Τύψεις

guiltΓεια σου Πιτσιρίκο,
Σου γράφω για δεύτερη φορά, γιατί έγινε κάτι που δεν μου έχει ξανασυμβεί.

Για να πάρουμε τα πράματα από την αρχή, σπουδάζω -δωρεάν- στη μουντή Κοπεγχάγη σχεδόν 2 χρόνια τώρα.

Δουλεύω κοντά 50 ώρες το μήνα και παίρνω το επίδομα φοίτησης, το οποίο φτάνει από μόνο του να με συντηρήσει, χωρίς να υπολογίζω τα λεφτά της δουλειάς.

Έχω στα σκαριά 3-4 δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά.

Σε ένα δίμηνο τελειώνω τις σπουδές και θα παίρνω το επίδομα ανεργίας, το οποίο ξεπερνάει τα 1.000 ευρώ το μήνα.

Έχω τις παρέες μου και την κοπέλα μου, την οποία ακολούθησα εδώ.

Φαινομενικά, όλα είναι τέλεια.

Ούτε ένα μήνα πίσω, οι Έλληνες γιορτάσανε την 28η Οκτώβρη.

Αποφάσισα εκείνη την ημέρα να ακούσω τραγούδια, κυρίως της απίθανης και αξέχαστης Μαρίας Δημητριάδη.

Δεν χρειάστηκαν παραπάνω από 2 λεπτά, άρχισα να αρρωσταίνω.

Πόνος στο στομάχι, δύσπνοια και θολούρα στο κεφάλι.

Έφυγα από το εργαστήριο να πάω σπίτι να ξεκουραστώ.

Όπως ετοίμαζα κάτι να φάω, συνέχισα τις μουσικές αναζητήσεις σε τραγούδια της εποχής.

Τα συμπτώματα ξαναεμφανίστηκαν, αυτή τη φορά πολύ πιο έντονα.

Δεν άντεξα άλλο, άρχισα να κλαίω και να τραγουδάω όσο πιο δυνατά μπορούσα.

Μου είχε κοπεί η όρεξη και η διάθεση για οτιδήποτε άλλο.

Τρεις βδομάδες μετά, ήρθε και η επέτειος του Πολυτεχνείου.

Διάβαζα άρθρα και ιστορίες της εποχής και ξανά δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα συναισθήματά μου.

Τόσοι πολλοί άνθρωποι δώσανε τη ζωή τους για την ελευθερία της χώρας, για να ζήσουν τα παιδιά τους σε ένα καλύτερο μέλλον.

Και εγώ; Τι στο διάολο κάνω εγώ;

Απολαμβάνω χαλαρός τη ζωούλα μου, έχοντας ρίξει μαύρη πέτρα πίσω μου.

Πήρα πολλά από την Ελλάδα και δεν θα δώσω ποτέ τίποτα πίσω σαν αντάλλαγμα.

Έχω αφήσει την οικογένειά μου να υποφέρει με όλα αυτά τα χρέη σε εφορίες, ΔΕΗ και τράπεζες!

Συγκρίνω τον εαυτό μου με αυτά τα τέρατα της ιστορίας, ανθρώπους που δώσανε μέχρι και τη ζωή τους και απελπίζομαι.

Νιώθω ένα μηδενικό.

Τι να κάνω, πώς μπορώ να βοηθήσω;

Βέβαια λίγο αργότερα, βλέποντας τη συνήθη επικαιρότητα, θυμάμαι ότι υπάρχουν τόσα χάπατα στη χώρα μου, που γουστάρουν χρυσά αβγά, το ζαβό του Μητσοτάκη και τον Αλέξη τον Τζίφρα και ηρεμώ.

Μήπως έχεις καμιά συμβουλή για αυτές τις μίνι κρίσεις που με πιάνουν;

Με εκτίμηση,

Πάνος

Υ.Γ. Αν πιστεύεις ότι έχει ενδιαφέρον, θα σου έγραφα για την αντιμετώπιση που έχουμε οι νέοι/φοιτητές νοτιοευρωπαίοι από τους ντόπιους.

(Αγαπητέ Πάνο, για να μην χάνουμε χρόνο, ζω στην Ελλάδα, έχω το πρώτο σε αναγνωσιμότητα ατομικό σάιτ της χώρας, και κάθε δυο μήνες δίνω αγώνα για να πληρώσω τον ΟΑΕΕ που δεν μπορώ να τον κόψω γιατί τον χρειάζομαι· ο αντίστοιχος Δανός είναι πλούσιος. Για να καλυτερεύσει η κατάστασή μου, θα πρέπει να ξεπουληθώ και να γίνω ένας άλλος. Όλοι οι φίλοι μου είναι σε άθλια οικονομική κατάσταση και η τελευταία ιδέα που έπεσε στο τραπέζι είναι να μείνουμε όλοι μαζί σε ένα μεγάλο σπίτι, για να μοιραζόμαστε τα έξοδα. Περίεργο, την ίδια ιδέα είχαμε και στα 18, όταν λέγαμε όποια μαλακία μας κατέβαινε στο κεφάλι. Μέλλον δεν έχει κανείς μας στην Ελλάδα και ζούμε σε μια χώρα που βουλιάζει στην απάθεια και την αφασία. Αν δεν σου πέρασαν οι κρίσεις με αυτά που σου έγραψα, να πας σε γιατρό. Ή έλα για κάνα μήνα στην Ελλάδα και θα φύγεις τρέχοντας. Πάνο, έχεις έρθει σε αυτή τη ζωή για να ζήσεις, όχι για να γίνεις μαζoχιστής ή Μητέρα Τερέζα. Μείνε εκεί που είσαι, ερχόμαστε. Να ξέρουμε κι έναν άνθρωπο εκεί στα ξένα που θα έρθουμε. Να μου γράψεις για την αντιμετώπιση που έχετε εσείς οι νότιοι από τους Δανούς. Πάντως, ξέρω πως οι Δανέζες γουστάρουν τους Έλληνες. Τρελά. Να είσαι καλά, Πάνο. Γιάι έλσκερ ντάι.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.