Υπόκοσμος και καραγκιόζηδες

Σεπτέμβριος του 2015, έχοντας μόλις επιστρέψει απο το εξωτερικό, φορτωμένος απογοήτευση για την πλήρη παράδοση της Ελλάδας, και με επίγνωση πως -κατά πάσα πιθανότητα- θα αναγκαστώ να περάσω πολλά χρόνια από τη ζωή μου στο εξωτερικό.

Τα επαγγελματικά μου με φέρνουν στην Ερμούπολη, όπου κάθε χρόνο τα τελευταία χρόνια γίνεται το animasyros, ένα φεστιβάλ animation.

Το φεστιβάλ μια συνύπαρξη εναλλακτικών, πειραματικών κομματιών και καλλιτεχνικής μπουρζουαζίας.

Συχνά, τέτοια φεστιβάλ γίνονται για “δικτύωση”, κοινώς ανθρώπινες σχέσεις αποστειρωμένες για επαγγελματική χρήση.

Κουράζομαι και νιώθω μοναξιά, ήδη απο την πρώτη μέρα.

Για καλή μου τύχη, ο ξάδερφός μου Ν. είναι επίσης στο νησί και αναλαμβάνει να με κάνει ένα tour στις φοβερές παραλίες του με τις πολύ πιο ανθρώπινες παρέες του.

Φτάνει η μέρα της αναχώρησης, και, καθώς τρώω το ντάκο μου στο Λαουτιέρη πριν ανεβώ το καράβι, το μάτι μου πέφτει σε ένα χοντρό βιβλίο:

“Ο Κουραδοκόφτης”, Ηλίας Πετρόπουλος.

Το χαμόγελό μου φτάνει μέχρι τα αυτιά μου.

Πιάνω να το ξεφυλλίσω. Απο τις πρώτες σελίδες ήδη δεν απογοητεύει.

Δυστυχώς, πρέπει να αποχωρήσω και αναγκάζομαι να το αφήσω.

Ο Ηλίας Πετρόπουλος, για όσους δεν τον γνωρίζουν, έγραφε για τον υπόκοσμο.

Κοινώς έγραφε για πράγματα που όλοι στην Ελλάδα τα γνωρίζουν, αλλα όλοι προσποιούνται πως δεν τα γνωρίζουν.

Αυτή του η…μανία τον οδήγησε στη φυλακή, καθότι στην Ελλάδα έχουμε μια παράδοση δεκαετιών να βρίζουμε και να καταδιώκουμε όσους περιγράφουν τα αυτονόητα και τα γνωστά.

Σε αυτό το blog έχει γραφτεί επανειλημμένα πως ένα απο τα προβλήματα των Ελλήνων είναι η αυτογνωσία.

Δεν θέλουμε να κοιταχτούμε στον καθρέφτη, μήπως και αυτό που θα δούμε θα είναι τρομακτικό.

Γιατί απο τους κουτσαβάκηδες μέχρι τον σημερινό λούμπεν, η απόσταση είναι πολύ μικρή, και όσο περνάνε τα χρόνια με κρίση θα γίνεται όλο και μικρότερη.

Το γεγονός πως οι καταστάσεις θυμίζουν όλο και πιο πολύ κακές παλιές Ελληνικές ταινίες με τους κλασσικούς κουτοπόνηρους χαρακτήρες είναι ενδεικτικό.

Κατά την άποψή μου, μεγάλο κομμάτι του μικροαστισμού οφείλεται σε αυτή την υποσυνείδητη μανία κάποιου που ξέρει πως θα ανήκει για πάντα στον υπόκοσμο και προσπαθεί ανεπιτυχώς να τον αρνηθεί.

Όσο πιο υποκοσμικός είναι κάποιος, τόσο ο υπόκοσμος τον στοιχειώνει και άλλο τόσο προσπαθεί να τον αρνηθεί.

Ο Πετρόπουλος ζήτησε μετά το θανατό του να αποτεφρωθεί και οι στάχτες του να πεταχτούν στον υπόνομο.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν αυτό ήταν μια κίνηση για να δείξει πως πρέπει να συμφιλιωθούμε με τον υπόνομο/υπόκοσμο, αν θέλουμε κάποτε να τον ξεπεράσουμε.

Όσο τον αρνούμαστε, άλλο τόσο θα είμαστε καραγκιόζηδες, φτωχοί αλλά δήθεν καταφερτζήδες, και πάντα περίγελοι των ελίτ.

Το βάρυνα το κείμενο όμως και δε σας έγραψα για τα όμορφα γκομενάκια που γνώρισα στο καράβι της επιστροφής.

Κάπου εδώ κλείνω ευχόμενος να μην αφήνετε τις ζωές σας να μοιάζουν με κακή Ελληνική ταινία.

Α.

Υ.Γ. Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, μου ήρθε ένα ακόμα σκηνικό Ελληνικής ταινίας απο αυτή την επίσκεψη στη Σύρο:
Κατεβαίνουμε μετά απο μπάνιο προς τη χώρα με το αυτοκίνητο με τον Ν. και μας κάνουν οτοστόπ μια μάνα και μια κόρη η οποία ίσα που βλεπόταν. Η μάνα λοιπόν μπαίνει φουριόζα στο αμάξι παρακαλώντας να τις πάρουμε γιατί έχουν επείγον ιατρικό πρόβλημα. Ο Ν. συννεφιάζει γιατί αντιλαμβάνεται ότι μάλλον μας παραμυθιάζει, παρ’ όλα αυτά τις παίρνει. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, η μάνα μας αρχίζει τα “από πού είσαστε;” “τι δουλειά κάνετε” και τα σχετικά. Κάποια στιγμή αρχίζει να με προσκαλεί με επιμονή να κοιμηθώ στο σπίτι τους, όταν ξαναεπισκεφτώ. Τελικά, τις αφήνουμε στο λιμάνι, και δε θα ξεχάσω ποτέ την έκφραση της απορίας που είχε η μάνα, όταν την χαιρέτησα και της ευχήθηκα περαστικά. Μάνα, αν διαβάζεις πιτσιρίκο, θέλω να σου πω πως είσαι θεά και εύχομαι να τη βόλεψες την κόρη…

(Αγαπητέ φίλε, κρίμα που πέθανε ο Πετρόπουλος, αν και διαφωνούσα σε αρκετά μαζί του. Θα ήθελα πολύ την άποψή του -και την περιγραφή του- για τη σημερινή λούμπεν Ελλάδα. Θα μας βλέπουν οι στάχτες του Πετρόπουλου από τους υπονόμους του Παρισιού και θα αισθάνονται πολύ καλύτερα που είναι μέσα στα σκατά. Θα την παντρέψει η μάνα την κόρη. Σίγουρα. Πάντως, τίποτα πιο αστείο από μια κουτοπόνηρη Ελληνίδα μάνα. Όταν πετυχαίνω μια κουτοπόνηρη Ελληνίδα μάνα, κάνω πάντα τον χαζό. Να είσαι καλά. Και μείνε έξω. Ερχόμαστε κι εμείς. Ελλάδα πια, μόνο για διακοπές, επειδή είναι φτηνά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.