Είμαστε όλοι ΔΟΛ

«Μη και δεν πας, να υπογράψεις το κείμενο στήριξης για τους εργαζόμενους του ΔΟΛ» μου είπε η γυναίκα μου. «Πάνω από τρακόσιοι πνευματικοί άνθρωποι από τον χώρο της Επιστήμης, του Πολιτισμού και της Τέχνης πήραν την πρωτοβουλία να στηρίξουν «Το Βήμα» και «Τα Νέα». Άλλωστε, τι ζητάνε; Κυβέρνηση, Αντιπολίτευση, Τράπεζες και Δικαιοσύνη να δείξουν την επιβαλλόμενη ευαισθησία απέναντι σε έναν ιστορικό Δημοσιογραφικό Οργανισμό».

Και για να γίνει πιο πειστική, μου έδειξε και την λίστα των προσωπικοτήτων.

«Την βλέπεις;» με ρώτησε. «Μπροστά σε εργαζόμενους, που κινδυνεύουν να χάσουν την δουλειά τους, δεν υπάρχουν αριστεροί και δεξιοί. Είμαστε όλοι με τον ΔΟΛ»

-Και εγώ, μαζί τους είμαι. Θέλεις να αλλάξω το προφίλ μου στο Facebook και να βάλω το σήμα του ΔΟΛ;

-Όχι, δεν θέλω τέτοια καραγκιοζιλίκια. Θέλω να πας και να συνυπογράψεις το κείμενο.

-Μα, δεν είμαι πνευματικός άνθρωπος.

-Ε, πώς; Αφού και εσύ γράφεις.

Άντε να της εξηγήσεις, ότι άλλο είναι να γράφεις μ@λακίες για γλωσσολόγους και ξαδέλφες και άλλο να είσαι αναγνωρισμένος συγγραφέας.

«Γυναίκα, δεν μπορεί να πάει και να υπογράψει όποιος και όποιος» της είπα. «Το κείμενο κυκλοφορεί, μόνο μεταξύ προσωπικοτήτων. Την πρωτοβουλία, την πήραν Πανεπιστημιακοί άνθρωποι. Οι εργαζόμενοι όμως, μας θεωρούν όλους τους υπόλοιπους, συνυπογράφοντες.».

-Εμ, βέβαια. Μόνο οι Πανεπιστημιακοί και οι πνευματικοί άνθρωποι έχουν τέτοιες ευαισθησίες Αν περιμένανε από εσάς τους υπόλοιπους, που κοιτάτε την πάρτη σας…

-Ε, πώς, για τους εργαζόμενους, όλοι νοιαζόμαστε.

-Ναι, αλλά μόνο οι πνευματικοί άνθρωποι πήραν την πρωτοβουλία, να τους στηρίξουν.

Από το ύφος της, καταλάβαινα ότι κάπου ήθελε να το πάει. Πιθανόν, να είχε όρεξη για συζήτηση.

«Φαίνεται, είναι πιο ευαίσθητοι από εμάς τους υπόλοιπους» της είπα και συνέχισα να κοιτάζω κάτι χαρτιά που είχα πάνω στο γραφείο μου.

-Πω, πω θα γίνει χαμός, μόλις ολοκληρωθεί η λίστα. Δεν θα ξέρουν πού να κρυφτούν οι δικοί σου, όταν μάθουν, πόσοι άνθρωποι του πνεύματος και των τεχνών υπέγραψαν κείμενο για την σωτηρία του ΔΟΛ.

Και να ήθελα να μην απαντήσω, δεν μπορούσα. Ανακάτευε, αόριστα, κάποιους δικούς μου.

«Μη σε νοιάζει, ρε. Θα κρυφτούν εκεί που κρύφτηκαν όλοι οι προηγούμενοι» της απάντησα. «Όταν διάβαζαν τα κείμενα διαμαρτυρίας τους κατά των μνημονίων».

Η συζήτηση έδειχνε να ανάβει. Έτοιμη είχε την απάντηση.

-Ξέρω πού το πας. Να μου πεις, ότι όλες αυτές οι προσωπικότητες δεν έφτιαξαν ούτε ένα κείμενο, τότε που Κυβερνήσεις και Αντιπολιτεύσεις υπέγραφαν μνημόνια. Τότε που όλοι μας ξεφτίλιζαν, για να μας δανείσουν. Αυτό, δεν θες να μου πεις;

-Όχι, δεν θέλω να σου πω αυτό. Θέλω να σου πω ότι έχω δουλειά τώρα. Και αν μπορείς, να με αφήσεις ήσυχο.

-Μικροαστοί, παρτάκηδες! Η δουλίτσα σας να πηγαίνει καλά, η ομάδα σας να κερδίζει και να πίνετε τσιπουράκια με τους φίλους σας. Και όλοι οι άλλοι να πάνε να γ@μηθούνε. Έτσι;

Δεν ήθελα να ανοίξω συζήτηση για πόσο ενδιαφέρθηκαν οι πνευματικοί άνθρωποι για τις τύχες άλλων ανθρώπων, στα χρόνια των μνημονίων. Θα μαλώναμε σε ξένο αχυρώνα. Εκείνη όμως, επέμενε.

«Πρέπει να καταλάβετε, όλοι εσείς οι αριστεροί, ότι η χώρα κινδυνεύει να καταστραφεί»

-Καλά, τώρα καταστρέφεται; Επτά χρόνια είμαστε σε καθεστώς μνημονίων. Τόσες επιχειρήσεις καταστράφηκαν, τόσοι νέοι έφυγαν από την πατρίδα, τόσοι άνθρωποι αυτοκτόνησαν. Και δεν είδα να ανοίγει ούτε μύτη. Μια χαρά είναι ο τόπος μας. Έχουμε συνηθίσει.

-Να ξεσυνηθίσετε! Χάνεται ο μεγαλύτερος δημοσιογραφικός οργανισμός. Σβήνει η ιστορία του τόπου μας. Καλά που βάζουν πλάτη οι πνευματικοί άνθρωποι.

-Ναι, να είναι καλά οι άνθρωποι. Να τους ανάψουν και καμία λαμπάδα, για το καλό που κάνουν.

-Μιλάς σοβαρά ή κοροϊδεύεις;

-Σοβαρά μιλάω. Έλα τώρα, άσε με. Έχω δουλειά.

Είχε πάρει τα πάνω της, που για πρώτη φορά, δεν την κόντραρα σε κάποιο θέμα.

«Είμαι συγκινημένη» μου είπε, αγνοώντας την παράκληση μου να με αφήσει να εργαστώ, «τόσοι πολλοί άνθρωποι, χωρίς καμία ιδιοτέλεια η συμφέρον, να τρέξουν και να υπογράψουν αυτό το κείμενο διαμαρτυρίας. Να σου διαβάσω ονόματα;»

-Όχι. Τους ξέρω.

Ήθελα να της κόψω, την διάθεση της για φλυαρία. Αν άρχιζε να λέει ονόματα, θα άνοιγε διάλογος, που δεν ήξερες πότε θα τελειώσει.

«Πω, πω! Βλέπω Καθηγητές, ζωγράφους, ηθοποιούς, καλλιτέχνες, διανοούμενους» συνέχισε από μόνη της. «Η αφρόκρεμα της πνευματικής ηγεσίας. Εσείς, ρε, οι αριστεροί, που είσαστε; Γιατί κρύβονται οι δικοί σου;»

-Δεν κρύβονται, ρε γυναίκα. Δεν τους βλέπεις; Είναι και αυτοί μέσα στη λίστα.

-Μπα; Και αυτοί; Και γιατί δεν μιλούσανε τόσα χρόνια; Περιμένανε τους δικούς μας, να τους ξυπνήσουν;

– Διαμαρτυρόντουσαν σιωπηρά. Άλλωστε, όλοι οι διανοούμενοι είναι σήμερα αριστεροί. Ξέρεις κανένα από αυτούς που υπέγραψαν το κείμενο, να έχει βγει στο παρελθόν και να πει ότι είναι δεξιός η φασίστας;

– Σε αυτό, σου δίνω δίκιο. Κάθε διανοούμενος, που σέβεται τον εαυτό του, πρέπει να δηλώνει αριστερός. Αχ, Αλέξη. Έχω μεγάλη αγωνία, για το μέλλον του ΔΟΛ.

-Έλα, έλα, ηρέμησε. Αυτός ο Οργανισμός κατάφερε και επιβίωσε επι κατοχής και χούντας. Θα δεις, ότι θα την γλυτώσει.

-Τώρα, είναι χειρότερα από χούντα. Είμαστε κρατικό υβρίδιο Βόρειας Κορέας και Βενεζουέλας. Σε λίγο, δεν θα έχουμε ούτε κωλόχαρτα. Φαντάζεσαι να κλείσει ο ΔΟΛ; Θα μείνουν τόσοι άνθρωποι στο δρόμο.

-Μη σε νοιάζει ρε. Δεν κλείνουνε. Εκεί μέσα εργάζονται μεγάλα δημοσιογραφικά στελέχη, που νοιάζονται για τους εργαζόμενους. Έχουνε τον Χιώτη, τον Παπαπαναγιώτου, τον Παπαχρήστο. Σιγά, μην αφήσουν τους συνάδελφους τους απροστάτευτους.

-Μα, που ζεις; Τίποτα δεν διαβάζεις; Αυτοί όλοι, φύγανε. Διαχωρίσανε την θέση τους από τα αφεντικά. Πήγανε σε άλλα κανάλια και εφημερίδες. Δίνουν τον αγώνα τους από άλλο μετερίζι.

-Μπράβο τους. Πληρώνονται ή το κάνουν για την ψυχή του ΔΟΛ;

-Ε, φαντάζομαι, ότι πληρώνονται. Τους έχεις για μ@λάκες;

-Εγώ; Καθόλου. Ίσα- ίσα, τους θεωρώ πολύ έξυπνους, που την κοπανήσανε.

-Δεν την κοπανήσανε. Κάνουν αντίσταση. Πώς κάνανε αντίσταση, στην Κατοχή, τόσοι πατριώτες από τον Λίβανο και την Αίγυπτο;

Δεν ήθελα να πιάσω κουβέντα, για τα μετακατοχικά γεγονότα που σημάδεψαν τον τόπο.
Αυτοί που έκαναν αντίσταση στους Γερμανούς, εξορίστηκαν μετά τον εμφύλιο. Αυτοί που έβγαζαν λαθραία χρυσό και ζούσαν στα πολυτελή ξενοδοχεία του Λιβάνου, γύρισαν σαν απελευθερωτές.

Είναι γραμμένη η ιστορία αυτού του τόπου. Δεν χρειάζεται να ανασκαλίζεται μέσα στο μικρόκοσμο ενός ζευγαριού, που συζητάει για το τι γίνεται σήμερα, σε μια εφημερίδα που φυτοζωεί. Μας ενδιαφέρει το παρόν και το τι θα ξημερώσει αύριο.

Και αύριο, μπορεί να ξημερώσει χωρίς τον ΔΟΛ. Τι θα κάνει αυτός ο τόπος;

Η αγωνία της γυναίκας μου για την τύχη του μεγάλου Οργανισμού ήτανε άδολη.

Γαλουχημένη στη δεκαετία του ’80, τότε που ήτανε ακόμη μαθήτρια, από τις χαριτωμένες ιστορίες του Χατζηφωτίου-για ρεμάλια που έμπλεκαν με κορίτσια της καλής κοινωνίας και γίνονταν συνετοί οικογενειάρχες- έπλαθε στη φαντασία της τις πρώτες εικόνες για μια αστική τάξη, μέσα στην οποία ονειρευόταν και αυτή να ζήσει.

Αργότερα, φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο, να διαβάζει τα άρθρα του Γιάννη Μαρίνου, στον Οικονομικό Ταχυδρόμο, και να παίρνει τα πρώτα μαθήματα της για την ελεύθερη οικονομία και την ιδιωτική πρωτοβουλία.

Την είχανε συνεπάρει τα καταγγελτικά δοκίμια, του μεγάλου πατέρα της Οικονομικής Δημοσιογραφίας. Τα έχωνε μόνιμα στους δημόσιους υπάλληλους ή κηφήνες, όπως τους έλεγε. Τους θεωρούσε σαν την κύρια αιτία, για την διαφθορά που είχε εισχωρήσει επι ΠΑΣΟΚ στη μέχρι τότε άσπιλη Δημόσια Διοίκηση.

Μπρος σε μια εικονική υπερωρία η σε μια αργομισθία ενός δημόσιου υπαλλήλου, οι μίζες που μοίραζαν, εκείνη την εποχή, οι μεσίτες οπλικών συστημάτων ήταν ψίχουλα, για τον πατερούλη του Οικονομικού τύπου.

Και ήταν γύρω στα τριάντα της, η γυναίκα μου, αρχές του 2000 τότε, που έπαιρνε τα πρώτα σοβαρά μαθήματα savoir vivre από την «Σίβυλλα». Μια υπέροχη στήλη, που διάβαζε κάθε Κυριακή στο Βήμα.

Χάρη σε αυτήν, έμαθε τις συνήθειες και τα γούστα του «old money». Μιας κοινωνικής τάξης, που δεν είχε καμία σχέση με τους ξελιγωμένους νεόπλουτους που μάθαιναν την Μύκονο ή τις πoυτάνες που πλάσαραν για μοντέλα τα περιοδικά ενός ανερχόμενου επαρχιώτη εκδότη.

Αλλά και αργότερα, όταν ο μεγάλος αυτός Οργανισμός μπήκε στην Τηλεόραση και στο ραδιόφωνο, η γυναίκα μου συχνά άκουγε τους σοβαρούς σχολιαστές του ΔΟΛ.

«Μου λείπουν πολύ, ο Παπαχρήστος και τα quiz του Μπάμπη. Αν σταματήσει ή ώρα του Πάγκαλου και του Τατσόπουλου από το Βήμα fm, τι θα ακούμε τα πρωινά;» με ρώτησε για να καταστήσει το ενδιαφέρον της για την διάσωση του μεγάλου Οργανισμού πιο φανερό.

-Μη σε νοιάζει, ρε. Θα τους ακούς από άλλο σταθμό.. Τα αφήνουν έτσι, τα ορφανά; Όλο και κάποιος θα τα μαζέψει.

-Μα, δεν είναι αμαρτία, να χαθούν αυτές οι φωνές της δημοκρατίας;

-Ναι, είναι αμαρτία. Τι να κάνουμε, τώρα;

Την έβλεπα να ανησυχεί.

-Αχ, Αλέξη. Θέλω να μαζευτούνε πολλές υπογραφές. Θέλω να σωθεί ο ΔΟΛ. Θα πω και σε μια φίλη μου, την Πόπη, να υπογράψει. Είναι Καθηγήτρια Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο.

-Μπράβο. Είναι πολύ αξιόλογη Κυρία. Θέλεις να πω και σε μια ξαδέλφη μου, την Ράνια Κ., να υπογράψει. Είναι ψυχολόγος.

– Αλέξη, το κείμενο κυκλοφορεί μόνο σε πνευματικούς ανθρώπους. Αν αρχίσει και μπαίνει μέσα η κάθε πoυτάνα, τότε ξέρεις τι θα γίνει;

-Ναι, ξέρω. Θα μπερδευτούμε. Άντε μετά να ψάχνεις να βρεις την πoυτάνα.

-Έλα, σταμάτα τις εξυπνάδες. Να σέβεσαι την αγωνία του άλλου. Αχ, έχω μεγάλη έγνοια για το τι θα γίνει με τον ΔΟΛ. Θα τρελαθώ έτσι και κλείσει.

– Ηρέμησε, παιδί μου. Δεν είναι η πρώτη επιχείρηση, που κλείνει.

-Αυτή δεν είναι μια απλή επιχείρηση. Αν ήτανε μια συνηθισμένη μικρομεσαία επιχείρηση, θα ζητάγανε νομίζεις οι πνευματικοί άνθρωποι, από την Κυβέρνηση και τις τράπεζες να δείξουν ευαισθησία για τους εργαζόμενους;

-Όχι, βέβαια. Θα τους γράφανε στα @ρχίδια τους.

-Ε, όχι ακριβώς. Αλλά θα έλεγαν, ότι είναι οι κανόνες της ελεύθερης και δημοκρατικής αγοράς, αυτοί που ρυθμίζουν την λειτουργία των επιχειρήσεων. Ο ίδιος ο ΔΟΛ, το Mega, το Βήμα FM, ήταν οι πρωτοπόροι στον αγώνα εξυγίανσης της αγοράς. Αυτοί, πρώτοι από όλους, ζητάγανε τις μεταρρυθμίσεις και τη λιτότητα. Αυτοί διαπόμπευαν τους ταβερνιάρηδες και τούς υδραυλικούς που δεν έκοβαν αποδείξεις. Για να δώσουν ένα μάθημα, σε όλους όσους ζουν σε βάρος της κοινωνίας. Αυτοί, του ΔΟΛ, ήταν οι σημαιοφόροι της αγοράς. Και ορίστε, το ευχαριστώ της αγοράς. Τους κλείνουν, χωρίς ίχνος ντροπής.

-Δηλαδή, ρε γυναίκα, για τους σημαιοφόρους, δεν πρέπει να ισχύουν οι κανόνες της ελεύθερης αγοράς;

-Δεν λέω. Να ισχύουν! Αλλά να δείξουν ευαισθησία. Ο οργανισμός αυτός παράγει πολιτισμό; Θα υπήρχε Μέγαρο Μουσικής, εάν δεν υπήρχε ΔΟΛ;

-Μα το Mέγαρο, ρε γυναίκα, έγινε με κρατικές επιχορηγήσεις, τραπεζικές χορηγίες και δανεικά χρήματα. Και πριν λίγα χρόνια, δεν είχανε να πληρώσουν ούτε τους μουσικούς της χορωδίας.

-Εντάξει έγινε με κρατικά χρήματα, αλλά σημασία είχε η πρωτοβουλία των ανθρώπων του ΔΟΛ, να μην κλείσει το Μέγαρο. Τόσοι και τόσοι διανοούμενοι, υπουργοί και κοσμικοί πέρασαν από εκεί μέσα, χάρη στον ΔΟΛ. Δεν έπρεπε να δώσει χρήματα το κράτος, να το σώσει; Γιατί λοιπόν να μη σωθεί τώρα και ο ΔΟΛ;

Ήταν η καταλυτική απάντηση, που μου έκοψε κάθε άλλο επιχείρημα για να συνεχιστεί η συζήτηση μας.

«Έχεις δίκιο» της είπα. «Τώρα κατάλαβα την πρωτοβουλία των πνευματικών ανθρώπων. Θέλουν να γίνουν οι σωτήρες του ΔΟΛ. Με τα λεφτά μας.»

Γ.Κ.

(Αγαπητέ φίλε, δεν σώζεται με υπογραφές ο ΔΟΛ. Και θα είναι ένα ακόμα έγκλημα να σωθεί ο ΔΟΛ με κρατική παρέμβαση. Υπάρχουν οι νόμοι της αγοράς -τους οποίους ο ΔΟΛ στήριξε-, οπότε ο ΔΟΛ να τους σεβαστεί και να κλείσει. Θα έπρεπε να έχει κλείσει εδώ και πολλά χρόνια. Όποιος χρεοκοπεί, κλείνει. Ας αφήσουμε την αγορά να λειτουργήσει και να αυτορρυθμιστεί. Ο ΔΟΛ δεν πουλάει, οπότε λουκέτο. Ας σεβαστούμε την πατρίδα μας την Ευρώπη. Πνευματικοί άνθρωποι σε προτεκτοράτα δεν υπάρχουν. Επίσης, εγώ δεν ξέρω πνευματικούς ανθρώπους να παρακαλούν τράπεζες. Παρακαλούν τις τράπεζες να δείξουν ευαισθησία. Αυτό γράφει το κείμενο. Πνευματικότατο. Να μην γράψω άλλα γιατί δεν είμαι ούτε προσωπικότητα, ούτε πνευματικός άνθρωπος, οπότε μπορεί να γράψω κάνα μπινελίκι. Καλά, θα το έγραφα αλλά έχουν υπογράψει για τη διάσωση του ΔΟΛ και κάποιοι άνθρωποι που εκτιμώ. Όταν θα μπει και οριστικά το λουκέτο στον ΔΟΛ, Θα γράψω. Έχω να γράψω μια πολύ ωραία ιστορία. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.