Είσαι άνθρωπος για ζωή και σε έμπλεξαν με τα ωράρια

Καθώς διαβάζω τις ειδήσεις -και νιώθω μια βαθιά απροθυμία να γράψω για κάποιο από αυτά τα θέματα-, σκέφτομαι πως, αν δεν αλλάξουμε συνήθειες και πρακτικές, δεν έχουμε καμία ελπίδα.

Θα έπρεπε να μας έχει προβληματίσει πολύ το γεγονός πως, επί χρόνια, πάμε από ήττα σε ήττα.

Κάποιος λόγος θα υπάρχει για αυτό.

Όσο άμπαλος και να είσαι, φτάνει μια στιγμή που -έστω από τύχη- θα πετύχεις μια μικρή νίκη.

Εμείς ούτε αυτό.

Όσο επιμένουμε μέσα στο υπάρχον πολιτικό και κοινωνικό σύστημα, δεν υπάρχει περίπτωση να πετύχουμε νίκη.

Έχουμε χάσει από τα αποδυτήρια.

Απαιτείται αλλαγή σκέψης και πράξης.

Αλλάζουν αυτά· αρκεί να σκεφτεί ο καθένας μας για ποιο λόγο ήρθε σε αυτή τη ζωή, ποιου τη ζωή ζει τελικά, και μετά να σκεφτεί πώς ζει τώρα.

Η επιμονή σε τρόπους αντίδρασης του παρελθόντος δεν έχει κανένα αποτέλεσμα.

Οι διαδηλώσεις, οι 24ωρες απεργίες, η συνεχής αναζήτηση νέων σωτήρων -που ακολουθείται πάντα από απογοήτευση- και όλα αυτά που έμοιαζαν να λειτουργούν κάποτε, δεν έχουν σήμερα αποτέλεσμα.

Δεν έχουν αποτέλεσμα, αφενός επειδή το σύστημα έχει μάθει να τα αντιμετωπίζει τέλεια και αφετέρου επειδή το σύστημα χρειάζεται όλο και λιγότερους ανθρώπους για να λειτουργήσει.

Δηλαδή, δεν μας χρειάζεται. Δεν μας έχει ανάγκη.

Αν το σύστημα δεν μας χρειάζεται για να λειτουργήσει, δεν το χρειαζόμαστε κι εμείς για να ζήσουμε.

Όσο επιμένουμε να πιστεύουμε πως θα φτιάξουμε έναν ωραίο κήπο στη χωματερή, θα συνεχίσουμε να πηγαίνουμε από ήττα σε ήττα.

Όσο επιμένουμε στη βλακώδη έννοια της διαρκούς ανάπτυξης, δεν θα προλαβαίνουμε να μετράμε γκολ.

Αν θέλουμε να πετύχουμε νίκες και να ζήσουμε -γιατί δεν ζούμε-, επιβάλλεται να πάψουμε να θεωρούμε δεδομένα όσα -λανθασμένα- θεωρούμε ως δεδομένα.

Τρόπος ζωής, ωράρια, μισθωτή εργασία, υποταγή στο κράτος-εχθρό, και όλα αυτά, θα πρέπει να αποτελέσουν παρελθόν.

Οι συλλογικότητες και η αναζήτηση νέων τόπων είναι η απάντηση.

Γράφτηκαν άπειρα για την ανάγκη αλληλεγγύης τα τελευταία χρόνια αλλά όχι μόνο δεν υπήρξε αλλά η αλληλεγγύη έγινε και επάγγελμα.

Αλληλεγγύη στο υπάρχον σύστημα με τον υπάρχοντα τύπο καπιταλιστικού ανθρώπου δεν μπορεί να υπάρξει.

Αλληλεγγύη μπορεί να υπάρξει μόνο σε συλλογικότητες, και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι μόνοι που πραγματικά επέδειξαν αλληλεγγύη τα τελευταία χρόνια ήταν οι αναρχικοί.

Σε βλέπω τώρα να σκέφτεσαι λογαριασμούς, χρέη σπίτια, κάρτες, τράπεζες, εφορίες κλπ.

Όσο σκέφτεσαι αυτά -και όσο τα σκέφτεσαι μόνος σου-, μην περιμένεις να αλλάξει οτιδήποτε στη ζωή σου.

Η αλλάγή θα έρθει, όταν θα τα ξεχάσεις όλα αυτά.

Όταν θα γίνεις ένας καινούργιος άνθρωπος.

Όταν θα γίνεις άνθρωπος δηλαδή.

Όταν θα γίνεις άνθρωπος, θα έρθει και η ζωή.

(“Είσαι άνθρωπος για ζωή και σε έμπλεξαν με τα ωράρια” μου έγραψε μια αναγνώστρια σήμερα το πρωί και μου έδωσε τίτλο και το νόημα του κειμένου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.