Αφεντικό

Διαβάζοντας το κείμενό σας για το γεγονός πως δεν μπορεί να πει ένας υπάλληλος στο αφεντικό του την γνώμη του για αυτόν, μου ήρθε αμέσως στο μυαλό η δήλωση ενός πρώην ανατολικογερμανού.

Πρέπει να ήταν αρχές της χιλιετηρίδας όταν έβλεπα ένα, κατά τα άλλα βαρετό, ντοκιμαντέρ για την πρώην ανατολική Γερμανία.

Αναμάσημα των ίδιων και των ίδιων, πως ήταν η ζωή τότε, πόση ελευθερία δεν είχαν.

Βασικά, προπαγάνδα ήταν, όχι ντοκιμαντέρ.

Μέχρι που ο ρεπόρτερ ζήτησε την γνώμη ενός πρώην ανατολικογερμανού για την κατάσταση.

Δεν θυμάμαι ακριβώς την στιχομυθία αλλά πήγε κάπως έτσι:

“Ποια είναι η μεγάλη αλλαγή τώρα, 10 χρόνια μετά, που ζείτε σε ελεύθερη οικονομία;”

Αυτός, ένας καλοντυμένος ξερακιανός κάτι παραπάνω από 50 ετών, έχω την εικόνα του ακόμα και τώρα χαραγμένη στο νου μου, απάντησε:

“Στον κομμουνισμό, με το αφεντικό σου έπαιζες σφαλιάρες. Μπορούσες ακόμα και να τον κοροϊδέψεις μπροστά του. Αν όμως έκανες σχόλιο για τον γενικό γραμματέα ή κάποιο στέλεχος του κόμματος, την είχες βάψει. Ίσως πέρναγες μια επίσκεψη στα κεντρικά της αστυνομίας, ίσως έτρωγες μερικές, ίσως και να εξαφανιζόσουν για λίγο ή για πάντα.”

Και συνέχισε:

“Στον καπιταλισμό (σ.σ. στον καπιταλισμό είπε όχι στην δημοκρατία και αυτό το θυμάμαι σίγουρα) όλοι κοροϊδεύουν τον καγκελάριο -τους Schröder και Kohl εννοούσε, το άστρο της Merkel δεν είχε ανατείλει ακόμα- και τους βουλευτές. Κανείς δεν τολμά όμως να υψώσει το ανάστημά του στο αφεντικό του. Αυτή είναι η μεγαλύτερη διαφορά που έχω δει”.

Ήταν η πλέον εύστοχη ανάλυση που διάβασα σχετικά με την κατάρρευση της κομμουνιστικής Γερμανίας.

Εδώ θα ήθελα να προσθέσω πως λίγο παραπάνω από έναν αιώνα νωρίτερα στην Ευρώπη, τον σεβασμό τον είχαν, με το ζόρι, τα μέλη της βασιλικής οικογένειας, στρατιωτικοί και ιερείς.

Αυτοί έχαιραν του προνομίου να μην σχολιάζονται.

Αν το καλοσκεφτείς, υψηλόβαθμοι ιερείς και στρατιωτικοί γίνονταν τα μέλη της βασιλικής οικογένειας, οι γαλαζοαίματοι.

Οπότε το μοντέλο που ζούμε, ο καπιταλισμός, ήταν μια ουσιαστική βελτίωση.

Πρέπει όμως να προχωρήσουμε και σε ποιο πλουραλιστικά μοντέλα.

Καιρός είναι.

Φιλικά

Μ.

(Αγαπητέ φίλε, θα εκπλαγείτε αν διαπιστώσετε πόσοι άνθρωποι θέλουν να έχουν αφεντικό. Εγώ είχα την ευκαιρία να το διαπιστώσω -από πολύ κοντά- τα τελευταία χρόνια. Σκεφτείτε πόσοι άνθρωποι μίλησαν τα τελευταία χρόνια για ανεξαρτησία και συλλογικότητες, και τι κάνουν σήμερα. Όταν οι άνθρωποι θα θέλουν πραγματικά να είναι ελεύθεροι, θα αλλάξει και το σύστημα. Για την ώρα, δεν θέλουν. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι -δεν το αντέχουν- και επιθυμούν να έχουν πάντα κάποιον πατερούλη να τους λέει τι να κάνουν. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.