Παραμύθι χωρίς Όνομα

Πιτσιρίκο, γειά σου!
Πρόσφατα ανέσυρα από τη βιβλιοθήκη μου το «Παραμύθι χωρίς όνομα» της Πηνελόπης Δέλτα το οποίο είχα από μικρό παιδί να διαβάσω και ξεκίνησα τη βραδινή ανάγνωση στα δυό μου μικρά παιδιά όπως συνηθίζουμε να κάνουμε πριν τον ύπνο.

Λόγω της ηλικίας τους, πρέπει συχνά να εξηγώ κάποιες αναφορές και αρκετές λέξεις που χρησιμοποιούνταν στο παρελθόν όπως επίσης να παραφράζω ορισμένα σημεία που εκτυλλίσονται σε μάχη.

Η αναφορά μου σε όλο αυτό το γεγονός έχει να κάνει με το πόσο εκπληκτικά, εντυπωσιακά, και πιστά η «ιστορία» επαναλαμβάνεται.

Το εν λόγω έχει γραφτεί το 1910 -δεν θα ασχοληθώ για το τρόπο και υπό ποιές συνθήκες-, όμως πρέπει να τονισθεί η έξυπνη αναφορά των ονομάτων των ηρώων με επίθετα που χαρακτηρίζουν την προσωπικότητα κάθε ήρωα για να μας οδηγήσει στην εξιστόρηση μιας κατάστασης όπου ένα πλούσιο και υγιές κράτος, καταλήγει εξαιτίας ανθρώπων Παλαβών και Αστόχαστων να γίνεται διεφθαρμένο, ακυβέρνητο ουσιαστικά, με πολίτες αδιάφορους, τεμπέληδες, χωρίς όραμα, προσδοκία, κλεισμένους στα καπηλειά και ζώντας πάμπτωχα.

Μέχρι που ο απόγονος, ο Συνετός, μέσα από μικρά γεγονότα μυρίζεται τι συμβαίνει αλλά αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα, όταν ο εχθρός απειλεί το κράτος και στην έπαρσή του για να κινήσει το λαό και ειδικότερα τις δομές, του αποκαλύπτεται η ανυπαρξία και εξαπάτηση.

Και η ιστορία συνεχίζεται με το σθένος και το πείσμα του βασιλόπουλου να ξεκουνήσει κάθε άνθρωπο για να επαναφέρει το κράτος στη τάξη και στη δύναμη που του πρέπει.

Αυτή η διήγηση, κατά λεπτομέρεια, δεν μπορεί παρά να είναι μόνο συγκινητική και να μας θυμίζει ότι μόνο ο παράγων άνθρωπος είναι αυτός που έχει τη δύναμη να αλλάξει τα πράγματα.

Και μπορεί να ξεκινά από έναν, ο οποίος με την πίστη του θα βρεί και κάποιον άλλον, μέχρι να γίνουν αρκετοί· ναι, ξέρω δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα αλλά στο τέλος της ημέρας όταν κινδυνεύεις από τον σφαγέα αναγκάζεσαι να βρεις τρόπο· δυστυχώς ή ευτυχώς, αναγκάζεσαι.

Βλέπω συχνά λοιπόν κόσμο να αγοράζει βιβλία με θέμα τις οικονομικοπολιτικές αναλύσεις, εκτός δηλαδή από ιστορίες δραματικές ιστορίες ή βίπερ.

Άνθρωποι που αλίμονο αν καταλαβαίνουν τι θα διαβάσουν, και που θα καταλάβουν απλά θα περάσουν τη κουβέντα κατά τη διάρκεια μιας τσιπουροκατάνυξης για να επιδείξουν ότι «ξέρουν».

Η αλήθεια βρίσκεται καμιά φορά σε απλούστερα αναγνώσματα και ίσως θα πρεπε να ξαναγυρίσουμε σε αυτά. Υπάρχει μια ταυτότητα εκεί μέσα, μας αφορά.

Δεν είναι δυνατόν και δεν πρέπει να την επανακτήσουμε γιατί οδηγεί και σε εθνικισμούς, όμως είναι μία βάση για να βρούμε προσανατολισμό.

Τέλος, να σταθώ στο ότι μέσα από αυτό το παραμύθι μπόρεσα να εξηγήσω στο μεγαλύτερο παιδί μου τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη χώρα.

Όταν είσαι 10 ετών, όλα είναι περίεργα και φοβερά· ακόμη βασιλεύει η αίσθηση δικαίου και νικάει τη πονηράδα.

Όμως, θαρρώ πως δεν πρέπει να φοβόμαστε να λέμε την αλήθεια στα παιδιά μας.

Τα παιδιά δεν τα ξέρουν όλα όμως αισθάνονται τα πάντα, και όλα αρχίζουν μέσα από τα παραμύθια.

Δήμητρα

(Αγαπητή Δήμητρα, δεν ξέρω αν λέει κάτι η Πηνελόπη Δέλτα στα σημερινά παιδιά. Προς μεγάλη μου απογοήτευση, η βαφτιστήρα μου είχε αφήσει τον Μάγκα -που εγώ της είχα χαρίσει- στη μέση. Πώς είναι δυνατόν να αφήσεις τον Μάγκα στη μέση; Τα έλιωσα τα βιβλία της Πηνελόπης Δέλτα, όταν ήμουν παιδί, και εκείνο τον Τρελαντώνη τον ζούσα. Και μου κάνει εντύπωση πως όλα τα παιδιά του κόσμου -από τα Αμερικανάκια μέχρι τα Κινεζάκια- διάβασαν τον Χάρι Πότερ. Εγώ τον Χάρι Πότερ άφησα στη μέση. Δεν θέλω να σε απογοητεύσω αλλά αυτό που συναντούν τα παιδιά στην κοινωνία, μάλλον συνθλίβει σχεδόν τα πάντα. Δεν μπορεί να ανταγωνιστεί η Πηνελόπη Δέλτα το Survivor. Πάντως, να φροντίσεις να ενημερώσεις τα παιδιά σου πως η Πηνελόπη Δέλτα αυτοκτόνησε. Έκανε απόπειρα αυτοκτονίας την ημέρα που μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα, πέθανε λίγες μέρες αργότερα, και μάλλον αυτοκτόνησε από τον αξεπέραστο έρωτά της για τον Ίωνα Δραγούμη. «Γιατί να ζω εγώ, αν δεν ζει αυτός;». Αυτά είναι. Να είσαι καλά.)