Πρέπει ο πιλότος να ρίξει το αεροπλάνο;
Φίλε Πιτσιρίκο, διάβαζα πριν κάποιες ημέρες ένα άρθρο στην Τribune με τίτλο “Πρέπει ο πιλότος να ρίξει το αεροπλάνο;”. Ανάφερόταν στο κατά πόσο είναι ηθικό το να υποκύψουν οι βουλευτές στην απαίτηση των ψηφοφόρων τους στην περίπτωση που αυτοί οι τελευταίοι βλέπουν λάθος τα πράγματα.
Ακύρωση Brexit, κωλοτούμπα Τσιπροψήφισμα, αμφισβήτηση της εκλογής Τραμπ κλπ κλπ κλπ μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι.
Πρέπει ο πιλότος λοιπόν να ρίξει το αεροπλάνο, εάν οι επιβάτες θεωρούν ότι αυτό είναι το σωστό και το πρέπον;
Το ερώτημα τίθεται από ένα σοσιαλιστικής ιδεολογίας έντυπο με μακρά παράδοση, όχι καμιά χθεσινή φυλάδα που μαζεύτηκαν 2-3 φιλαράκια και συζητάνε για το πώς θα ρίξουν το σύστημα.
Το θέμα, στην περίπτωση του διλήμματος αυτού, είναι πως δεν έχει καμία σχέση με το πραγματικό ερώτημα το οποίο τελικά είναι το εξής:
Θα γράφουμε στα παπάρια μας τη λαϊκή βούληση όποτε γουστάρουμε;
Γιατί στο αεροπλάνο είναι σαφές ποιός κυβερνά από τη στιγμή που απογειώνεται, αγόρασα εισιτήριο για να μπω και με πάει εκεί που θέλω.
Αυτό ισχύει για το 100% των επιβατών.
Δεν μπήκαμε μέσα, πιστεύοντας πως θα το συζητήσουμε μεταξύ μας για το αν θα πάμε βόρεια ή νότια.
Αν ανακαλύψω πως κάποιος τρελός έχει μπουκάρει μέσα και πάει να το ρίξει, τότε μπουκάρω και προσπαθώ να κάνω κάτι για αυτό.
Αν ψηφίσουμε, όμως, σε αυτή την παρωδία δημοκρατικού πολιτεύματος, τότε θέλοντας και μη, το γ@μημένο το αποτέλεσμα καλό θα ήταν να το σεβαστούμε κιόλας.
Αλλιώς, πάρτε τα βουνά και τα όπλα και τα παπ@ρια σας και ό,τι άλλο θέλετε.
Μπορούν να πουν στους ψηφοφόρους τους πως θα κάνουν ό,τι τους φανεί καλύτερο με το πού θα πάρουν την εξουσία και να μην το κουράζουν, αλλά θέλω να δω πόσοι θα ψηφίσουν τον θεούλη που θα τους πει προεκλογικά “Όταν πιάσω την καρέκλα με το καλό, θα σας γράφω στα τέτοια μου κάθε φορά που θα θεωρώ πως είσαστε μπιτ πανύβλακες και δεν νιώθετε ούτε με σφαίρες”.
Και τώρα αυτό κάνουν, απλά δεν το λένε από πριν.
Όλοι το ξέρουν, απλά περιμένουν να το δουν να συμβαίνει, ώστε να μπορούν να αναφωνήσουν “μια από τα ίδια είναι και αυτοί, άλλα έλεγαν και άλλα κάνουν”.
Δεν ξέρω, θα μπορούσα να σκεφτώ πως μπορεί να είχαν δίκαιο και να είναι τελικά αυτή η σωστή προσέγγιση.
Τεχνοκρατικές κυβερνήσεις και τα ρέστα.
Παιδιά, δεν ξαναψηφίζετε γιατί είστε στόκοι του κερατά και δεν μπορείτε να καταλάβετε το καλό σας, αφήστε λοιπόν εμάς που ξημεροβραδιαζόμαστε σκεπτόμενοι το καλό σας να αποφασίσουμε.
Ναι ρε φίλε, γιατί δηλαδή;
Αν πας στο γιατρό και σου προτείνει τη θεραπεία τι του λες;
Όχι γιατρέ μου, εγώ πιστεύω πως δεν έχω αυτό αλλά το άλλο και χρειάζομαι το τάδε φάρμακο;
Αφού αυτός ξέρει…
Και πάλι, όμως, βλέπουμε εδώ και χρόνια το φάρμακο να σκοτώνει τον ασθενή και να κάνει πλούσιο τον γιατρό.
Μάλλον κάπου εδώ η σωστή στάση είναι να στείλεις τον γιατρό στο διάολο και να ψοφολογήσεις όπως γουστάρεις εσύ.
Οπότε, τι κάνει ο γιατρός-εξουσία στην περίπτωση αυτή;
Κατεβάζει τις δυνάμεις καταστολής και σε πατάνε χάμου, ανεβάζει την ένταση με τις γειτονικές χώρες, αφήνει κάμποσες χιλιάδες απελπισμένους να εγκλωβιστούν στη χώρα σου, ώστε να έχεις κάποιον να κατηγορείς κλπ κλπ.
Αφού το παιχνίδι είναι στημένο, τι σκατά αγχωνόμαστε;
Αν σήμερα συναντούσα τον 25 χρόνια νεότερο εαυτό μου θα διαφωνούσαμε ριζικά σε ένα μόνο πράγμα:
Αυτός θα επέμενε πως ο κόσμος μπορεί με κάποιο τρόπο να σωθεί και εγώ πως δεν υπάρχει σωτηρία.
Το πιθανότερο βέβαια θα ήταν να του έλεγα να ξυρίσει το κεφάλι από τώρα, ώστε να συνηθίζει και πως τα μακριά μαλλιά δεν φέρνουν την ευτυχία.
Πέθανε και ο Φιντέλ και χάσαμε και τον προτελευταίο μεγάλο επαναστάτη.
Ο τελευταίος είναι ο Μητσοτάκης, αν αναρωτιέσαι.
Καμιά ελπίδα για την ανθρωπότητα, οπότε ας ζήσουμε τη ζωή μας και ας ελπίσουμε πως η επόμενη δεν θα είναι πολύ χειρότερη από αυτή.
Με φιλικούς χαιρετισμούς από τη θεοσκότεινη Σκανδιναβία
Βασίλης
Υ.Γ. Το προηγούμενο τρίμηνο του μέλιτος έλαβε τέλος, αγαπητέ Πιτσιρίκο, και πνίγομαι πλέον στη δουλειά. Τόσο που, όταν τελειώνω, απλά κάθομαι και ακούω και παίζω μουσική μέχρι να με πάρει ο ύπνος. Ούτε την επικαιρότητα παρακολουθώ, θέλω να ησυχάζει το κεφάλι μου αντί να βάζω άλλες έγνοιες, και με το ζόρι προλαβαίνω να διαβάσω το μπλογκ – πόσο μάλλον να κάτσω να σου γράψω. Ελπίζω να πάνε όλα καλά και να είσαι ήρεμος, και, κρίνοντας από τα κείμενά σου, τους έχεις γειώσει και πολύ καλά έχεις κάνει. Την αγάπη μου και να είσαι πάντα όσο καλύτερα μπορείς.
(Αγαπητέ Βασίλη, έτσι ακριβώς. Κυβερνούν οι αγορές αλλά εμείς συνεχίζουμε να ψηφίζουμε πολιτικούς. Οι αγορές ψηφίζουν κάθε μέρα, εμείς μια φορά στα τέσσερα χρόνια. Μάλλον είμαστε σε λάθος αεροπλάνο. Όλα έχουν αλλάξει αλλά εμείς συνεχίζουμε σαν να είναι όλα όπως πριν. Δεν βλέπω να το παίρνει η ανθρωπότητα χαμπάρι -πριν περάσουν δυο με τρεις αιώνες-, οπότε δεν υπάρχει και λόγος να σκάμε. Βασίλη, καλή δουλειά, αν και δεν υπάρχει καλή δουλειά. Εσύ, όμως, κάνεις λειτούργημα, οπότε καλό είναι. Βασίλη, μου πήρε μερικά χρόνια για να αποχαιρετήσω ψευδαισθήσεις και αυταπάτες αλλά, τελικά, τα κατάφερα. Κι έχω βρει πάλι το κέφι μου. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.