Βγείτε έξω και ψωνίστε

black-friday-2Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
11 Σεπτεμβρίου 2001.
19 αεροπειρατές, εκ των οποίων οι 15 Σαουδάραβες, σκορπούν τον τρόμο στις ΗΠΑ και τον υπόλοιπο… δυτικό κόσμο.
Αν και μικρός, δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνες τις μέρες και τον πανικό που επικρατούσε τους επόμενους μήνες.

‘Οπως επίσης δεν θα ξεχάσω τις τηλεοπτικές ομιλίες του Τζωρτζ Μπους του νεότερου.

Με φρέσκο ακόμα το αίμα των σκοτωμένων, ο πρόεδρος των ΗΠΑ και των πολυεθνικών -αλλά και οι πολιτικοί γενικότερα- προέτρεπαν τον κόσμο να ηρεμήσει και να καταναλώσει.

«Βγείτε έξω και ψωνίστε.»

«Πηγαίνετε με την οικογένεια σας στο εμπορικό κέντρο.»

Ψωνίστε, καταναλώστε και βγάλτε το σκασμό, εσείς τουλάχιστον επιβιώσατε.

Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι να καταλάβω τον ρόλο του φόβου στον καταναλωτισμό -αλλά και στη λειτουργία των κοινωνιών μας σήμερα.

Μια κοινωνία που φοβάται, καταναλώνει.

Στην οικονομία των αγορών, πρέπει να φοβάσαι.

Στην Ελλάδα, το καλύτερο παράδειγμα είναι τα capital controls και πώς άδειασαν τα σουπερμάρκετ από ζυμαρικά και όσπρια σε χρόνο dt.

Οπότε παρ’ ότι με πλημμύρισε η οργή σήμερα για την βλακώδη, μαύρη Παρασκευή -και τον ίλιγγο καταναλωτισμού που κυρίευσε τους ‘Ελληνες– τελικά υπερίσχυσε η λύπηση και η …κατανόηση.

Η ελληνική κοινωνία τα έχει κάνει πάνω της, οπότε καταναλώνει.

Επίσης, όπως είπα, νοιώθω λύπηση για τους ‘Ελληνες, γιατί πραγματικά είναι να τους λυπάσαι πια.

Καταλαβαίνω τους Αμερικάνους και άλλους λαούς να σκοτώνονται για ένα κραγιόν και μια σοκοφρέτα, αλλά αδυνατώ να κατανοήσω τους ‘Ελληνες των 500 και 600 ευρώ και της ανεργίας που έχει φτάσει στο Θεό, ενόψει της πλήρης κατάρρευσης της χώρας.

Ωραία, αγόρασες τάμπλετ στα μισά λεφτά.

Σώθηκες μεγάλε, venceremos.

Πήγαινε τώρα στο κρύο σου διαμέρισμα, γιατί, ενώ κάνατε όλοι την ίδια σκέψη σήμερα, στην πραγματικότητα δεν μπορείτε να συνεννοηθείτε ούτε για τη θέρμανση της πολυκατοικίας.

Πραγματικά, οι ‘Ελληνες συνεχίζουν να προσποιούνται πως ζουν σε άλλη χώρα, πως κάνουν άλλες ζωές -όχι τις δικές τους- και πως εκείνοι θα σωθούν δια μαγείας σε μια κοινωνία στην οποία σύντομα θα πέφτουν ακόμα περισσότερα κορμιά, είτε εξεγερθούν οι πρόσφυγες που έχουν εγκλωβιστεί εδώ ή όχι.

Και το κυριότερο είναι πως (οι ‘Ελληνες) κοιμούνται όρθιοι.

Παρατήρησε τα πρόσωπά τους το πρωί: μια εικόνα, χίλιες λέξεις.

Μετά μου ήρθε στο μυαλό πόσο μόνος πρέπει να νοιώθει κανείς για να ψάχνει λίγες σταγόνες χαράς στην έκπτωση ενός προϊόντος που δεν θα αγόραζε την Πέμπτη· τότε ήταν ακριβό.

Αλήθεια, πρέπει να νοιώθει τρομερή μοναξιά η ελληνική κοινωνία.

Γι’ αυτό και δεν αντιδρά που τα λιμάνια τα πήραν οι Κινέζοι, τα τρένα οι Ιταλοί και τα αεροδρόμια οι Γερμανοί ή που δεν θα μείνει σπιθαμή γης που δεν δοθεί κάπου.

Παρέα θέλουν τελικά.

‘Ετσι μου ήρθαν στο μυαλό και κάποια λόγια του Ρόμπιν Ουίλιαμς:

«Τελικά, το χειρότερο πράγμα στη ζωή δεν είναι να είσαι μόνος. Αλλά να καταλήξεις με ανθρώπους που σε κάνουν να νοιώθεις μόνος.»

Η ελληνική κοινωνία, με όλη αυτή την απάθεια και την πλήρη αφασία, σου φωνάζει με όλη της τη δύναμη να σηκωθείς να φύγεις από την Ελλάδα, πριν σε κυριεύσει και σένα αυτή η τεράστια διάχυτη μοναξιά της.

Και δεν είναι μόνο η Black Friday σε μια κοινωνία δεκάδων πλειστηριασμών, για να σε πιάσει απελπισία.

Είναι η επομένη του δημοψηφίσματος.

Είναι το νέο Κιλελέρ των αγροτών· πού είναι τώρα ο Μπούτας και τα παλικάρια του;

Είναι το 4ο Μνημόνιο που έρχεται πακέτο με τον επίγονο Κούλη.

Είναι τα ψευτοεπαναστατικά, οι τελετές, οι επέτειοι και τα εμβατήρια σε ένα προτεκτοράτο.

Είναι οι περιφερόμενες μούμιες και οι επιτάφιοι.

Είναι τα διαλυμένα σχολεία, τα ακατάλληλα νοσοκομεία και η πλήρης έλλειψη δικαιοσύνης.

Είναι όλος αυτός ο οχετός που έχει καταλάβει τη χώρα.

Είναι η επανάληψη των ίδιων σκέψεων και συναισθημάτων κάθε μέρα, σε βαθμό που το wash, rinse and repeat είναι μακράν πιο ενδιαφέρον.

Είναι το ολοκληρωτικό ξεπούλημα της χώρας και η ηλίθια εμμονή των Ελλήνων να συνεχίζουν να το παίζουν πατριώτες με το στανιό.

Είναι η μοναξιά που χαρακτηρίζει αυτή την -πλήρως υποταγμένη, δουλοπρεπή και για κλωτσιές- κοινωνία που σε διώχνει από λίγο κάθε μέρα.

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα κανένα σκοπό να βρίσκομαι στην Ελλάδα και βρίσκομαι εδώ αποκλειστικά για να διαχειριστώ ένα πολύ δύσκολο πρόβλημα ενός πολύ αγαπημένου μου προσώπου.

Επιτρέπεται, τουλάχιστον, να έχω αηδιάσει με όλο αυτό το συνονθύλευμα που κάποιοι επιμένουν να το αποκαλούν πολιτισμένη χώρα;

Πιστέψτε με -όσοι δεν έχετε πάει έξω- υπάρχει μπόλικη βλακεία και στις υπόλοιπες χώρες, απλά όχι σε συνδυασμό με τόσο εμετική υποκρισία.

Μας έχουν σκίσει τον πάτο, αλλά αυτό που δεν παλεύεται είναι οι λούμπεν ‘Ελληνες, σοβαρά τώρα.

Εδώ ακόμα αναρωτιούνται «Γιατί δεν αντιδρούμε (οι ‘Ελληνες).»

‘Εξι χρόνια -πάμε για εφτά- μετά την χρεοκοπία, αυτοί εκεί να αναρωτιούνται και να χαζεύουν την καταστροφή τους.

Νομίζω το καλύτερο θα ήταν να κλείσω με άλλη μια ρήση -γιατί αν το πω με δικά μου λόγια θα ρίξω και άλλο το επίπεδο.

Αυτή τη φορά του ‘Οργουελ, που ταιριάζει κουτί:

«Οι λαοί που εκλέγουν διεφθαρμένους πολιτικούς, απατεώνες, κλέφτες και προδότες, δεν είναι θύματα, αλλά συνεργοί τους.»

Πάντως, όσον αφορά την Black Friday, δεν ήρθε τώρα για πρώτη φορά.

Προηγήθηκαν πολλές άλλες …Μαύρες Παρασκευές, με δεκάδες «επενδυτές» να αγοράζουν με έκπτωση 99% ολόκληρες ΔΕΚΟ/περιοχές και να κερδίζουν test drive στα αεροδρόμια για 50 χρόνια.

Οπότε, είπαν να μας δώσουν και μας λίγη γεύση από όλο αυτό το ξεπούλημα.

Και υπάρχουν ακόμα άτομα που πιστεύουν ότι ο καπιταλισμός δεν δουλεύει.

Yeah, right.

Με εκτίμηση,

Άρης

(Αγαπητέ Άρη, τέλειο το κείμενό σου. Καταναλώνω, άρα φοβάμαι. Ή, φοβάμαι, άρα καταναλώνω. Ο Μάικλ Μουρ είχε δείξει πολύ ωραία τη σχέση του φόβου με την κατανάλωση σε ένα ντοκιμαντέρ του. Το «στο δρόμο, στο δρόμο, να διώξουμε τον φόβο», γίνεται «στο Public, στο Public, να διώξουμε τον φόβο». Άρη, η υπερβολική κατανάλωση δείχνει μεγάλη μοναξιά. Καταναλώνω, άρα υπάρχω. Φόβος, μοναξιά, κατανάλωση, καπιταλισμός. Μια χαρά δουλεύει ο καπιταλισμός αλλά έχει τρομάξει πια -σε αυτή του τη μορφή της οικονομίας της αγοράς- και πολλούς καπιταλιστές. Δεν υπάρχει κρίση του καπιταλισμού, υπάρχει μόνο η διαρκής ανάπτυξη του καπιταλισμού. Κι αυτή η ανάπτυξη είναι τρομακτική. Να είσαι καλά, Άρη. Όταν σε διαβάζω, δεν νιώθω ποτέ μοναξιά. Και δεν φοβάμαι τίποτα.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.