Περί σημαίας

greek-flagΟπωσδήποτε, είναι πάρα πολύ αστείοι όλοι αυτοί που σοκάρονται σήμερα επειδή κάποιοι Έλληνες καίνε τη σημαία της Ελλάδας, όπως αστείοι είναι και αυτοί που την καίνε. Και είναι αστείοι όλοι τους γιατί η Ελλάδα είναι πια ένα ξεπουλημένο προτεκτοράτο και η σημαία της δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Ή μάλλον σημαίνει: Ξεπούλημα. Ξεπούλημα χώρας και ανθρώπων. Στην ξεπουλημένη χώρα των ξεπουλημένων ανθρώπων, η σημαία είναι ένα πανί αδειανό. Γιατί λείπει το κορμί που θα την κρατήσει.

Προσωπικά, δεν θα πήγαινα πουθενά με μια ελληνική σημαία· μόνο στον πόλεμο, αν κάποια ξένη χώρα μας έκανε επίθεση. Νομίζω πως το σύμβολο μιας χώρας δεν είναι προσωπικό αξεσουάρ, για να το παίρνεις και να πηγαίνεις βόλτες.

Καταλαβαίνω τους ανθρώπους που νιώθουν την ανάγκη να πάνε στη διαδήλωση με τη σημαία – όταν συνειδητοποιείς πως η χώρα σου ξεπουλιέται και ο ξένος Τύπος φιλοξενεί δηλώσεις Ευρωπαίων πολιτικών που υποστηρίζουν πως θα πρέπει η χρεοκοπημένη Ελλάδα να πουλήσει μερικά νησιά ή την Ακρόπολη, δεν μου φαίνεται περίεργο να νιώσει κάποιος την ανάγκη να αρπάξει μια σημαία και να βγει στο δρόμο. Και τα όπλα μπορεί να πάρει.

Μου αρέσει η σημαία μας, όταν την βλέπω σε βαρκούλες στο Αιγαίο ή σε ξεχασμένα ξωκλήσια σε κάποιο νησί. Με συγκινεί• δεν είναι υποχρεωτικό να συγκινεί και τους άλλους· ο καθένας μας έχει την δική του αισθητική και τα βιώματά του.

Μια από τις πιο συγκινητικές σκηνές που έχω δει ποτέ ήταν ο μοναδικός μαθητής σε ένα ξεχασμένο και από το Θεό ελληνικό νησί που –την ημέρα της εθνικής εορτής- έκανε παρέλαση μόνος του με μια ελληνική σημαία στα χέρια.

Αν και δεν μου αρέσουν καθόλου οι παρελάσεις, η εικόνα και η μοναξιά αυτού του μικρού παιδιού με τη σημαία στα χέρια μου μαύρισαν τα σπλάχνα.

Πριν από μερικά χρόνια, μια φίλη μου έφυγε για να εγκατασταθεί μόνιμα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το βράδυ του αποχαιρετισμού, της χάρισα μια ελληνική σημαία. Για να πάρει την Ελλάδα μαζί της. Και να μην ξεχάσει τους γονείς της και τους φίλους της. Ίσως, να μοιάζει αφελές αλλά αυτό σκέφτηκα να της χαρίσω: μια ελληνική σημαία.

Καταλάβαινα πως κάτι δεν πάει καλά στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια.

Δεν ήταν μόνο τα άπειρα τσιφτετέλια και ο ανυπόφορος νεοπλουτισμός – ήταν και οι πολλές ελληνικές σημαίες.

Όταν –σε περίοδο ειρήνης- βλέπεις σε μια χώρα πολλές σημαίες, κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Και τα τελευταία χρόνια, στην Ελλάδα, είδαμε πάρα πολλές ελληνικές σημαίες.

Σημαίες σε ιστούς, σημαίες σε κομματικές συγκεντρώσεις -λες και οι υπόλοιποι είναι Τούρκοι-, σημαίες σε μπαλκόνια, σημαίες σε γήπεδα, σημαίες σε μπλούζες, σημαίες σε καπέλα, σημαίες σε σώβρακα, σημαίες σε φανέλες, σημαίες σε κάλτσες, σημαίες σε πετσέτες, σημαίες σε μπικίνι, σημαίες σε σαγιονάρες, σημαίες σε τατουάζ, σημαίες σε νύχια αλλά σημαίες ακόμα και σε τηλεοπτικές διαφημίσεις – πήξαμε στη σημαία.

Και μετά η χώρα χρεοκόπησε. Προφανώς, από την πολλή αγάπη για την πατρίδα.

Οι πολλές ελληνικές σημαίες έφεραν και την αντίδραση. Κάποιοι νεαροί έκαψαν ελληνικές σημαίες και –στην αρχή- αυτό προκάλεσε έκπληξη και ουρλιαχτά• μετά το συνήθισαν όλοι και δεν έδιναν σημασία.

Δεν θέλω να δικαιολογήσω όσους έκαιγαν σημαίες, αλλά –όπως πήγαινε η κατάσταση με τις ελληνικές σημαίες παντού- σε λίγα χρόνια, αν άναβες ένα σπίρτο ή έναν αναπτήρα, θα έκαιγες και κατά λάθος κάποια ελληνική σημαία που θα βρισκόταν εκεί κοντά.

Όλη αυτή η υστερία με τη σημαία είχε αρχίσει να γίνεται γελοία.

Ούτε στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν υπάρχουν τόσες σημαίες, όσες είδαμε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

Και οι Ηνωμένες Πολιτείες κάνουν τον ένα πόλεμο πίσω από τον άλλο, οπότε έχουν «ανάγκη» τις σημαίες σε κάθε σπίτι, σε κάθε μπαλκόνι και σε κάθε παράθυρο, για να πειστούν οι πολίτες πως το έθνος τους βρίσκεται σε κίνδυνο και δικαιολογημένα βομβαρδίζει τη μια χώρα μετά την άλλη.

Στην Ελλάδα –που ούτε για την Κύπρο δεν είχαμε τα κότσια να πολεμήσουμε- τι χρειάζονταν οι σημαίες παντού;

Με την ευκαιρία, να θυμίσω πως η προηγούμενη φορά που είχαν υπάρξει τόσες σημαίες στην Ελλάδα, ήταν επί δικτατορίας. Και ακολούθησε η κυπριακή τραγωδία.

Γι’ αυτό επιμένω πως, όταν βλέπεις πολλές σημαίες χωρίς λόγο, κάτι πολύ άσχημο θα συμβεί. Τότε η Κύπρος, τώρα η χρεοκοπία.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα δείτε πάρα πολλές σημαίες –χωρίς λόγο και αιτία-, ετοιμαστείτε να μεταναστεύσετε.

Χαμογελάω, όταν ακούω τις «σκληρές» διαφωνίες που έχουν άνθρωποι από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους για τη σημαία.

Χαμογελάω γιατί ξέρω πως σημαία δεν είναι το πανί από πάνω αλλά το κορμί που την κρατάει από κάτω.

Σημαία είναι το κορμί – δεν είναι το πανί. Πάντα έτσι ήταν.

Αυτό που με συγκίνησε στο μικρό μαθητή στο ελληνικό νησί δεν ήταν η σημαία που κρατούσε στα χέρια του· ήταν αυτό το παιδάκι που είναι μόνο του στο σχολείο.

Ένα παιδί μόνο του σε ένα ξεχασμένο νησί –ξενιτεμένο στην ίδια του την πατρίδα- παρελαύνει με μια ελληνική σημαία στα χέρια. Αχ πουλάκι μου.

(Το μεγαλύτερο κομμάτι του κειμένου για τη σημαία είναι απόσπασμα από ένα άλλο κείμενο, που είχα γράψει σε μια πολύ αφελή περίοδο για εμένα, τον Μάιο του 2011. Δεν βρήκα φωτογραφία με τον ένα μαθητή να κάνει παρέλαση με τη σημαία. Βρήκα μια νεότερη με δυο μαθητές από τους Αρκιούς.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.