Alter Ego

Το Alter Ego της Στέλλας, από την προηγούμενη ιστορία σου, είναι ο Νίκος.
Ο Νίκος είναι ο γιός μίας καλής οικογενειακής φίλης της μάνας μου. Τις οικογένειές μας τις ένωναν σχέσεις από τα παλιά: η γιαγιά του Νίκου εκτελούσε χρέη παραμάνας όταν ήμασταν μωρά και οι γονείς ήθελαν βοήθεια. Η μάνα μου και η μάνα του Νίκου (πολύ κοντά ηλικιακά) ήταν καλές φίλες και όταν εγώ βρέθηκα φοιτητής στο Μαθηματικό, ήμουν η πρώτη τους επιλογή για να βοηθήσω τον μικρό Νίκο στα γυμνασιακά του μπερδέματα με τα Μαθηματικά. Είναι όμορφο πως οι άνθρωποι που θέλουν επαφή, ανθρώπινες σχέσεις, βρίσκουν και στηρίζουν ο ένας τον άλλο, με λίγη τύχη…

Η μάνα του Νίκου, η Ρένα, ήταν μία υπέροχη γυναίκα, που πάντα απορούσα γιατί χώρισε τόσο νωρίς…

Πολύ όμορφη, στρατιωτικός αλλά καθόλου στρατόκαβλη, γενικά ήταν τρομερό κελεπούρι!

Αλλά παντρεύτηκε νέα, έκανε δύο παιδιά, την Κατερίνα και τον Νίκο και χώρισε τόσο νωρίς που ήταν χωρισμένη πραγματικά όσο καιρό τη θυμάμαι!

Μερικές φορές στα πιο όμορφα λουλούδια της ζωής τυχαίνει άγονο έδαφος…

Το πάλευε, όμως, η Ρένα.

Και τα παιδιά της μεγάλωνε όσο καλύτερα μπορούσε και όταν χρειάστηκε, βρήκε τον τρόπο -ήταν και καλύτερες εποχές πριν εικοσικάτι χρόνια- να τα στηρίξει.

Ο Νίκος λοιπόν ζοριζόταν στα μαθηματικά και η Ρένα φυσικά με “επιστράτευσε” να τον βοηθήσω.

Νέος φοιτητής εγώ, ένιωθα αρκετά οικείο το περιβάλλον για να κάνω τα πρώτα μου βήματα ως εκκολαπτόμενος καθηγητής, με έναν μαθητή που γνώριζα ήδη.

Ο Νίκος ήταν πάντα “αντιδραστικός”. Πνεύμα αντιλογίας, όλο αντιρρήσεις και κόντρες.

Συνήθιζα να το αποδίδω στο ότι είναι παιδί χωρισμένων γονιών, κακομαθημένο, όλα αυτά τα κλισέ που φορτώνουμε στα παιδάκια όταν δεν ξέρουμε.

Ξύπνιος μεν, φαινόταν αυτό, αλλά χωρίς ιδιαίτερη διάθεση για “συμμόρφωση”…

Εννοείται ότι το μάθημά μας δεν πήγε μακριά.

Όταν μία μέρα ο Νίκος γύρισε και μου είπε ευθαρσώς “δεν θα μου λες αυτά που θες εσύ αλλά αυτά που θέλω εγώ, γιατί εγώ σε πληρώνω”, τα βρόντηξα επιτόπου.

Μου φαινόταν αδιανόητο ένα 14χρονο να με αντιμετωπίζει έτσι· στο μυαλό μου τέτοια κουβέντα είχε δικαίωμα να μου την πει η μάνα του, που όντως με πλήρωνε, και όχι ο μικρός…

Τέλος πάντων, έκτοτε μάθαινα αραιά και πού νέα του Νίκου, τον είδα και κάνα δυο φορές στο δρόμο όπου χαιρετηθήκαμε τυπικά, αλλά σύντομα έχασα τα ίχνη του.

Μέχρι που κάποια λίγα χρόνια μετά, ήρθε η μάνα μου περιχαρής στο σπίτι και μου μετέφερε χαιρετισμούς και νέα του: ο Νίκος ήταν εκείνες τις μέρες στην Αμερική για την ηχογράφηση του νέου του άλμπουμ!

Του ποιού; Εμβρόντητος!

Έστελνε λοιπόν ο Νίκος τους ένθερμους χαιρετισμούς του σε μένα, παρά το ότι είχαμε κοντραριστεί, γιατί θυμόταν ότι ήμουν φανατικός ροκάς.

Εγώ πάλι δεν είχα ιδέα για τη μουσική του κλίση.

Ο Νίκος λοιπόν είχε φτιάξει μία metal μπάντα, ιδρυτής, συνθέτης και κιθαρίστας της, η οποία προφανώς πήγαινε πολύ καλά γιατί τους κάλεσαν στην Αμερική για μία σειρά από συναυλίες σε διεθνή festivals και την ηχογράφηση που λέγαμε!

Χάρηκα πάρα πολύ γιατί ο Νίκος ήταν μία από τις ελάχιστες “αποτυχίες” που χρέωνα στον εαυτό μου ως καθηγητή (έστω κι εκκολαπτόμενο).

Αλλά χάρηκα πολύ περισσότερο γιατί ο Νίκος με προσπέρασε με ευκολία και βρήκε το δρόμο του.

Ξέρω ότι δεν προσφέρω κάτι παραπάνω στη συζήτηση, άσε που η ιστορία της Στέλλας ήταν πιο όμορφα ειπωμένη από τη δική μου.

Ήθελα όμως να την καταθέσω, γιατί είναι πολλά τα παιδιά που έχουν να αντιμετωπίσουν τον κόσμο που δεν καταλαβαίνουν, τους ενήλικες που δεν τα καταλαβαίνουν, το σχολείο που δεν τα καταλαβαίνει.

Τα ζω κάθε μέρα, κάθε χρόνο, τα βλέπω μέσα στη σχολική τάξη, ενώ εγώ τα κοιτάζω και απορώ γιατί δεν διαβάζουν, αυτά με κοιτούν με τα διαπεραστικά βλέμματά τους, αυτά που βλέπουν την αλήθεια πολύ πιο καθαρά μερικές φορές από τους ενήλικες που “ξέρουν”.

Τα παιδιά είναι το μέλλον μας.

Και στην εποχή της κρίσης που ζούμε τώρα, δυστυχώς μία από τις πιο σοβαρές εναλλακτικές για τα παιδιά είναι ο δρόμος της ξενιτιάς.

Φτάσαμε στην απεχθή εποχή που η ξενιτιά είναι κίνηση αξιοπρέπειας και όχι απελπισίας.

Η Στέλλα και ο Νίκος βρήκαν το δρόμο τους και ακολούθησαν το όνειρό τους γιατί δεν ακολούθησαν τα κλισέ της ελληνικής εκπαίδευσης και της ελληνικής κοινωνίας, που θέλει τους υποψήφιους μουσικούς και τραγουδιστές να υποβάλλουν πρώτα τα διαπιστευτήριά τους στο “The Voice” ή σε κάποιο κωλάδικο.

Ζορίστηκαν από το “ρεύμα” της εποχής, αλλά πήγαν κόντρα και κέρδισαν!

Σε αυτά τα παιδιά βλέπω την ελπίδα προσωποποιημένη!

Αν θέλουμε, σαν έθνος, σαν άνθρωποι, να ελπίζουμε για το μέλλον, καλό είναι να πάψουμε να κοιτάμε την πάρτη μας και να κοιτάξουμε τα παιδιά μας.

Και ακόμα και αν εμείς που μέχρι τώρα ορίζαμε τις τύχες του έθνους, αποτύχαμε οριστικά και η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη, ας ελπίσουμε ότι τουλάχιστον τα παιδιά μας θα βρουν τρόπο να δραπετεύσουν από το μέλλον που τους “εξασφαλίσαμε”.

Χαιρετίσματα από τη γιορτινή Ζάκυνθο (του Αγίου Διονυσίου σήμερα)

ο Μαθηματικός

(Αγαπητέ φίλε, πολύ όμορφη και χρήσιμη και η δική σας ιστορία, γιατί είναι ανθρώπινη. Πήξαμε στα οικονομικά και στους οικονομικούς δείκτες, και ξεχάσαμε πως είμαστε άνθρωποι. Ή τουλάχιστον καλούμαστε και προσπαθούμε να γίνουμε άνθρωποι. Το κοινό και στις δυο ιστορίες είναι πως η Στέλλα και ο Νίκος έφυγαν από την Ελλάδα. Αυτό τα λέει όλα. Να είστε καλά. Και χρόνια πολλά. Για τον μόνο Άγιο που παραδέχομαι.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.