Να μην προσπερνάς!

Αγαπητέ πιτσιρίκο,
όπως καθένας από εμάς που τα λειψά λεφτά δεν μας συγχωρούν την τεμπελιά, εξουθενωμένη μετά από τη δουλειά, διάβαζα τα άρθρα της σελίδας σου με σκοπό να δώσω μια δήθεν διανοουμενίστικη νότα στη θλίψη μου, να ονομάσω το δρόμο προς τη δυστυχία, στοχαστικότητα και κοινωνικό προβληματισμό. Μπούρδες!

Το παράδοξο στις ημέρες μας είναι πόσο μόνος αισθάνεται ο καθένας μέσα σε όλα αυτά που συμβαίνουν για εμάς και χωρίς εμάς.

Η αλληλεγγύη είναι μηδενική, ενώ όλοι το ίδιο κουπί τραβάμε.

Δεν νιώθω ότι δεν κατανοώ το ζόρι των άλλων ούτε ότι και εκείνοι δεν συμμερίζονται το δικό μου.

Δεν μιλάω για κακούς συνανθρώπους.

Μιλάω για ανθρώπους που δεν αισθάνονται πλέον, που είναι μουδιασμένοι, που η απάθεια έγινε μηχανισμός άμυνας και ύστερα τρόπος ζωής.

Δεν υπάρχει χώρος και χρόνος για αλληλεγγύη, γιατί δεν έχει μείνει ούτε μια σπιθαμή χώρος για οποιοδήποτε συναίσθημα.

Και αυτό είναι το όνειρο κάθε εξουσίας: Άνθρωποι που σιγά σιγά χάνουν την ψυχή τους μπας και κερδίσουν την επιβίωσή τους.

Ούτε θυμός ούτε ελπίδα ούτε συμπόνοια λοιπόν.

Μια αυτολύπηση, μια ανημποριά, λες και δεν σφίγγουν τα χέρια μας πια σε γροθιά.

Πειστήκαμε ή επιλέξαμε την αδυναμία μας;

Καταφέραμε να προσαρμοστούμε στη θλίψη;

Δεν ξέρω…

Πάντως, αυτά τα ζόμπι που κυκλοφορούν γύρω μου που σε ένα σκούντημα στο λεωφορείο, αστράφτουν γιατί επιτέλους βρήκαν αφορμή να αισθανθούν δυνατοί, να νιώσουν πως διαφυλάσσουν έστω τα όρια του σώματός τους και να επιτεθούν σε αυτόν που μπορούν, δεν τα πιστεύω.

Η ελπίδα μου άρχισε σιγά σιγά να πεθαίνει όταν το απλό ευχαριστώ και το συγγνώμη μου σε αυτές τις κοινωνικές αναγκαστικές επαφές στα λεωφορεία, στα δικαστήρια, στο γραφείο, στο ασανσέρ άρχισαν να αντιμετωπίζονται ως περιττά.

Σαν να μην τα είπα…

Μια γαμημένη καλημέρα δεν βλέπω τους ανθρώπους πλέον να χαμογελούν και δεν ξέρω πώς να αντισταθώ σε αυτό.

Να πολεμήσω τι, ποιον και με τι;

Ο χαρακτήρας και η ιδεολογία μου δεν μου επιτρέπουν να παραιτηθώ παρά την απελπισία μου και όλη μου η αυστηρότητα εξαντλείται εκεί που μπορώ, στον εαυτό μου.

Και εκεί, παλεύω μόνη να κεράσω τη φίλη μου μια μπύρα από το χαρτζιλίκι που παίρνω για μισθό, να προσφέρω τη θέση μου στην έγκυο, να φιλήσω τον σύντροφό μου στο μέτωπο πριν φύγω αξημέρωτα για δουλειά, να χαϊδέψω τον σκύλαρό μου που αφήνω ώρες μόνο, να κάνω ένα κομπλιμέντο στη μαμά μου που φοβάται πως γερνάει, να ακούσω συγκαταβατικά την άγνωστη παλιά Αθηναία γιαγιά που θέλει απλώς σε κάποιον να μιλήσει, ή ΈΣΤΩ ΝΑ ΜΗΝ ΓΚΡΙΝΙΑΖΩ ΔΙΑΡΚΩΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΔΙΚΗ ΜΟΥ ΤΗ ΜΟΙΡΑ!

Θύματα δεν είμαστε.

Θύματα γινόμαστε όταν επιλέγουμε ξανά και ξανά τους ίδιους 300 θύτες, όταν επιλέγουμε να παίξουμε τη σαδιστική ρώσικη ρουλέτα τους.

Το σύστημα θα σε χρησιμοποιήσει και θα σε φτύσει.

Πάρτο απόφαση!

Και αποδέξου ότι και χέρι βοηθείας δεν θα σου τείνει κανείς γιατί ούτε τον εαυτό μας δεν μπορούμε να βοηθήσουμε πια.

Μάννα δε θα βρέξει ο ουρανός!

Το μόνο που ελέγχεις μέσα σε αυτό το χάος είναι ο εαυτός σου.

Νιώσε, αποφάσισε, δράσε!

Σε αυτό το μπουρδέλο όρισε εσύ την τιμή σου και φρόντισε να τους χρεώσεις το όποιο κόστος!

Αν νιώθεις την απόλυτη ματαίωσή σου παντού, βρες μικρά πράγματα να κάνεις που θα ομορφύνουν τη ζωή των άλλων και θα δώσουν νόημα στη δική σου.

Αν μένεις κέντρο, οι άστεγοι κάτω από το σπίτι σου είναι οι ίδιοι.

Πες τους μια καλημέρα, μην περπατάς μπροστά τους κρατώντας σφιχτά την τσάντα σου, δώσ’ τους ένα πιάτο φαγητό που σου περισσεύει.

Σταμάτα να γκρινιάζεις! Μπορεί να πέθανε η ελπίδα αλλά εσύ ζεις!

ΖΕΙΣ ΑΚΟΜΗ!

Μην προσπερνάς ούτε τους ανθρώπους ούτε τη ζωή σου!

Αν τρία μνημόνια αρκούν για να χάσεις την ανθρωπιά σου, τότε το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο από όσο νόμιζες και δεν είναι πολιτικό αλλά υπαρξιακό!!!

Ιωάννα

(Αγαπητή Ιωάννα, η ανθρωπιά δεν χάθηκε μετά τα Μνημόνια. Μάλλον είχε χαθεί από πριν. Γιατί συνηθίζουμε να ξεχνάμε το πριν την χρεοκοπία. Που ήταν άθλιο. Ιωάννα, νομίζω πως δεν έχει κανένα νόημα να λέει κάποιος στους άλλους τι να κάνουν. Η αφασία και η απάθεια έχουν κυριαρχήσει. Αυτό που σκέφτομαι πια είναι το πόσο τυχερός είμαι που έχω φίλους. Και είναι ακριβώς οι ίδιοι που είχα και πριν. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.