Ανταπόκριση από την Υεμένη

Πιτσιρίκο καλημέρα,
Είδα για λίγο έτσι φευγαλέα ειδήσεις και λίγο το μπλογκ σου.
Βρίσκομαι στην επιστροφή ενός ταξιδιού που για πρώτη φορά με ισοπέδωσε. Αυτό που έζησα τις τελευταίες μέρες δεν περιγράφεται.

Έχω ξαναδεί νεκρούς, ανθρώπους να ψυχορραγούν από την ασιτία. Μάνες να ψάχνουν για λίγο νερό μια χούφτα ρύζι-αλεύρι να ταΐσουν τα παιδιά τους, νέους και γέρους να πεθαίνουν από αρρώστιες, γυναίκες να γεννούν στην ύπαιθρο και τα νεογνά να μην επιζούν.

Τα είδα στο Νότιο Σουδάν, στο Νίγηρα, στο Μάλι, στο Κογκό.

Όμως, αυτό που είδα ήταν μαχαίρι στην ύπαρξή μου.

Βρέθηκα για λίγες μέρες στην Υεμένη, στη Σαναά.

Περάσαμε με κάποιο τρόπο και φτάσαμε σε ένα τόπο ομηρείας με την οσμή του θανάτου να είναι παντού, να νιώθεις ότι σε αγγίζει.

Η χολέρα θερίζει, νοσοκομεία δεν υπάρχουν, άνθρωποι υποσιτισμένοι και αποστεωμένοι, καθημερινοί βομβαρδισμοί.

Πρόσβαση από τον υπόλοιπο κόσμο δεν υπάρχει, έχει φροντίσει το βασίλειο των Σαούντι γι αυτό.

Ο πόλεμος που διεξάγει η Σαουδική Αραβία στην Υεμένη είναι γενοκτονία.

Δεν περνάει τίποτα, τα πετροδολάρια κλείνουν τα στόματα, διεθνή μέσα ενημέρωσης σιωπούν.

Μέχρι πριν από λίγο καιρό, μόνο το Αλ Τζαζίρα είχε αναφορές από την χαμένη περιοχή, κάτι που φυσικά ενοχλούσε το βασίλειο του κόλπου και τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα του Δυτικού κόσμου. Τώρα σιώπησε.

Παιδικά βλέμματα καρφωμένα επάνω μου, βλέμματα ικεσίας όχι πια για βοήθεια αλλά για λύτρωση.

Ήμουν νέος, όταν το ξανάδα αυτό το βλέμμα -ακόμα δεν είχε γεννηθεί ο γιος μου- όταν βρέθηκα στη Σομαλία, τότε που οι Δυτικές πολυεθνικές έβαζαν τα τοξικά απόβλητα σε βαρέλια και ανέθεταν σε αμφιβόλου εταιρείες την αποκομιδή.

Οι εταιρείες τα φόρτωναν σε σαπάκια (πλοία προς παροπλισμό) και τα πόντιζαν ανοιχτά της Σομαλίας.

Αυτά έβγαιναν κατά δεκάδες στην ακτή, όπου τα παιδιά, παίζοντας, μολύνονταν και πέθαιναν με πολύ σκληρό και βασανιστικό τρόπο.

Όμως, τότε μπορούσαμε να βοηθήσουμε έστω και δύσκολα.

Στην Υεμένη σήμερα δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, οι Δυτικές κοινωνίες σιωπούν, δεν θέλουν να ξέρουν, ενδιαφέρονται για την δική τους γούνα.

Δεν ξέρω αν ήμουν ο πατέρας ενός παιδιού που θα πέθαινε αβοήθητο από την έλλειψη φαγητού, νερού από την χολέρα από τις βόμβες, τι θα έκανα. Το πιο πιθανό θα ήταν να προσπαθήσω να εκδικηθώ.

Οι μεγάλες εταιρείες έκλεισαν μέσω του εμπορικών τους αντιπροσώπων -του κ.Τραμπ, της κ. Μέι, της κ. Μέρκελ- συμφωνίες δισεκατομμυρίων, η απόκρυψη και το φίμωμα κοστίζει.

Πια δεν μπορώ να ασχοληθώ ούτε με το μνημόνιο ούτε με τις ειδήσεις τύπου αν πρέπει ο άνθρωπος να τρώει τα σκυλιά και αν πρέπει να καταδικάσουμε αυτή την πρακτική.

Δεν μπορώ να ασχοληθώ με τα υποτιθέμενα ψυχολογικά προβλήματα αυτής της κοινωνίας, προβλήματα που δημιουργούνται από τους ίδιους με τις επιλογές και τον τρόπο ζωής τους.

Σε ορισμένες περιοχές της γης έχουν εξαφανιστεί τα κλασικά ποντίκια και έχουν εμφανιστεί τα δίποδα οι αρουραίοι.

Οι δυτικές κοινωνίες έχουν σαπίσει και η μπόχα δεν αποφεύγεται πια με τίποτα.

Φίλε Πιτσιρίκο, ίσως νομίζεις ότι βγάζω οργή από μέσα μου, όχι έχω αυτογνωσία στο τι λέω και το τι πράττω.

Απλά, τίποτα δεν είναι μάταιο.

Οι γραμμές αυτές γράφονται από την Υεμένη στις 21 του Ιούνη. Δεν ξέρω πότε θα σταλεί είναι στην αναμονή, μόλις υπάρξει ξανά ασφαλής σύνδεση θα φύγει αυτόματα.

Να ‘σαι καλά, φίλε Πιτσιρίκο

Να περνάς καλά

ΝΙΖ

(Αγαπητέ φίλε, κάποτε κάποιοι πίστεψαν πως, αν ο καθένας κοιτάει μόνο την πάρτη του και την ατομική του ευημερία, αυτό θα φέρει πρόοδο για όλη την κοινωνία και για όλο τον πλανήτη. Βέβαια, αναφέρονταν στον δυτικό κόσμο. Τους “άλλους” δεν τους θεωρούσαν ανθρώπους. Η Σαουδική Αραβία είναι ντροπή για την ανθρωπότητα και η στήριξή της από την Δύση είναι εγκληματική. Η Υεμένη απλά δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή στον χάρτη. Συνέβη με πολλές χώρες στο παρελθόν αυτό το πράγμα. Να είσαι καλά. Και να προσέχεις.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.