Δώσαμε

Επειδή πολλοί αναγνώστες μου στέλνουν μέιλ και μηνύματα για να στηρίξω διάφορες προσπάθειες -και θυμώνουν αν δεν το κάνω-, θα πρέπει να διευκρινίσω κάτι:

Αυτό εδώ είναι ένα προσωπικό μπλογκ· δεν είναι ούτε σάιτ ανακοινώσεων, ούτε επαναστατικό σάιτ, ούτε γραφείο κόμματος.

Δεν είμαι υποχρεωμένος να ανεβάσω κάτι επειδή μου το στέλνετε.

Αν θέλω να ανεβάσω κάτι από αυτά που μου στέλνετε, το ανεβάζω· αν δεν θέλω, δεν το ανεβάζω.

Το ότι στο παρελθόν ξεσκίστηκα να στηρίζω τους πάντες -απολυμένους, άνεργους, διαμαρτυρόμενους κλπ-, δεν σημαίνει πως αυτό θα συνεχίζεται για πάντα.

Το πίστευα, το ήθελα, το έκανα.

Αλλά δεν είμαι και εντελώς χαζός.

Είδα ποια πορεία ακολούθησαν πολλοί από αυτούς που στήριξα και πού βρίσκονται σήμερα.

Ο καθένας είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του και τις πράξεις του.

Εφτά χρόνια μετά την χρεοκοπία της χώρας, ο καθένας μας απέδειξε αν εννοούσε αυτά που έλεγε.

Εγώ τα εννοούσα.

Δεν πολιτεύτηκα, δεν διορίστηκα, δεν υπέκυψα στους πειρασμούς των ΜΜΕ, δεν χαριεντίζομαι με τους απατεώνες που κατηγορούσα· ρίξτε μια ματιά γύρω, για να καταλάβετε ακριβώς τι εννοώ.

Επίσης, δεν νιώθω καμία ανάγκη να κάνω δημόσιες σχέσεις με τους αναγνώστες του μπλογκ.

Δεν είμαστε φίλοι, ούτε θα γίνουμε. Ο καθένας μας έχει τους φίλους του. Εμένα οι δικοί μου μου φτάνουν.

Εγώ θα λέω στους αναγνώστες πως είναι χάπατα και σε όποιον αρέσει. Όποιου δεν του αρέσει, να μην διαβάζει.

Όσο για αυτούς που πληγώνονται στα social media -πολλή κλαψομoυνίαση- μια μικρή ιστορία, για να καταλάβετε το λόγο που δεν παίρνω καθόλου στα σοβαρά τους «θαυμαστές» και τους κόλακες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης:

Όταν έγραψα τον περασμένο Μάιο πως θα σταματήσω το μπλογκ, γράφτηκαν απίστευτα πράγματα από ανθρώπους που δεν γνωρίζω.

Αρκετοί αναγνώστες μου έστειλαν link, όπου διάφοροι άνθρωποι -άγνωστοι σε εμένα- με έβριζαν.

Αυτό δεν μου έκανε εντύπωση, είμαι συνηθισμένος. Εξάλλου, δεν μπορεί να αρέσει κάποιος σε όλους -θα ήταν ύποπτο κάτι τέτοιο-, ενώ ζούμε σε μια χώρα τίγκα στο μίσος και στον φθόνο.

Αυτό, όμως, που μου έκανε κάποια εντύπωση ήταν πως κάτω από τα κείμενα υπήρχαν και σχόλια ανθρώπων που με έβριζαν, ενώ, παράλληλα, οι ίδιοι άνθρωποι μου έστελναν μέιλ και μηνύματα για να στηρίξω διάφορες προσπάθειες όπως και έκανα.

Με μια πρόχειρη ματιά -δεν τα διάβασα και όλα- εντόπισα δυο κυρίες που έλεγαν πόσο κακός άνθρωπος είμαι.

Αυτές οι δυο κυρίες, τις οποίες δεν γνωρίζω προσωπικά, είχαν καθημερινή παρουσία στη σελίδα μου στο Facebook, μου είχαν ζητήσει να ανεβάσω διάφορα κείμενα στήριξης -και το είχα κάνει-, ενώ η μια μου είχε στείλει δεκάδες μηνύματα, για να με πείσει να συναντηθούμε επειδή με θαύμαζε πάρα πολύ.

Το ακόμα καλύτερο είναι πως, ενώ με έβριζαν στα σχόλια των άλλων σελίδων, ήρθαν και στη δική μου για να μου πουν πόσο με αγαπάνε.

Εντάξει, δεν είμαι ψυχίατρος ούτε κοινωνικός λειτουργός, οπότε τους έριξα ένα μπλοκ, για να πάνε να κάνουν υστερίες αλλού.

Τούτων δοθέντων, αυτό που θέλω να πω είναι «αφήστε με στην ησυχία μου».

Δεν σας ενοχλώ, μη με ενοχλείτε.

Εφτά χρόνια μετά την χρεοκοπία της χώρας, είναι προφανές πια πως οι Έλληνες έχουν αποφασίσει να κοιτάνε μόνο την πάρτη τους.

Κοιτάξτε την πάρτη σας λοιπόν και μη ζητάτε τίποτα από ανθρώπους που δεν σας ζήτησαν τίποτα.

Αυτή η επανάσταση από το Facebook, είναι γελοία και εγώ δεν θέλω να συμμετάσχω.

Για να το πω απλά, κάντε την επανάσταση χωρίς εμένα.

Και με το καλό, να διοριστείτε κι εσείς.

Να είστε καλά.

(Update: Πολλοί μου γράφουν «η δική μας μεριά». Δηλαδή, ότι υπάρχουν μεριές στα ΜΜΕ και στα μπλογκ και εμείς είμαστε από την ίδια μεριά. Όσοι μου το γράφουν αυτό, να μου λένε και ποιοι άλλοι είναι από την δική μας μεριά στα ΜΜΕ, γιατί εγώ δυσκολεύομαι κάπως να τους δω. Ευχαριστώ.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.