυριά.
Έχεις, ρε παιδί μου, ένα δάνειο, κάποιο χρέος σε τράπεζα, σε ταμείο, όλοι κάπου χρωστάμε τέλος πάντων, όταν σου έρχονται μαζεμένα λεφτά τρέχεις να αποπληρώσεις;
Μπα. Δύσκολα.
Και, σε προσωπικό επίπεδο, είναι μαγκιά σου τι θα τα κάνεις.
Το κράτος, όμως; Δεν θα έπρεπε;
Ε εμένα κάτι μου λέει πως το σκεπτικό θα ήταν το ίδιο.
Γιατί η κάθε κυβέρνηση νομίζει πως το κράτος είναι το νοικοκυριό του και κάνει ό,τι γουστάρει.
Το προσωπικό της χωραφάκι.
Θα πήγαιναν που λες τα λεφτά σε ταμεία και επενδύσεις και σε διάφορα άλλα αχαρτογράφητα μέρη, πιτσιρίκο, και θα μας φαινόταν πάλι φυσιολογικό.
Θα συνεχίζαμε να χρωστάμε για 100; 200 χρόνια;
Στα πόσα είμαστε τώρα;
Έχω χάσει μερικά επεισόδια γιατί δεν πολυπαρακολουθώ το σίριαλ.
Όταν αρχίσω να βλέπω κανένα χαμόγελο στο δρόμο, θα καταλάβω.
Προς το παρόν τα ίδια.
Πρόσφατα, είχα κάτι φίλους Ελβετούς εδώ και συζητούσαμε, βρε παιδί μου, για την κατάσταση.
Ξέρεις την έκφραση «Καλά αυτός ζει σε άλλη χώρα», το ένιωσα στο πετσί μου υπό την έννοια ότι δεν είχαν τις κατάλληλες εμπειρίες για να καταλάβουν αυτά που συμβαίνουν εδώ και τους φαίνονταν παράλογα.
Δεν μπορούσαν να καταλάβουν την κατάσταση όσων τους περιέγραφα σε φάση που άρχιζα να αναρωτιέμαι μήπως δεν ξέρω καλά αγγλικά αλλά δεν ήταν αυτό το πρόβλημα.
Πώς να περιγράψεις σε κάποιον τυφλό το συναίσθημα που έχεις, όταν βλέπεις τον νυχτερινό απέραντο ξάστερο ουρανό;
Ε κάτι τέτοιο.
Στο τέλος την έκοψα αυτή την συζήτηση γιατί πρέπει να περάσουμε και λίγο καλά, βρε αδερφέ.
Έχουμε να ζήσουμε κιόλας.
Με λίγα λόγια, πιτσιρίκο, αφού δεν θα το ξεπλήρωναν το χρέος με τα εξωγήινα ευρώ, μήπως, λέω μήπως, η κρίση δεν είναι απλά οικονομική;
Μήπως είναι μια κρίση ταυτότητας;
Μια κρίση μέσης ηλικίας της χώρας μας που δεν ξέρουμε τι θέλουμε να κάνουμε με την ζωή της;
Μήπως θα έπρεπε να υπάρχει τόσα χρόνια -τουλάχιστον 50- κάποιο σχέδιο ανεξάρτητα από τις κυβερνήσεις;
Ένα σχέδιο στο οποίο θα πρέπει όλες οι κυβερνήσεις να υπακούν; Και κάποιος να ελέγχει αυτές τις κυβερνήσεις;
Άστο μωρέ σταματάω γιατί βλέπεις άρχισα τις ερωτήσεις και ψιλοϋποψιάζομαι τις απαντήσεις αλλά δεν ξέρω πώς θα εφαρμοστούν.
Το μόνο που έχω να κάνω είναι να αράξω και να περιμένω όπως όλοι μας.
Δεν το βλέπω να αρχίσω να χτυπιέμαι στους δρόμους, εκτός κι αν…(το συμπληρώνει ο καθένας όπως επιθυμεί).
Και παράλληλα να ζήσω σαν να μην υπάρχει αύριο.
Δ.
Υ.Γ. Α! και πιτσιρίκο δεν κάνεις μια συλλογή από τα κείμενα εδώ μέσα να τα κάνουμε μια μετάφραση στα αγγλικά και να αρχίσουμε να πουλάμε παγκοσμίως; Μπορεί και να αποπληρώσουμε το χρέος!
(Αγαπητή φίλη, τα τελευταία εφτά χρόνια, χιλιάδες Έλληνες κατάφεραν να μην έχουυν κανένα χρέος. Αυτό πρέπει να κάνουμε κι εμείς. Θα το κάνουμε. Όταν πεθάνουμε κι εμείς. Αγαπητή φίλη, να ζήσεις σαν να μην υπάρχει αύριο γιατί δεν υπάρχει αύριο. Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.