Του στραβού το δίκιο

Αγαπημένε μου πιτσιρίκο,
Εύχομαι να έχεις μια όμορφη, δημιουργική χρονιά, χωρίς δυσάρεστα γεγονότα για σένα και τα πρόσωπα που αγαπάς. Να είσαι από τους τυχερούς του 2017, δηλαδή.

Σε ένα τελευταίο κείμενό σου αναφέρθηκες και πάλι στην ανάγκη διεκδίκησης δικαιοσύνης στις ζωές μας.

Με αφορμή αυτό, θέλω να σου ξεδιπλώσω κάποιες απαισιόδοξες σκέψεις μου, τώρα που τα Χριστούγεννα πέρασαν και δεν χρειάζεται να παριστάνουμε τους κεφάτους.

Αρκεί η μελέτη ενός οποιουδήποτε νόμου για να καταλάβει κανείς ότι το πρόβλημα δεν είναι η μη τήρησή του.

Και η δικαιοσύνη δεν υπάρχει κάπου διαθέσιμη και εμείς, επειδή δεν είμαστε μαχητές, δεν κάνουμε χρήση της.

Η υπερπαραγωγή νόμων και διατάξεων φωτογραφικού, τις περισσότερες φορές, τύπου, οι ατέλειωτες τροποποιήσεις των νόμων που “κρύβονται” σε άλλους, άσχετους νόμους, τους καθιστούν, στην ουσία, ανεφάρμοστους, καλύπτουν τη διαφθορά, νομιμοποιούν εγκλήματα, αφήνοντας τους πολίτες, ουσιαστικά, απροστάτευτους.

Δεν είμαι νομικός και μπορεί να τα αντιλαμβάνομαι τελείως λάθος, αλλά έχω την εντύπωση ότι με ένα γατόνι δικηγόρο, μπορώ να έρθω σε εσένα που δεν σε ξέρω και να διεκδικήσω ό,τι γουστάρω. Υπερβολές!

Λες πως χωρίς δικαιοσύνη είμαστε τελειωμένοι.

Τα πρόσφατα γεγονότα, για παράδειγμα, με τον Θεοφίλου σου αφήνουν το περιθώριο να πιστεύεις ότι δεν είμαστε τελειωμένοι, έτσι κι αλλιώς;

Το ότι δεν μας επιτίθενται μαζικά δεν συμβαίνει επειδή μας προστατεύουν οι νόμοι, αλλά γιατί η επίφαση δικαιοσύνης, δημοκρατίας, ελευθερίας που υπάρχει, επιτρέπει στα κράτη να λειτουργούν, στις αγορές να κινούνται, στους πολίτες να μπαίνουν πειστικά και ήσυχα στο ρόλο του ενεργού μέλους της κοινωνίας, στην οποία είναι απαραίτητοι για να λειτουργήσει.

Το σύνολο των νόμων της Ισλανδίας έχει την έκταση και τα παράθυρα της ελληνικής νομοθεσίας; Γιατί αν όχι, ούτε εκεί υπάρχει σύγκριση.

Δεν δικαιολογώ το ότι δεν αντιδρούμε, αλλά βάσει ποιας νομοθεσίας θα κλείσουμε φυλακή πρωθυπουργούς και τραπεζίτες;

Επαναλαμβάνω, δεν είμαι νομικός. Ας ρωτήσουμε έναν τέτοιο. Τον Βενιζέλο, για παράδειγμα.

Για να πάρει την εξουσία κάποιος πρέπει πρώτα να δεθεί από όλες τις πλευρές. Να έρθει το πλήρωμα του χρόνου. Όπως έγινε και με τον Τσίπρα.

Είναι και ο λόγος που βολεύει η οικογενειοκρατία. Είναι δεμένος ο παππούς, είναι δεμένοι και όλοι οι απόγονοι. Διαθέσιμοι ανά πάσα στιγμή.

Η ολιγαρχία, από την άλλη, κινείται με τον αέρα αυτού που έχει το σύστημα στο χέρι.

Δεν έχει να φοβηθεί τίποτα, αρκεί μια τροποποιητική διάταξη του λαδωμένου υπουργού, μπορεί και μια απλή εγκύκλιος, για να νομιμοποιηθούν παρανομίες, να διευκολυνθούν και οι πιο δύσκολες υποθέσεις.

Δεν υπάρχει τρόπος αντίδρασης, η ζωή του καθενός είναι πολύ ακριβή για να παίζει με το σύστημα σε ένα παιχνίδι απολύτως στημένο και με τον φόβο γενετικό υλικό του να βρεθεί οπουδήποτε.

Το ξέρω ότι δεν σκέφτομαι σαν απόγονος ηρώων, μπορεί να είμαι απλώς ένας άθλιος σπόρος κατακτητών.

Για μένα το πιο επαναστατικό που μπορεί κάποιος να κάνει, αντιμέτωπος με ένα τέτοιο σύστημα, είναι, όσο μπορεί, να μην το υπηρετήσει/ εξυπηρετήσει, να μη γίνει άλλοθί του, να μην βοηθήσει στη δημιουργία ψευδαισθήσεων κανονικότητας, ελευθερίας, δημοκρατίας κλπ.

Και να μη μετέχει σε ρυθμικά χειροκροτήματα.

Η συμμετοχή στις εκλογές δίνει μια επίφαση δημοκρατίας και ελεύθερης επιλογής.

Είναι γελοίο να τραβιόμαστε να ψηφίζουμε, όταν από παντού πλέον προκύπτει ότι τα πάντα είναι στημένα και μάλλον πάντα έτσι ήταν και τα άτομα στα οποία δίνεται εξουσία είναι, εξ αρχής, λαδωμένα πατόκορφα και δεμένα από παντού.

Το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν υφίσταται πια σαν ανεξάρτητο κράτος είναι επίσης μια μικρή λεπτομέρεια.

Οι εκλογές είναι καθαρός εμπαιγμός, είναι άλλη μια γελοιοποίηση του πολίτη από το ίδιο το κράτος του.

Το δε επιχείρημα «Και θα αφήσεις μια μικρή μειοψηφία να αποφασίσει» πάντα με έκανε να γελάω.

Μα και τις εποχές που ψηφιζόταν μαζικά το ΠΑΣΟΚ, η ίδια μειοψηφία των μιλημένων οικογενειών διαμόρφωνε το μοίρασμα, με τη διαφορά ότι τότε υπήρχε η δυνατότητα να επωφεληθούν πολλοί, εξού και η μεγάλη προσέλευση.

Και οι μισοί να ψήφιζαν τότε τα ίδια αποτελέσματα θα υπήρχαν.

Επίσης, το να λεμε να παλέψουμε για δικαιοσύνη, δίνει μια επίφαση δικαιοσύνης, ότι αν θέλουμε μπορούμε, αλλά είναι που δεν το θέλουμε πολύ και δεν πιστεύουμε στον εαυτό μας.

Λοιπόν, έχω να πω ότι εγώ πιστεύω στον εαυτό μου περισσότερο, μάλλον, από όσο θα έπρεπε.

Και από τη θέση που βρίσκομαι, θεωρητικά, θα μπορούσα να συμβάλλω σε κάποιο, ελάχιστο, έστω, βαθμό στο να σταματήσουν κάποια κακώς κείμενα.

Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η δύναμή μου είναι μηδενική.

Το ότι αρνούμαι να διευκολύνω …περίεργες υποθέσεις με βγάζει, απλώς στην απέξω και μου στερεί κάτι χιλιάρικα το χρόνο.

Κάθε φορά που μια υπόθεση φεύγει από τα χέρια μου και δίνεται σε άλλα χέρια, πρόθυμα να την προχωρήσουν, μου προσφέρει μια μικρή αίσθηση νίκης και ανωτερότητας.

Που μόνο εγώ αντιλαμβάνομαι.

Φαντάζομαι υπάρχουν πολλές τέτοιες ιστορίες. Εσύ, εξάλλου, είσαι τρανό παράδειγμα.

Τι προσφέρει τελικά αυτό σε αποτέλεσμα; Τίποτα απολύτως!

Εξουδετερωμένοι είμαστε έτσι κι αλλιώς. Την περηφάνια μας ικανοποιούμε και μόνο.

Κι αυτό μέχρι το σημείο που δεν καταστρέφεται η ζωή μας.

Οι ηρωισμοί μακριά από εμάς.

Κι επειδή μάλλον δεν πρόκειται να καταλήξω πουθενά, θέλω να σου πω, μια και διανύουμε ακόμη μέρες αγάπης και μια και δεν έχω την πολυτέλεια να σου γράφω συχνά, ότι τη στιγμή που όλα αυτά συμβαίνουν, εγώ χαίρομαι που μπορώ να σε διαβάζω και να είμαι μέλος της παρέας σου.

Κι αυτά που εκτίμησα εξ αρχής στα κείμενα του μπλογκ –δικά σου τα περισσότερα- (πέρα από τα δώρα που προσφέρεις και την υποστήριξή σου στην ιδεολογία που με βολεύει), είναι η συμπόνια για τον άνθρωπο και τα ζώα, η αγάπη, ο πόνος και η αγωνία για την τύχη της πατρίδα μας, ο αγώνας να μη χαθεί η λογική και βέβαια το ότι με κάνεις να γελάω.

Μπορεί για την ώρα να είναι αυτή η νίκη μας. Για την ώρα.

Τα φιλιά μου

Κατερίνα

(Αγαπητή Κατερίνα, το γεγονός ότι στην Ισλανδία υπήρξε λειτουργία της Δικαιοσύνης -ο πρωθυπουργός της χρεοκοπίας στο δικαστήριο, οι τραπεζίτες στη φυλακή αφού πλήρωσαν πρώτα- δείχνει ότι μπορεί να αποδοθεί Δικαιοσύνη. Αρκεί οι πολίτες να επιθυμούν Δικαιοσύνη και να στέκονται στο ύψος των περιστάσεων. Στην Ελλάδα, η μόνη σχέση των Ελλήνων με την Δικαιοσύνη είναι να τραγουδούν βουρκωμένοι -και αιωνίως αδικημένοι και κλαψομουνιασμένοι- το “της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ”, ένα άσμα που, όποτε το ακούω να τραγουδιέται, ξέρω πως ακολουθεί προδοσία και ήττα. Εγώ σε ευχαριστώ, Κατερίνα. Ο μόνος λόγος που υπάρχει αυτό το μπλογκ ακόμα είναι οι αναγνώστες του. Για εμένα δεν πρόκειται να υπάρξει επιτυχία στην Ελλάδα -αυτό το θεωρώ θετικό και εξόχως τιμητικό- και, ουσιαστικά, είναι σαν να μην ζω στην Ελλάδα αλλά σε άλλη χώρα. Ευτυχώς που υπάρχει το Διαδίκτυο -που είναι μια άλλη χώρα με τους δικούς της νόμους- γιατί, αλλιώς, δεν θα “γνωριζόμασταν” ποτέ. Καλή χρονιά, Κατερίνα. Με ομορφιά. Η ομορφιά θα μας σώσει.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.