Δυο είναι οι σημαντικότεροι λόγοι που οι σύγχρονοι Έλληνες δεν ξεσηκώνονται

Γειά σου πιτσιρίκο.
Είναι κάμποσα χρόνια που σε παρακολουθώ, χωρίς να επιχειρήσω επαφή, δεν χρειάζεται άλλωστε. Τον τελευταίο χρόνο, βλέπω μια απογοήτευση που μάλλον την ομολογείς κι εσύ. Αν βρεις το κουράγιο, ρίξε μια ματιά σ΄αυτά που σου γράφω.

Δυο είναι οι σημαντικότεροι και βαθύτεροι λόγοι, για τους οποίους οι σύγχρονοι Έλληνες δεν ξεσηκώνονται ενάντια στους παράγοντες εκείνους, που τους έφεραν στην κατάσταση που βρίσκονται.

Πολλοί κατηγορούν τους ανθρώπους αυτούς σαν «καναπεδάκηδες», χωρις όμως να δίνουν μια εξήγηση για τη στάση αυτή.

Σκεφτηκε ποτέ κανείς πως για να αντιπαρατεθεί κάποιος στην εξουσία με τα όπλα που αυτή διαθέτει – ΜΑΤ, χαφιέδες, τηλεόραση, δημοσιογράφους, τράπεζες, περισπαστικες δραστηριότητες, ποδόσφαιρο, εκκλησία, σχολείο και πολλά άλλα – θα πρέπει να υπάρχει μια πολιτική οργάνωση με απήχηση για να πειστεί και να συσπειρωθεί με τους ομοίους του σ’ αυτην πολλαπλασιάζοντας τη δύναμη και την ορμή του;

Κάθε αυθόρμητο κίνημα χωρίς κεντρική οργάνωση είναι καταδικασμένο.

Τέτοιου είδους οργανώσεις –θα πει κανείς – υπάρχουν, για παράδειγμα το ΚΚΕ, ή η ΛΑΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες πολύ μικρότερες, όπως το ΕΠΑΜ ή και άλλες ακόμα.

Και για μεν το ΚΚΕ, η απάντηση είναι απλή.

Όποιος πιστεύει ότι το κόμμα αυτό επιδιώκει πραγματικά την ανατροπή, μάλλον βυζαίνει το δάχτυλο.

Το γιατί το θεωρώ περιττό να το συζητήσω, έχουν γραφτεί, ειπωθεί και αποδειχτεί τόσα πολλα άλλωστε.

Και όποιος δεν έχει πειστεί ακόμα, είναι κατάλληλος μόνο για να κουβαλά σημαιούλες και πλακάτ σε σύντομες πολιτικές παρελάσεις.

Και με τις άλλες υπάρχουσες οργανώσεις τι γίνεται;

Εδώ θα πρέπει να λάβει κανείς υπόψη ορισμένα πράγματα.

Πρώτα ότι για να μπορέσει μια οργάνωση του ζητούμενου είδους να βρεθεί σε θέση να επηρρεάσει τα πράγματα θα πρέπει να έχει ήδη ξεπεράσει την κρίσιμη μάζα όπως λένε στις θετικές επιστήμες, κάτι πολύ δύσκολο, όπως αποδεικνύεται, με εξαίρεση τις περιπτώσεις εκείνες, όπου εμφανίζονται κάποια απρόοπτα γεγονότα, (σεισμοί, λιμοί, πόλεμοι, κ.λ.π.).

Για τον άνθρωπο που δεν έχει ξεκαθαρισμένες ιδέες για τον κόσμο, την κοινωνία, την οικονομία την προπαγάνδα και ένα σωρό άλλα πράγματα, είναι πολύ πιο εύκολο να ακολουθήσει έναν στημένο παγαπόντη -για τον οποίο μπορεί και να υποπτεύεται οτι του λέει ψέματα-, παρά να ενισχύσει κάτι καινούριο και μικρό ακόμα.

Είναι δύσκολο να δει κανείς λίγο παραπέρα και να τολμήσει.

Ακόμη πρέπει να δεί κανείς την εχθρότητα μεταξύ οργανώσεων που βρίσκονται –θεωρητικά τουλάχιστον- κοντά μεταξύ τους.

Θα έλεγε κανείς ότι μοιάζουν με γειτονικούς μπακάληδες -κάτι που έχει βέβαια εκλείψει στα χρόνια που ζούμε- που μισούνται μεταξύ τους για ευνόητους λόγους.

Δεν θα απέκλειε κανείς ακόμη και αντιζηλίες και εγωισμούς μεταξύ των ηγεσιών, οι οποίες είναι αλήθεια –θα πρέπει να ειπωθεί κι αυτό– είτε δεν έχουν τα κότσια, ή έχουν τερατώδη έλλειψη θεωρητικής κατάρτησης.

Ενας τρίτος παράγοντας, ανομολόγητος αυτός, είναι ότι, όπως δείχνουν τα πράγματα και η εμπειρία, όλες γενικά οι ανατρεπτικές οργανώσεις είναι διαβρωμένες, με τη διάβρωση καμμιά φορά να φτάνει μέχρι και στις ηγεσίες τους, και έτσι οι όποιες προσπάθειες συσπείρωσης σαμποτάρονται απο μέσα.

Ο δευτερος σημαντικός λόγος είναι ότι αυτή η χώρα, δηλαδή, τόσο οι άνθρωποι ανεξάρτητα από τάξεις ή διαστρωματώσεις, όσο και οι θεσμοί σαν προιόντα των ανταγωνισμών εξουσίας, είναι τόσο βαθιά διαβρωμένοι και διεφθαρμένοι, που όλοι έχουν χάσει κάθε διάθεση επίδειξης εμπιστοσύνης είτε προς οργανώσεις και συσπειρώσεις, είτε ακόμα και σε μεμονωμένους ανθρώπους· ούτε καν στο γείτονά τους ή στο συγγενή τους.

Αν ρωτήσεις τον οποιδήποτε τι θα έκανε, αν είχε τη δυνατότητα να ‘φτιαχτεί’ αυτός σε βάρος των φίλων, των συγγενών, των συναγωνιστών του, η απάντηση που θα πάρεις τα λέει όλα.

Ο καπιταλισμός έχει διαβρώσει τις συνειδήσεις.

Γι’ αυτό ισχυρίζομαι οτι μόνο ένα πολύ μεγάλο σοκ θα μπορούσε να αλλάξει τα πράγματα.

Ετσι λοιπόν, όποιος ελπίζει και περιμένει ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν επειδή ο κόσμος θα αλλάξει μυαλά, είναι καταδικασμένος να ζει με επαναλαμβανόμενες απογοητεύσεις.

Εκτός αν…
Κουράγιο
Β.Π.

(Αγαπητή φίλη, έχω γράψει πολλές φορές πως η ανάγκη άλλαξε την Ιστορία, όχι οι ιδέες. Η κάθε κοινωνία λαμβάνει κάθε φορά αυτό που ζητάει. Το ίδιο ισχύει και για την ελληνική κοινωνία. Εγώ αφήνω πια τις αναλύσεις για τη συμπεριφορά των Ελλήνων -φτάνει, κουράστηκα- και πάω στη χαρά και την δημιουργία. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.