Μοναχός σου χόρευε κι όσο θέλεις πήδα

Πριν από μερικές ημέρες, συζητούσα με μια φίλη μου, η οποία είχε κάποια προβλήματα στην δουλειά της.

Φυσικά, τα προβλήματα για την φίλη μου δεν προέρχονται από την δουλειά της αλλά από τους ανθρώπους στην δουλειά της.

Η φίλη μου κάνει μια δουλειά η οποία την υποχρεώνει να συναναστρέφεται πολλούς ανθρώπους.

Εγώ, μόνο που σκέφτομαι το ενδεχόμενο να συναναστρέφομαι πολλούς ανθρώπους σε μια δουλειά, είμαι ικανός να στηθώ στην ουρά για το συσσίτιο της Εκκλησίας.

Έχω δουλέψει για πάρα πολλά χρόνια σε δουλειές που είχαν διαρκή επαφή με ανθρώπους, οπότε ξέρω πόσο ψυχοφθόρο είναι αυτό.

Έχω παρατηρήσει πως, από τότε που έκοψα τις πολλές συναναστροφές και βλέπω τους ανθρώπους που εγώ επιθυμώ, άλλαξαν όλα στη ζωή μου προς το καλύτερο. Έγινα άλλος άνθρωπος.

Επίσης, βαριέμαι πάρα πολύ να ακούω ανθρώπους να μου μιλάνε για την δουλειά τους.

Εντάξει, αν είναι ένας καλλιτέχνης ή κάποιος που κάνει κάτι πολύ δημιουργικό και ενδιαφέρον, δεν βαριέμαι, αλλά, σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, κόβω φλέβες.

Ειδικά, αυτά τα «μου είπε, του είπα» -που δεν έχουν τελειωμό αλλά ούτε και νόημα- μπορούν να με διαλύσουν.

Επίσης, θεωρώ πως δεν είναι καλό να μιλάς εκτός δουλειάς για την δουλειά σου, γιατί ξαναζείς πάλι αυτά που έζησες, χαλάς την παρέα σου και χάνεις και χρόνο από τη ζωή σου.

Άλλο δουλειά, άλλο ζωή.

Χώρια που δεν θα έπρεπε να δουλεύει κανείς.

Η δουλειά δεν είναι ντροπή. Είναι ντροπή και αίσχος.

Τέλος πάντων, η φίλη μου είχε ένα θέμα με κάποιους ανθρώπους στην δουλειά της, μου είπε τα περιστατικά, και με ρώτησε αν είχε δίκιο και αν το χειρίστηκε σωστά.

Η υπόθεση είναι ως εξής:

Η φίλη μου ηγείται μιας ομάδας ανθρώπων, την έπιασαν τα δημοκρατικά της και ζήτησε την γνώμη των υπολοίπων για κάποια θέματα και της άλλαξαν τα φώτα. Σχεδόν την έβγαλαν άχρηστη.

Ήταν πολύ προβληματισμένη.

Για να είμαι ειλικρινής, ήθελα να πω στη φίλη μου να φύγει από αυτή την δουλειά αλλά αφενός την αγαπάει και αφετέρου την έχει ανάγκη για να επιβιώσει.

Οπότε, της είπα να μην δίνει σημασία στο τι λέει ο ένας κι ο άλλος, και να κάνει αυτό που θέλει.

Να κάνει αυτό που πιστεύει.

Και να μην δίνει και πολλή σημασία στην δουλειά γιατί δουλειά είναι, δεν είναι και τίποτα το σημαντικό.

Επειδή δεν έβλεπα να πείθεται -και δεν μπορώ να συζητάω με τις ώρες για άγνωστους σε εμένα ανθρώπους που είναι και κουλοί-, της είπα το εξής επιχείρημα:

«Καλή μου, ζεις σε μια χώρα που οι κάτοικοί της την έχουν παραδώσει. Ζεις σε μια χώρα εθελόδουλων που νομίζουν ότι είναι γαμάτοι. Ζεις σε μια χώρα που κανείς δεν παραδέχεται κανέναν. Ζεις σε μια χώρα που ο ένας προσπαθεί να ξεσκίσει τον άλλον. Ζεις σε μια χώρα που έχει διαλυθεί και οι κάτοικοί της παρακολουθούν ανέμελοι βλακώδη τηλεπαιχνίδια. Σε αυτή τη χώρα, πόση σημασία μπορεί να έχει η γνώμη των άλλων για την δουλειά σου;»

«Δίκιο έχεις» μου λέει, «δεν το είχα σκεφτεί αυτό».

Ε, το σκέφτηκα εγώ.

Στην διαλυμένη και χρεοκοπημένη Ελλάδα, θα πρέπει να εμπιστεύεσαι το στομάχι σου και τις αρχές σου.

Γιατί δεν είναι και πολλοί οι άνθρωποι που μπορείς να εμπιστευτείς.

Οπότε, προχωράς μόνος σου.

Δεν λέω ότι είναι καλό αυτό αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.