Πρώτα ο απογαλακτισμός, μετά η επανάσταση
Και θα μου πεις, φίλε μου Πιτσιρίκο, πώς πας και τα συνδέεις αυτά τα δύο, τι σχέση έχει ο απογαλακτισμός με την επανάσταση.
Σκέφτομαι αυτές τις μέρες ότι από παιδιά χαιρόμαστε και γιορτάζουμε επαναστάσεις άλλων και μαθαίνουμε ότι είναι στο DNA μας το θάρρος, η μαγκιά και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.
Μεγαλώνουμε, πιστεύοντας ότι είχαμε προγόνους επαναστάτες και αυτό, αυτομάτως, σημαίνει ότι έτσι είμαστε κι εμείς.
Αμ δε! Η επανάσταση θέλει πράγματα που μεγάλο μέρος των Ελλήνων δεν διαθέτει.
Αυτό τον καιρό φιλοξενώ στο σπίτι έναν συγγενή με τον οποίο δεν είχα ποτέ ιδιαίτερες σχέσεις.
Αυτός με πήρε τηλέφωνο μία ωραία καλοκαιρινή ημέρα και μου είπε ότι πήρε απόφαση να φύγει από την Ελλάδα και να έρθει εδώ.
Θα τους παρατούσε όλους αυτούς που του έφαγαν την ψυχή σε αυτά τα πρώτα 40κάτι χρόνια της ζωής του, και τους εργοδότες και τους γονείς και τα αδέρφια και θα έφευγε μακριά.
Επανάσταση!
Αυτός το έβλεπε έτσι, όχι εγώ.
Εγώ. όταν το έκανα. ήταν ανάγκη κι επιθυμία μαζί. Καμία επανάσταση. Αλλά άλλο εγώ.
Και του είπα, έπειτα από διαβούλευση με τον άντρα μου και το παιδί μου, εντάξει κύριε συγγενή, έλα να μείνεις σε εμάς μέχρι να βρεις δουλειά.
Δεν το έκανα επειδή αισθάνθηκα κάποιου είδους υποχρέωση λόγω συγγένειας.
Αντίθετα, ήταν κάτι που θα έκανα για οποιονδήποτε μου το ζητούσε.
Του βρήκα και δουλειά με τις απειροελάχιστες άκρες που έχω, και περίμενα να την κάνει σιγά σιγά.
Και οι μέρες περνούσαν… αργά και βασανιστικά. Και κίνηση δε γινόταν.
Τα πράγματα δυσκόλεψαν γιατί το σπίτι είναι μικρό, υπάρχει ένα μωρό, κι ένας άνθρωπος που ουσιαστικά δεν γνωρίζαμε μένει μαζί μας.
Αυτό δεν θα ήταν καν σοβαρό πρόβλημα, αν ο άνθρωπος αυτός είχε αναλογιστεί το τι έχει κάνει και το τι πρέπει να κάνει.
Εδώ έρχεται ο απογαλακτισμός που σου έγραψα.
Γιατί, κύριε συγγενή μου, όταν αποφασίζεις να την κάνεις από αυτούς που μέχρι τα 40+ σε τρέφουν, σου πλένουν, σου μαγειρεύουν κι εσύ μένεις στο σπίτι τους χωρίς να κουνάς το μικρό σου δαχτυλάκι, μπορεί να αισθάνεσαι ότι επιτέλους κερδίζεις τη ζωή σου και κάνεις την επανάστασή σου.
Όμως, καμία επανάσταση δεν γίνεται, εάν αυτό που επιδιώκεις να κάνεις είναι να βρεις μία δεύτερη μαμά κι έναν δεύτερο μπαμπά και να τους κατσικωθείς άνευ λόγου και αιτίας.
Και να συνεχίσεις να μένεις σε ένα σπίτι, όπου είσαι αραχτός και οι άλλοι γύρω σου σε υπηρετούν.
Όπως κατάλαβες, Πιτσιρίκο, έχω κι εγώ τα δικά μου και βρήκα την ευκαιρία να πω τον πόνο μου.
Ωστόσο, η νοοτροπία αυτή είναι πολύ κοινή μεταξύ των Ελλήνων που εγώ γνωρίζω, αυτών που το παίζουν επαναστάτες εκ του ασφαλούς και νομίζουν ότι μια ζωή θα έχουν ξένες πλάτες.
Το ίδιο παρατηρώ σε πολλούς τομείς, σε ατομικό αλλά και σε συλλογικό επίπεδο.
Κανείς δεν έχει την υποχρέωση να σε βοηθήσει ούτε και υπάρχει κάποιος άγραφος νόμος που να λέει πως ό,τι και να γίνει κάποιος θα βγάζει το φίδι από την τρύπα για σένα.
Ούτε θα σε χρηματοδοτεί κάποιος, για να κάνεις εσύ τον καμπόσο.
Και για να το πάμε και παραπέρα, αν θέλουμε να κερδίσουμε πίσω τη χώρα μας, θα πρέπει με τον τρόπο του ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν.
Ούτε περισσότερες, ούτε λιγότερες.
Πάντως, κανένας δεν είναι άμοιρος ευθυνών και κανείς δεν θα έχει πάντοτε τους άλλους να βγάζουν τα κάστανα από τη φωτιά.
Ξεκολλήστε, σηκωθείτε από τους καναπέδες, κάντε την επανάστασή σας, αλλά πριν το κάνετε αυτό φροντίστε να έχετε φύγει λίγο από τη μαμά σας και να έχετε δει πώς είναι η πραγματική ζωή.
Αν έχετε βολευτεί εκεί που είστε και δεν έχετε διάθεση να ξεβολευτείτε, αράξτε.
Όμως, μη νομίζετε ότι με αυτόν τον τρόπο δεν ευθύνεστε για όσα συμβαίνουν.
Ή, έτσι για αλλαγή, σκεφτείτε.
Πώς θα μπορέσετε να αλλάξετε όσα δεν έχετε γνωρίσει;
Φιλιά
Ελένη
(Αγαπητή Ελένη, όπως έγραψα πέρσι, “Δεν μένουμε Ευρώπη, μένουμε με τους γονείς μας”. Στο συγγενή σου πρέπει -εκτός από δουλειά- να του βρεις και μια γυναίκα. Αν βρει γυναίκα, θα ξεκουμπιστεί. Και μετά θα τον τρώει στη μάπα αυτή. Ελένη, καταλαβαίνω τι περνάς γιατί έγω έχω βρει μια γυναίκα να μου μαγειρεύει, να μου πλένει, να μου σιδερώνει, να μου καθαρίζει και να μου ξύνει την πλάτη -που μου αρέσει- αλλά αυτή θέλει να την αγαπάω κιόλας. Καλά, όλα εγώ θα τα κάνω; Ελένη, δεν απογαλακτίζονται ποτέ οι Έλληνες. Για να καταλάβεις, η μάνα μου πήρε τη μάνα της και πήγαν και μένουν στο σπίτι της προγιαγιάς μου. Ο προπάππους μου φρίκαρε ο άνθρωπος, και έφυγε και πήγε και μένει με τον πατέρα του. Ελένη, έχω κάτι φίλους που ούτε το σώβρακό τους δεν ξέρουν να πλύνουν. Αλλά έχουν κάτι αποψάρες για τη ζωή, που θα σου φύγει το καφάσι. Χώρια αυτοί που θέλουν να κάνουν επανάσταση αλλά ούτε ντομάτα δεν ξέρουν να φυτέψουν. Να είσαι καλά, Ελένη.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.