Οι μικροί Αντετοκούνμπο

Καλημέρα πιτσιρίκο,
Προσπαθούσα να σκεφτώ τι διαφορετικές προεκτάσεις θα μπορούσε να έχει η επιτυχία του κ. Γιάννη Αντετοκούνμπο στο ΝΒΑ, θετικές η αρνητικές, αλλά επειδή είμαι αισιόδοξος άνθρωπος και έχει ωραία λιακάδα θα σταθώ στις θετικές.

Οδηγώντας σήμερα για τη δουλειά μου, διασταυρώθηκα με ένα νεαρό που πέρναγε μια διάβαση και έμοιαζε πολύ με τον «Γιάννη μας».

Τώρα που πέτυχε, έγινε «Γιάννης μας» μπας και προβάλλουμε εκεί όσα θα θέλαμε εμείς να πετύχουμε και δεν μπορέσαμε.

Πολύ βολική η οικειοποίηση του αποτελέσματος κάποιου άλλου –επιτυχία-, αλλά ποτέ η οικειοποίηση των στοιχείων που τον έκαναν να επιτύχει: σκληρή δουλειά, αφοσίωση, επιμονή, προσπάθεια, πειθαρχία κ.α.

Στερεοτυπικά, μπορεί και εγώ να σκεφτόμουν κάποτε «να ένας μαύρος μετανάστης», τώρα όμως έχω πιο βαθιά μέσα στο μυαλό μου ότι μπορεί να είναι και ένας πολίτης της χώρας μας, που γεννήθηκε και μεγάλωσε εδώ και πήρε την όποια εκπαίδευση του παρέχει το σύστημα της Ελλάδας· το οποίο είμαι σίγουρος θα το εκτιμάει πολύ περισσότερο γιατί δεν το έχει δεδομένο.

Το φοβερό και αισιόδοξο όμως δεν είναι ότι ίσως όλη αυτή η δημοσιότητα κατάφερε να ξεστραβώσει έστω λίγο το στραβό κεφάλι μου και να λυγίσει κάπως τα εγγεγραμμένα στερεότυπα με τα οποία πολλοί μεγαλώσαμε και ελάχιστοι συγκρουστήκαμε.

Το πολύ αισιόδοξο, από τη δική μου οπτική, είναι ότι μπορεί να δώσει όραμα και ελπίδα σε όλους που είναι ή νιώθουν μετανάστες στη χώρα μας.

Ο Έλληνας μεμονωμένα δεν είναι τόσο ξενοφοβικός.

Εάν δει κάποιο φτωχό και κατατρεγμένο, θα τον βοηθήσει.

Στο συλλογικό κομμάτι -ειδικά τώρα που φτωχύναμε οικονομικά και πνευματικά- δεν τα πάμε τόσο καλά, αλλά είναι άλλο θέμα αυτό.

Η Ελλάδα απέτυχε να εκπολιτίσει-εξελληνίσει όσους αποφάσισαν για διαφορετικούς λόγους να έρθουν στη χώρα μας, και να τους εντάξει με ένα οργανωμένο σχέδιο γιατί απέτυχε να κάνει το ίδιο και με τους ήδη υπάρχοντες πολίτες της.

Ο μετανάστης κάθε φυλής και κάθε χώρας δεν μπορούσε να νιώσει Έλληνας ακόμα και αν το ήθελε, ή έστω δεν μπορούσε να το φωνάξει.

Δεν είχε κάποιο πρότυπο που θα κουβαλήσει στις πλάτες του το συσσωρευμένο ρατσισμό που θα γκρέμιζε οποιαδήποτε καλή προσπάθεια ενός «μετανάστη» που είχε γίνει Έλληνας και ξεπέρασε τους Έλληνες.

Ευτυχώς για εμάς, ο κος Αντετοκουνμπο -δεν τον αναφέρω ως Γιάννη διότι δεν τον ξέρω και του οφείλω σεβασμό- έφτασε τόσο ψηλά που δεν μπορεί να μειώσει κανείς το επίτευγμα.

Μπορούσε να μειώσει την ελληνικότητα, την καταγωγή, τις αξίες.

Διπλά ευτυχώς, ο άνθρωπος αυτός έχεις τις απαραίτητες αρχές και την υπομονή και όλα τα ψυχικά και νοητικά εφόδια να σταθεί σαν κύριος σε κάθε περίσταση που απαιτείται από την τεράστια διάσταση που έχει αποκτήσει η φήμη του.

Νομίζω πως τώρα πλέον μπορεί το παιδί κάθε φυλής και χώρας που βρέθηκε με βάναυσο μάλλον τρόπο στη χώρα μας να έχει ένα οδηγό πρότυπο.

Να γνωρίζει ότι μπορεί να ταυτιστεί με τη σημαία του τόπου που ζει αν το νιώθει και θέλει.

Ότι μπορεί να νιώσει αυτό το γεωγραφικό μέρος ως χώρα του αν το επιθυμεί.

Να ξέρει ότι, αν αφοσιωθεί σε κάτι με πειθαρχία, μπορεί να πετύχει κάτι σπουδαίο.

Και το σπουδαίο δεν είναι το πλουσιοπάροχο η το διάσημο. Το σπουδαίο είναι πράγμα εσωτερικό.

Ελπίζω ότι όλοι οι μικροί Αντετοκούνμπο εκεί έξω μπορούν να ξεθαρρέψουν και να είναι περήφανοι και να έχει γίνει ένα μικρό έστω βήμα στην πραγματική ένταξη των ψυχών που έχουν μαζευτεί αναζητώντας μια καλύτερη λύση.

Οξύμωρο, άλλα ο μόνος τρόπος για να εξαφανιστούν οι μετανάστες από τη χώρα είναι με το να γίνουν Έλληνες και αυτό δεν γίνεται με πράσινες κάρτες και ταυτότητες.

Θέλει παιδεία, κουλτούρα και σχέδιο.

Θέλει επίσης πρότυπα, παραδείγματα & ηγέτες.

Άτομα που πέτυχαν αλλά προβάλουν την εκτίμηση το σεβασμό και την αγάπη στη χώρα που τους φιλοξένησε, τους έκανε παιδιά της και τους έδωσε έστω με τον ανορθόδοξο δικό μας ελληνικό τρόπο μια πραγματική ευκαιρία για μια πολύ καλύτερη ζωή.

Θέλει προσπάθεια εκατέρωθεν.

Ίσως δίνουν και ένα καλό παράδειγμα στους καλομαθημένους εξ ημών που μόνο με μιζέρια και γκρίνια προσπαθούμε να αλλάξουμε όσα χτίστηκαν στραβά 40 χρόνια τώρα – άλλα ποτέ με προσπάθεια και ατομική αλλαγή.

Υ.Γ. Πάω να βαρέσω κανένα σουτάκι

Με εκτίμηση,

Νικόλας

(Αγαπητέ φίλε, είναι σημαντικό πως ο πιο επιτυχημένος Έλληνας των τελευταίων χρόνων είναι μετανάστης δεύτερης γενιάς. Μπορεί στην Βρετανία παιδιά μεταναστών -όπως ο Freddie Mercury και ο George Michael- να γίνονται οι μεγαλύτεροι ποπ σταρ της χώρας και αυτό να μην είναι θέμα, αλλά για την πολύ κλειστή ελληνική κοινωνία αυτό είναι καινούργιο φαινόμενο. Βέβαια, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο έπρεπε να φύγει από την Ελλάδα, για να κυνηγήσει το όνειρό του και να γίνει πραγματικά μεγάλος. Δυστυχώς, αυτό ισχύει πια και εκατοντάδες χιλιάδες άλλους Έλληνες που, απλά, θέλουν να ζήσουν· πρέπει να φύγουν από την Ελλάδα για να το πετύχουν. Ούτε οι Έλληνες, ούτε οι μετανάστες θέλουν να μείνουν πια στην Ελλάδα. Τώρα πια είναι αργά για σχεδιασμούς. Τώρα προέχει η επιβίωση. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είναι από τα μεγαλύτερα ταλέντα του παγκοσμίου μπάσκετ όλων των εποχών. Αν παραμείνει συγκροτημένος -και είναι τυχερός να μην έχει τραυματισμούς-, μπορεί να γίνει ο καλύτερος όλων των εποχών. Δεν ξέρω αν είναι το καλύτερο παράδειγμα ο Αντετοκούνμπο για το τι πρέπει να κάνουν οι Έλληνες, γιατί το ταλέντο του είναι μοναδικό και ο σωματότυπός του απίστευτος. Επίσης, ο Αντετοκούνμπο ζει πια σε μια χώρα που του επιτρέπεται να γίνει μεγάλος. Στην Ελλάδα απαγορεύεται. Όποιο κεφάλι ξεχωρίζει, πρέπει να κοπεί. Θα έλεγα να χαρούμε την επιτυχία του Γιάννη Αντετοκούνμπο, χωρίς να το ρίξουμε στις αναλύσεις. Ένα παιχνίδι είναι το μπάσκετ. Κι ένας Έλληνας παίζει σήμερα το παιχνίδι πάρα πολύ καλά. Ας τον απολαύσουμε. Κι ας παίξουμε κι εμείς. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.