Χέρια βαμμένα με αίμα

Καλησπέρα Πιτσιρίκο,
Έχω να γράψω 8-9 μήνες. Όλο αυτό το διάστημα ταξίδευα. Έχω είκοσι μέρες που επέστρεψα στη βάση μου, εδώ κάτω στην Νοτιοανατολική Ασία. Κάθομαι στην αυλή, έχοντας θέα τους καταρράκτες και σκέφτομαι.

Διάβασα τα κείμενα του τελευταίου τριμήνου από το μπλογκ και έπιασα να γράψω πέντε γραμμές.

Αφορμή μου έδωσαν κάποια κείμενα αναγνωστών αλλά και δικά σου.

Στα τελευταία μου ταξίδια βρέθηκα ξανά στην Κεντρική Αφρική (Νίγηρα, Κονγκό, Τσαντ, Κένυα), Ευρώπη -Γερμανία, Ολλανδία, Γαλλία- και πέρασα και από Ελλάδα για λίγες μέρες όπου συναντήθηκα με τον γιο.

Αυτό που έζησα στην Ευρώπη συναντώντας νεομετανάστες από την Ελλάδα ήταν για μένα μια οδυνηρή εμπειρία.

Οι κουβέντες τους, τα ενδιαφέροντά τους, ο τρόπος σκέψης, δεν διαφέρει σε τίποτα αυτών που παραμένουν στην Ελλάδα.

Βέβαια, θεωρούν τους εαυτούς τους τυχερούς και μάλλον πιο έξυπνους που έφυγαν από την Ελλάδα και βρίσκονται σε πολιτισμένες κοινωνίες.

Ποιος είναι ο λόγος που βρέθηκαν σε αυτή τη θέση δεν τους απασχολεί καθόλου.

Απλά, βρίσκονται σε οργανωμένες κοινωνίες, έχοντας εξασφαλίσει αξιοπρεπή ζωή, μέλλον και σύνταξη.

Μόνο που αυτά πια δεν είναι σίγουρα σε κανένα δυτικό κράτος.

Οι Έλληνες που μετανάστευαν την δεκαετία του ’50 έφευγαν κυνηγημένοι για δουλειές που κανένας άλλος δεν έκανε, έφευγαν γιατί πίσω τους δεν υπήρχε άλλη επιλογή εκτός από τον θάνατο.

Η ερήμωση της ελληνικής υπαίθρου, η φυγή του πληθυσμού ήταν εξανδραποδισμός, ο ίδιος που συμβαίνει σήμερα σε πολλές χώρες του κόσμου.

Μόνο που εμείς οι πολιτισμένοι πλέον, μιας και ανήκουμε στον δυτικό κόσμο, δεν μπορούμε να αντιληφθούμε ή δεν θέλουμε να παραδεχτούμε.

Γιατί ο πολιτισμένος δυτικός κόσμος, στηρίζει την ύπαρξή του σε αυτούς.

Οι πολιτισμένες κοινωνίες της Ευρώπης μόνο πολιτισμένες δεν είναι.

Όλοι κατηγορούν τον Άσαντ η τον κάθε Άσαντ αυτού του κόσμου για χασάπη που το αίμα τρέχει από τα χέρια του.

Κανείς όμως δεν κατηγόρησε τους διευθύνοντες συμβούλους, τα ανώτερα στελέχη των μεγάλων εταιρειών τεχνολογίας, πετρελαιοειδών, βιοτεχνολογίας, ένδυσης ως αιμοσταγείς δολοφόνους.

Τα χέρια τους αλλά και τα χέρια μας είναι βαμμένα με αίμα, αίμα αθώων ανθρώπων.

Κανείς δεν τους κατηγόρησε για τα εγκλήματα που διαπράττονται στα ορυχεία του Νίγηρα, του Κονγκό, του Τσαντ για την εξόρυξη των πολύτιμων μετάλλων για όλες τις ηλεκτρονικές συσκευές που χρησιμοποιούμε σήμερα.

Συσκευές που οι πολίτες των προηγμένων πολιτισμένων κοινωνιών αλλάζουν κάθε έξι μήνες.

Τα παιδιά που δουλεύουν σε αυτά τα ορυχεία δεν δουλεύουν για να ζήσουν τις οικογένειες τους.

Δουλεύουν, παρά τη θέλησή τους, με την απειλή των όπλων από πολέμαρχους που καθοδηγούνται από τις πολυεθνικές.

Έχουν μεταξύ τους συμφωνήσει, μοιράζοντας τις περιοχές.

Όλοι μας οι υποτίθεται πολιτισμένοι είμαστε συνυπεύθυνοι.

Σήμερα ο πόλεμος είναι ταξικός.

δυτικές κοινωνίες του σήμερα δεν έχουν καμία σχέση με τις κοινωνίες εκείνες που εξεγέρθηκαν και έχυσαν το αίμα τους για να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες ζωής.

Οι κλωστοϋφαντουργοί στη Νέα Υόρκη εξεγέρθηκαν για τον ίδιο λόγο που εξεγείρονται σήμερα οι εργάτριες των πολυεθνικών με τα σινιέ ρουχαλάκια που φτιάχνονται στη Ντάκα.

Μόνο που σήμερα οι τυλιγμένοι στα σινιέ και επώνυμα ρουχαλάκια γνωρίζουν ότι οι εργάτριες εργάζονται αλυσοδεμένες, παιδιά κάθε ηλικίας εργάζονται παρά τη θέληση τους.

Και όμως, όταν το θέλουμε, υπάρχει τρόπος να ξεφύγουμε από τα νύχια της δουλείας.

Στην Κένυα, μεγάλες εταιρείες βιοτεχνολογίας και παραγωγής γενετικώς τροποποιημένων προϊόντων, εφάρμοσαν με την άδεια τοπικών κυβερνήσεων -αλλά και της κεντρικής κυβέρνησης- προγράμματα που οδήγησαν το σύνολο ολόκληρων περιοχών στην πείνα.

Κάποιοι από τους χωρικούς αντέδρασαν βίαια και κατάφεραν μέσα από αιματηρές διαδικασίες να κρατήσουν τις περιοχές τους.

Σύλλογοι ανταλλαγής σπόρων βιοποικιλότητας από όλο τον κόσμο τους βοήθησαν με σπόρους που μπορούν να αναπτυχθούν στην περιοχή τους, έχοντας σήμερα αγροτική παραγωγή ικανή να τους κρατήσει υγιείς και ελεύθερους.

Πολλές φορές, παρακρατικές οργανώσεις προσπάθησαν να τους σταματήσουν, όμως κάποιοι τους εμπόδισαν με αντίτιμο τις ίδιες τις ζωές τους.

Στην Αθήνα, συνάντησα μετά από πολύ καιρό τον γιο μου· εγώ ήρθα από Αφρική, εκείνος από Λατινική Αμερική.

Αφού βγάλαμε και οι δύό μας τα σώψυχά μας για τη βρωμιά και την υποκρισία που επικρατεί στο κόσμο, θυμηθήκαμε τον χώρο μας στο στενό λίγα μέτρα από την πλατεία.

Τότε που ακόμα πήγαινε στο δημοτικό και τον έπαιρνα μαζί μου σε ταξίδια για να γνωρίσει την άλλη πλευρά του κόσμου αυτή που κρύβει το εκπαιδευτικό σύστημα.

Όταν γυρίζαμε, κλεινόμασταν στον σκοτεινό θάλαμο για να εμφανίσουμε τα φιλμ και να τυπώσουμε τις φωτογραφίες της ψυχής μας.

Τον σκοτεινό θάλαμο τον μετέφερα εδώ, όταν φύγαμε από την Ελλάδα.

Με ρώτησε αν είναι προσβάσιμος, έτσι το επόμενο μας ραντεβού κλείστηκε.

Όταν γυρίζω από τα ταξίδια, ακόμα και σήμερα τις φωτογραφίες της ψυχής μου τις τραβάω σε φιλμ, κλείνομαι και τις αποτυπώνω σε μαύρο και άσπρο, εμπεριέχοντας τις ζώνες του γκρι.

Η κουβέντα μας έφτασε στο σημείο της δικής του πια διαδρομής τρία χρόνια αφού τελείωσε το σχολείο και της απόφασης του να μην φοιτήσει σε κάποιο Πανεπιστήμιο αλλά να ακολουθήσει το δρόμο της αυτομόρφωσης.

Το εκπαιδευτικό σύστημα σε όλο τον κόσμο, αν κανείς εξαιρέσει το σύστημα μόρφωσης στην Κούβα, είναι ένα πανομοιότυπο σύστημα εκπαίδευσης, που σκοπό έχει να κρατήσει τα νέα παιδιά μακριά από την πραγματική μόρφωση.

Οι γονείς επενδύουν σε εκπαιδευτικά συστήματα που σκοπό έχουν να παράγουν ανθρώπους με μονοδιάστατη γνώση.

Γνώση που δεν θα σου δίνει την δυνατότητα να αμφισβητείς.

Εκπαιδεύουν νέους με μόνο γνώμονα την υπακοή.

Ο γιος μου συνόψισε την ουσία σε λίγες λέξεις:

Έχουμε τέσσερις πράξεις, πρόσθεση αφαίρεση πολλαπλασιασμό και διαίρεση.

Κανένα πανεπιστήμιο δεν θα σε βοηθήσει να μάθεις και τις τέσσερις πράξεις, κάθε ένα ξεχωριστά ειδικεύεται σε μία, έτσι ποτέ δεν αποκτάς μια ολοκληρωμένη εικόνα για τον κόσμο.

Αποκτάς εξειδίκευση σε συγκεκριμένο τομέα, ώστε να απασχοληθείς με επιτυχία στην πολυεθνική που χρηματοδοτεί το συγκεκριμένο πρόγραμμα.

Οι βάσεις αυτών των εκπαιδευτικών συστημάτων αρχίζουν από την προνηπιακή ηλικία, όταν τα παιδιά αρχίζουν να μαθαίνουν στην υποταγή και όχι στην δημιουργία.

Αυτό συνεχίζεται στην βασική εκπαίδευση και εξειδικεύεται στα Πανεπιστήμια.

Αν θέλουμε οι επόμενες γενιές να μορφωθούν, απλά δεν πρέπει ως γονείς να το αφήσουμε στα χέρια των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.

Υπάρχει τρόπος.

Οι ίδιοι οι γονείς πρέπει να τον βρουν για να μορφώσουν τα παιδιά τους με τέτοιο τρόπο, ώστε να επιλέγουν την αξιοπρέπεια και την ελευθερία από το σκύψιμο και το γονάτισμα.

NIZ

Υ.Γ. Και για να μην αναρωτιούνται κάποιοι τι δουλειές κάνουμε, εγώ στα 57 μου ασχολούμαι με μεσιτείες, κυρίως προϊόντων με προμήθεια, δουλεύω κυρίως με το laptop, δεν χρησιμοποιώ έξυπνα τηλέφωνα και κοινωνικά δίκτυα και κυρίως εργάζομαι μόνος μου χωρίς αφεντικό. Ο γιος μου ασχολείται με μεταφράσεις μιας και γνωρίζει Γερμανικά, Αγγλικά, Κινέζικα και Ρώσικα. Από ό,τι μου είπε, τώρα τελειοποιεί και τα Ισπανικά του. Δεν συνεργάζεται μόνιμα με κάποια εταιρεία. Τις γλώσσες τις έμαθε στις χώρες ομιλίας τους -στα 13 του μετά από ένα ταξίδι μας στην Κίνα μου ζήτησε να μάθει τη γλώσσα, έτσι όταν το σχολείο έκλεινε για διακοπές εμείς φεύγαμε για Κίνα- εκτός από τα Αγγλικά, φοίτησε σε αγγλόφωνο σχολείο.

(Αγαπητέ φίλε, σκέφτεστε ελεύθερα. Δηλαδή σκέφτεστε· «Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά». Οι περισσότεροι άνθρωποι αδυνατούν να σκεφτούν. Θέλουν να σκέφτονται οι άλλοι για αυτούς. Όποιος γονιός νοιάζεται για την μόρφωση του παιδιού του, νοιάζεται και για την δική του. Δηλαδή, οι περισσότεροι δεν νοιάζονται. Γέμισε η Ελλάδα από λούμπεν ανθρώπους. Θυμάμαι πως τσακωνόμουν με φίλους που έβαζαν τέρμα τα σκυλάδικα στο αυτοκίνητο, με τα πιτσιρίκια μέσα. Ο πατέρας μου ήταν οικοδόμος αλλά δεν θυμάμαι ποτέ να έβαζε σκυλάδικα στο αυτοκίνητο, όταν ήμασταν παιδιά. Από Μίκη Θεοδωράκη και πάνω. Όσο για την Ευρώπη, έπαψα οριστικά να πιστεύω πως είναι πολιτισμένη, μετά τον βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας. Αγαπητέ φίλε, να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.