Κούβα: μία σοσιαλιστική χώρα που ανθίζει ο καπιταλισμός

Γεια σου πιτσιρίκο,
Έχω χαθεί εδώ και λίγο καιρό, αλλά, όσο κρατάει, απολαμβάνω τη ζωή του άνεργου. Το ταξίδι είχε κλειστεί από καιρό. Από Φρανκφούρτη, Μαϊάμι για 3 μέρες, από εκεί Κούβα και πίσω στο Ορλάντο.

Οι εικόνες είναι πολλές και διαφορετικές, άλλωστε μιλάμε για δύο κόσμους που ουδεμία σχέση έχει ο ένας με τον άλλο. Τουλάχιστον προς το παρόν.

Για να μη κουράσω, θα ήθελα να γράψω μόνο για τη Κούβα. Το τελευταίο κάστρο του σοσιαλισμού, το οποίο με γοήτευσε και με απογοήτευσε.

Μία μέρα πριν τη πτήση για Αβάνα, μπαίνω στο airbnb αναζητώντας το σπίτι ή το δωμάτιο που θα μείνω.

Για όσους αναρωτιούνται, το airbnb είναι αμερικανική εταιρία, παρ’ όλα αυτά, προσφέρει καταλύματα στη Κούβα, αλλά θα τα πούμε αυτά στη συνέχεια.

Έτσι λοιπόν, βρήκα δωμάτιο στο σπίτι μιας οικογένειας Κουβανών στη περιοχή Vedado στην Havana, ή Habana αν προτιμάτε.

Το επόμενο πρωί φθάνω στο αεροδρόμιο του Miami, και είναι η ώρα για τη visa.

Πλέον, επιτρέπεται να ταξιδεύει κάποιος από τις ΗΠΑ στη Κούβα, όχι όμως για τουρισμό -εδώ γελάμε-, αρκεί να υπάγεται σε έναν από τους 12 λόγους που δικαιολογεί το αμερικανικό κράτος.

People to people interaction, educational reasons, support for the cuban people είναι η πιο συνήθεις λόγοι που χρησιμοποιούνται από τους Αμερικανούς, καθώς κανείς δεν ελέγχει εάν όντως ισχύουν, ούτε με ρώτησε κανείς όταν επέστρεψα στο Ορλάντο.

Η πτήση διήρκησε μία ώρα περίπου και πλέον περπατάω στο αεροδρόμιο της Κούβας.

Το πρώτο που μου έκανε εντύπωση ήταν πως τουλάχιστον το 70% των εργαζομένων ήταν γυναίκες.

Στον έλεγχο διαβατηρίων, οι αστυνομικοί, μέσα στα γραφεία, παντού γυναίκες φορώντας την ίδια στολή.

Έχω περάσει πλέον τον έλεγχο των διαβατηρίων και περιμένω τη βαλίτσα μου.

Μία αστυνομικός, με ένα ασπρόμαυρο κόκερ σπάνιελ, περιφέρεται ανάμεσά μας ψάχνοντας για ναρκωτικά.

Εδώ, αξίζει να σημειώσω, πως όπως πληροφορήθηκα αργότερα, ναρκωτικά στη Κούβα απλά δεν υπάρχουν ή θα τα συναντήσεις πάρα πολύ σπάνια.

Αν θυμάμαι καλά, η ποινή για κατοχή αγγίζει τα 20 χρόνια.

Στο βάθος της αίθουσας ανοίγει μία πόρτα. Μία υπάλληλος κάθεται στο γραφείο της και πίσω της βρίσκεται κρεμασμένη στο τοίχο μία εικόνα του Che Guevara.

Δείλιασα στιγμιαία, καθώς δεν επιτρέπονται φωτογραφίες των υπαλλήλων ή του αεροδρομιού, αλλά δεν άντεξα και κρύβοντας το κινητό μου κατάφερα να αποθανατίσω τη στιγμή.

Ανάμεικτα συναισθήματα με πλημμύρισαν.

Στον δυτικό κόσμο ο Che Guevara είναι trend, μία αφίσα, ένα μπλουζάκι, για πιτσιρικάδες και γραφικούς.

Στις δημόσιες υπηρεσίες και τα κυβερνητικά κτίρια, οι συμβολισμοί είναι πολύ μεγαλύτεροι, όπως, κασκόλ ποδοσφαιρικών ομάδων, μία αφίσα του Σφακιανάκη, άντε και καμιά φωτογραφία της οικόγενειας του υπαλλήλου (έγινα πoυτάν@ για το παιδί μου).

Εδώ, όμως, τα πρόσωπα όσων αφιέρωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία και την ανεξαρτησία του κουβανικού λαού, βρίσκονται παντού, εκτός ίσως από τα δωμάτια των νεαρών Κουβανών.

Κάποιος θα πει για λόγους προπαγάνδας.

Δε θέλω να σας απογοητεύσω, αλλά, αν αυτός ήταν ο σκοπός, έχει αποτύχει παταγωδώς και δεν υπάρχει κανένας λόγος να μη τα ξεκρεμάσουν.

Δύο λόγοι ταιριάζουν καλύτερα.

Ο πρώτος είναι, για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι, και ο δεύτερος και πιθανότητα ο κύριος, ο τουρισμός.

Είναι η ώρα να αλλάξουμε τα δολάρια σε πέσος.

Το αμερικανικό δολλάριο έχει «φορολογία» 10%. Είναι το μόνο νόμισμα που έχει τη συγκεκριμένη ποινή, καθώς σε όλα τα υπόλοιπα γίνεται απλά η αλλαγή σύμφωνα με την ισοτιμία.

Οι Κουβανοί έχουν διπλό νόμισμα. Το pesos (cup) και το pesos convertibles (cuc).
1 cuc = 1 euro = 24 cup

Οι τουρίστες, και όσοι ταξιδεύουν από Αμερική, που δεν είναι τουρίστες -χαχα-, ανταλλάζουν τα χρήματα τους στο αεροδρόμιο σε cuc και όχι σε cup.

Ο μηνιαίος μισ8ός των Κουβανών είναι περίπου 500 cup, δηλαδή 20 ευρώ ή 20cuc.

Το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό είναι πως εδώ οι άνθρωποι είναι πραγματικά φτωχοί.

Φαντάζεσαι πως τρώνε με κουπόνια και κάνουν ουρές στα συσσίτια.

Η πραγματικότητα, όμως, είναι λίγο διαφορετική.

Βγαίνοντας από το αερδρόμιο, βλέπεις παρκαρισμένα στη σειρά ταξί κίτρινου χρώματος (παντού Ελλάδα), τα οποία είναι μάλιστα καινούρια μοντέλα αυτοκινήτων.

Την ίδια στιγμή ένας μελαμψός κύριος μας ρωτάει αν ψάχνουμε ταξί.

Το πρώτο που σκέφτηκα να ρωτήσω είναι φυσικά η τιμή.

Από το αεροδρόμιο για το κέντρο της Havana, 35 cuc.

Ναι, καλά κάνατε τη πράξη. 35 ευρώ για απόσταση 18km, είκοσι λεπτά διαδρομή. Σα να λέμε Αθήνα-Ελευθέριος Βενιζέλος.

Κάτι δεν πάει καλά, λέω. Μάλλον με είδανε τουρίστα και προσπαθούν να με πιάσουν λαλάκα. Ρωτάω λοιπόν στη πιάτσα της κίτρινης φυλής.

35cuc.

Η διαδρομή έχει στάνταρ τιμή και είναι η παραπάνω.

Καθόλου άσχημα για κάποιον που δε πληρώνει, ενοίκιο, νερό, ρεύμα, το σύστημα υγείας είναι εντελώς δωρεάν, όπως και το εκπαιδευτικό.

(συνεχίζεται)

Φιλιά από Φλόριντα

Γιώργος

Υ.Γ. Ελπίζω να μη ξεφεύγω από το ύφος του blog. Δε θέλω να το κάνω ταξιδιωτικό.

(Αγαπητέ Γιώργο, μαύρη ζωή περνάς. Τα παίρνεις από τους Γερμανούς και τα κάνεις ταξίδια. Τέλειο. Μου γράφουν αρκετοί αναγνώστες από άλλες ευρωπαϊκές χώρες που -μέσα στον χειμώνα- κάνουν ταξίδια σε μέρη τροπικά κι ονειρεμένα. Και μου στέλνουν ευχές και φωτογραφίες από φοβερές παραλίες. Γιώργο, δεν ξέρω τι περίμενες να δεις στην Κούβα -μια χώρα με ανθρώπους όπως όλοι μας είναι και η Κούβα- αλλά θα σου κάνω ένα μικρό μάθημα μαρξιστικής θεωρίας. Δεν μπορεί να υπάρξει σοσιαλισμός σε μια μόνο χώρα, όσο μεγάλη κι αν είναι. Σοσιαλισμός ή παντού ή πουθενά. Η περίπτωση της Κούβας είναι ιδιαίτερη. Σκέψου μια χώρα που είναι σε εμπάργκο 55 χρόνια. Η Ελλάδα είναι χρεοκοπημένη εφτά χρόνια και έχει διαλυθεί, ενώ οι Έλληνες -όπως εσύ- την εγκαταλείπουν. Η Κούβα δεν διαλύθηκε. Η Κούβα πέτυχε πολλά σε πολλούς τομείς. Βέβαια, μάλλον κάποια στιγμή θα ξαναγίνει αυτό που ήταν πριν την επανάσταση: τόπος διασκέδασης για Αμερικανούς. Πάντως, η ιστορία της θα λέει πως, για μερικές δεκαετίες, κατάφερε να είναι ανεξάρτητη. Εμείς δεν μπορούμε να το πούμε αυτό για τη χώρα μας. Γιώργο, ανάμεσα στους Έλληνες που έφυγαν στο εξωτερικό -μετά την χρεοκοπία-, υπάρχουν και μερικές δεκάδες που μετανάστευσαν στην Κούβα. Άντε, περιμένω τη συνέχεια. Δεν έχει ύφος το μπλογκ. Δικό μας είναι, ό,τι θέλουμε γράφουμε. Να είσαι καλά. Hasta siempre!)

(Η συνέχεια του κειμένου του Γιώργου, εδώ.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.