Περιμένοντας τον γιατρό

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο,
Περιμένοντας, που λες, με τις ώρες στην ουρά ενός ιατρείου, άρχισα τις σκέψεις για να περάσει η ώρα. Κι επειδή οι σκέψεις έχουν άλλη βαρύτητα αν σταλούν στον Πιτσιρίκο -και μπαίνουν και σε μια σειρά-, είπα να στις στείλω.

Έρχεται, λοιπόν, μία κυρία και με βοηθάει με τις δουλειές του σπιτιού –τα καλά του καπιταλισμού-, η οποία είναι από την Αλβανία.

Κάθισε μια μέρα και σε δύο λεπτά μου σχεδίασε το σπίτι της στην Αλβανία και έπαθα πλάκα με το σχέδιο. Μου είπε, λοιπόν, ότι έχει σπουδάσει πολιτικός μηχανικός.

Παλιότερα, ερχόταν μια άλλη κυρία, από την Αλβανία κι αυτή, που ήταν, λέει, νηπιαγωγός.

Σε ένα διαμέρισμα της πολυκατοικίας μένει εσώκλειστη μια κοπέλα από τη Γεωργία και προσέχει έναν κατάκοιτο γέρο. Είναι, λέει, φυσικοθεραπεύτρια.

Και επειδή δεν υπάρχει περιθώριο για αισιόδοξες σκέψεις, σκέφτομαι τα παιδιά που πάνε ακόμη σχολείο και παλεύουν και αγχώνονται και γονατίζουν οικονομικά οι οικογένειές τους για να καταφέρουν να μπουν σε ένα πανεπιστήμιο.

Όλοι αυτοί έχουν αρχίσει να το παίρνουν απόφαση ότι, τελειώνοντας τις σπουδές τους, θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τη χώρα τους, προκειμένου να βρουν μια αξιοπρεπή δουλειά.

Μαύρες σκέψεις λοιπόν με ζώνουν πως δε θα αργήσει η μέρα που θα δείξουν όλο καμάρι τα πτυχία τους σε κάποια από τις χώρες που δεν επιτρέπουν στις άλλες χώρες να μην τις παίρνουν στα σοβαρά και θα τους πετάξουν στα μούτρα καμιά σφουγγαρίστρα, κουβά και γάντια.

Γιατί είναι δυνατόν να έχει απαξιωθεί ολόκληρη η χώρα και οι πολίτες της, και να μην απαξιωθούν τα πανεπιστήμια;

Κι επειδή δεν είναι εύκολο να στείλεις το παιδί σου να σπουδάσει στο εξωτερικό -και να είναι για κάποιους τώρα, δεν θα είναι σε λίγο, ελάχιστο καιρό-, η μετανάστευση είναι για έναν ακόμη λόγο μονόδρομος.

Κι επειδή η αγορά τείνει να κορεστεί, ας τρέξουμε να προλάβουμε.

Καθώς η παγκόσμια μετανάστευση πληθυσμού συνεχώς αυξάνει, μου φαίνεται λογικό ότι στο κοντινό μέλλον το ποιοι θα έχουν το δικαίωμα να κατοικούν μόνιμα στις λίγες πια χώρες που θα μπορείς να ζεις με αξιοπρέπεια, δεν θα καθορίζεται βάσει εθνικότητας, αλλά περιουσιακών στοιχείων.

(Ξε)πουλάμε λοιπόν στην Ελλάδα ότι έχουμε και δεν έχουμε, μεταναστεύουμε εγκαίρως και προσπαθούμε να αποκτήσουμε περιουσία εκεί.

Νομίζω είναι η νέα τάση. Βρε πώς τα φέρνει η ζωή!

Στο τραπεζάκι του ιατρείου είναι στοιβαγμένα “lifestyle” περιοδικά, που κάνουν τη μακρά αναμονή ευχάριστη.

Μου περνά μια εικόνα από το μυαλό.

Σε λίγα χρόνια, το ιατρείο κλείνει, οι ασθενείς αναζητούν γιατρειά στις χώρες μετανάστευσης ή ψοφάνε και τα περιοδικά αυτά, το ίδιο κίτρινα –πόσο περισσότερο να τα κιτρινίσει ο καιρός;-, πεταμένα σε μια γωνιά, απαντάνε σε πολλά από τα αμέτρητα γιατί.

“Homines volant, scripta manent”.

Ούτε ένας με ένα βιβλίο, κι ας είναι δεδομένη η αναμονή.

Ευτυχώς, η ουρά προχώρησε, σε λίγο φτάνει και η σειρά μου, οπότε προλαβαίνω χαλαρά το Survivor. Και είχα αρχίσει να αγχώνομαι.

Πολλά φιλιά

Κατερίνα

(Αγαπητή Κατερίνα, όταν βλέπαμε τους ξένους μετανάστες στην Ελλάδα να κάνουν δουλειές «κατώτερες» των πτυχίων τους και των προσόντων τους, δεν φανταζόμασταν πως θα ερχόταν και η δική μας σειρά. Κατερίνα, νομίζω πως θα θεσπιστεί το βασικό εισόδημα γιατί, όσο και να μεταναστεύουν οι άνθρωποι, οι θέσεις εργασίας μειώνονται, κυρίως, λόγω της αυτοματοποίησης. Μου φαίνεται κάπως παρανοϊκό να μεταναστεύουν οι άνθρωποι όχι επειδή το θέλουν ή λόγω πολέμων κλπ αλλά για να βρουν μια δουλειά. Δουλειά είναι, δεν είναι ζωή. Άλλο δουλειά, άλλο ζωή. Να είσαι καλά, Κατερίνα.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.