Παρελθόν μου λούμπεν

Αγαπημένε Πιτσιρίκο, είπα να σου γράψω σήμερα, θα σου μιλήσω ξανά όμως, ίσως σε λίγες ημέρες. Κυρίως, ήθελα να σου γράψω για να μπορούν να διαβάσουν και αυτοί οι άθλιοι φραγκοφονιάδες που δεν έχουν κάνει ακόμα συνδρομή στο μπλογκ και δεν είχαν την ευκαιρία να ακούσουν τις φωνάρες των ξενιτεμένων επιστημόνων και να φτιαχτούν άσχημα.

Πρώτα όμως να επισημάνω πως το ραδιοφωνικό μου ντεμπούτο το είχα κάνει πριν 26-27 χρόνια, με μια επιτυχημένη καριέρα περίπου δύο ετών, σε διαφορετικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς και παίζοντας χιόβι μιέταλ να’ ουμ.

Όχι, για να μην νομίζει κανείς πως είμαι κανένας χθεσινός.

Ξέρεις, εκεί στην εφηβεία, που πάνω στην μεταφώνηση μιλάνε τα αγοράκια λες και έχουν βάλει τα μπάσα στο τέρμα.

Άντε να θες να ακούγεσαι και πιο μεταλάς, να βάζεις και θάνατο στη φωνή και να τρίζουν τα γούφερ των ακροατών σου.

Αφού την μοναδική κασέτα που ηχογράφησα από την εκπομπή, την έσβησα καταντροπιασμένος από το πώς ακουγόταν φωνή μου με το που άκουσα ένα λεπτό.

Μετά συνάντησα τυχαία ένα παλικαράκι, που εκεί που καθήσαμε για καφέ και συστηθήκαμε μου λέει “ο Βασίλης που κάνει το Metal Madness ε, έχω γράψει όλες τις εκπομπες, εκεί που έπαιξες το Feel the fire δάκρυσα!”.

Θυμάμαι και το τραγούδι που είπε, πάνω από ένα τέταρτο του αιώνα μετά, τόση πόρωση λέμε.

Τάσο, έχω 20 χρόνια να σε δω. Ελπίζω να είσαι καλά και αν τυχαίνει να το διαβάζεις αυτό, ελπίζω να τις έχει μασουλήσει το κασετόφωνό σου τις γ@μωκασέτες.

Τέλος πάντων, το παν είναι να μπορεί κανείς να διαχειριστεί την φήμη και την επιτυχία όσο μεγάλη και να είναι.

Εντάξει, στην περίπτωσή μου, με άκουγαν καμπόσα άφραγκα ρεμπελορεμάλια από το τεχνικό λύκειο, οπότε για κόκα και παρτoύζες με φωτομοντέλα δεν έπαιζε.

Εδώ δεν τολμάγαμε να αλλάξουμε σουβλατζίδικο για να μην χάσουμε το προνόμιο του βερεσέ που μας έκανε το αφεντικό, όταν μας πετύχαινε στις αφραγκιές.

Καλός άνθρωπος, με μια πολύ όμορφη γυναίκα και μια ακόμα ομορφότερη κόρη.

Τελικά, μας πέταξε έξω όταν η παρέα παραδιευρύνθηκε και -μαζί με εμάς που ήμασταν μεν μακρυμάλλικα ρεμάλια αλλά φαινόμασταν καλά παιδιά και δεν είχαμε δώσει ποτέ δικαίωμα- έσκασαν και έκατσαν στα τραπέζια κάτι φάτσες που φώναζαν “ηρωίνη” από μακρυά.

Η πρόφαση ήταν πως εκεί που του δίναμε και έβαζε καμιά κασέτα με κανένα λαϊκό-ρεμπέτικο, ένα βράδυ του έδωσαν κάτι απαγορευμένα.

Είχε πιεί λίγο παραπάνω προφανώς, και κάτι που του δώσαμε λαβή, κάτι που το έκανε πιο εύκολο το ποτό, βγάζει την κασέτα και και λέει στραβωμένα “παιδιά, να μην ξανέρθετε, εδώ δεν είναι τεκές”.

Τον κακοκαρδίσαμε τότε, ήταν και οι γυναίκες του μαγαζιού οι μοναδικές γυναίκες που μας ζύγωναν και μας χαμογέλαγαν πέρα από τις μανάδες μας, στραβώσαμε και εμείς δήθεν.

Μέσα μας, όμως, ανακουφιστήκαμε γιατί όντως οι καινούργιοι της παρέας ήταν πραγματικά επικίνδυνοι, και ήταν μια καλή πρόφαση για να αλλάξουμε στέκι και να τους κόψουμε.

Τότε δεν είχε κινητά και παπαριές, κατεβαίναμε και βρισκόμασταν στις πιάτσες.

Όποιον δεν γούσταρες, απλά δεν του έδινες το τηλέφωνο του σπιτιού σου. Άλλαζες πιάτσα, δεν σε έψαχνε κανένας.

Τελικά, πέθανε ο μαγαζάτορας από το αλκοόλ μετά από καμπόσο καιρό, από την παρέα εκείνη ένας αυτοκτόνησε, έναν τον μαχαίρωσαν μέχρι θανάτου, μια κοπέλα και ένα άλλο αγόρι πέθαναν από υπερβολική δόση και άλλος ένας ή δύο έκαναν φυλακή για υποθέσεις με ναρκωτικά.

Το παρελθόν μου, παρέα με περιθωριακά στοιχεία…

Τώρα όμως που θα μας κάνει πρώτες φίρμες ο Πιτσιρίκος;

Την βλέπω τη φάση, να μας βγάζει στο κλαρί, μετά από τη φωνή να μας ζητάει να δείξουμε και λίγο μπούτι…

Θα βγάλει καινούργια ταρίφα:

Με κάθε συνδρομή 30 ευρώ, δώρο ένα πακέτο συνεδριών ψυχοθεραπείας με την πάρτη μου ή ένα δωρεάν πακέτο εξετάσεων με τον Ηλία.

Με 50 ευρώπουλα, και οι δύο στην τιμή.

Δεν ξέρω καν τι ειδικότητα έχει ο Ηλίας, αλλά, αν είναι ουρολόγος, θα σας πάει το κωλοδάχτυλo αβέρτα, αγοράκια. Τα κοριτσάκια τα σεβόμαστε, πανάθεμά μας.

Τι λέω και δεν ντρέπομαι θα σκέφτεται τώρα κανείς, αλλά δεν ντράπηκα για άλλα και άλλα που έχω πει και έχω γράψει…

Πιάστηκα από τα ραδιοφωνικά και θυμήθηκα πράγματα.

Περίεργη αίσθηση όταν μετά από τόσα χρόνια θυμάσαι τον Μ. και την Τ. που πέθαναν με βίαιο τρόπο, και ας μην τους ήξερες καλά, και ας μην τους συμπαθούσες, αλλά θυμάσαι τις φωνές τους και τις λεπτομέρειες στα πρόσωπά τους σαν να ήταν οι καλύτεροί σου φίλοι και έχεις να τους δεις μια εβδομάδα.

Περίεργο πράγμα η ζωή και ο θάνατος, η μνήμη και η λήθη.

Την αγάπη μου, από την Σκανδιναβία

Βασίλης

Υ.Γ. Το Feel the Fire των Overkill γ@μάει ακόμα πάντως!

(Αγαπητέ Βασίλη, δεν σε είχα για χεβιμεταλά. Βασίλη, τώρα κάνεις ραδιοφωνικό ντεμπούτο, γιατί τώρα είσαι αυτός που θέλεις να είσαι. Τα εφηβικά και τα πολύ νεανικά δεν μετράνε. Βασίλη, κι εγώ, όταν σκέφτομαι τα πολύ περασμένα χρόνια, αναρωτιέμαι αν πραγματικά συνέβησαν όλα αυτά που θυμάμαι ή αν υπάρχουν μόνο στη φαντασία μου. Δεν είναι μόνο οι άλλοι που δεν αναγνωρίζω -όσοι επέζησαν τουλάχιστον- αλλά και ο εαυτός μου. Βασίλη, σας ετοιμάζω μεγάλη καριέρα -εσένα και του Ηλία-, οπότε να είσαι έτοιμος. Ο Ηλίας δεν είναι ουρολόγος αλλά αφενός μπορεί να γίνει και αφετέρου μπορούμε άνετα να βρούμε και έναν ουρολόγο από τους αναγνώστες του μπλογκ. Πρέπει να το συζητήσουμε και να αποφασίσουμε. Να είσαι καλά, Βασίλη. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.