Η επιμονή σου

Αγαπημένε μας Πιτσιρίκο,
Μετά την ανάλυση της λέξης φιλότιμο, θα ήθελα να επιχειρήσω την ανάλυση μιας άλλης λέξης, που, σε αντίθεση με το πατενταρισμένο greek φιλότιμο, υπάρχει σε όλες τις γλώσσες.

Τη λέξη «επιμονή».

Στην ουσία, μια και βρισκόμαστε σε καλοκαιρινή ατμόσφαιρα και λίγο πριν και τις δικές μου διακοπές, δράττομαι της ευκαιρίας να μην ασχοληθώ με τα σοβαρά και πολύπλοκα, αλλά να πω μια μικρή δική μου, πεζή, καθημερινή ιστορία.

Είναι, λοιπόν, ένας τύπος στο γυμναστήριο που πηγαίνω, πουρνό πουρνό πριν τη δουλειά και τον συναντώ συνεχώς, μια και κάνει και αυτός το ίδιο, ο οποίος, εδώ και κανα χρόνο, μου ζητάει μέιλ, τηλέφωνα, καφέδες, πρωινά κλπ.

Αρνούμαι ευγενικά, αλλά ξεκάθαρα.

Επιμένει. Διατηρώ την ευγένειά μου.

Μου ζητάει να μπω να δω τη σελίδα του από οπουδήποτε. Δεν το έχω κάνει ποτέ.

Για να μην τα πολυλογώ, έλειψα για λίγες μέρες και σήμερα που επανήλθα, με σπαραξικάρδιο ύφος, με παρακάλεσε, για πολλοστή φορά, να του δώσω το τηλέφωνό μου, να μπορεί να μου στέλνει ένα απλό μήνυμα να μαθαίνει τι κάνω.

Τον διαβεβαίωσα ότι θα είμαι πάντα καλά και, αρχίζοντας να φορτώνω, ξεκινάω να τον ρωτήσω αν δεν καταλαβαίνει επειδή τον απωθώ ευγενικά ή όπως και να του μιλήσω αυτός θα επιμένει.

Δεν μπορείς να με καταλάβεις…, ξεκινάω να ρωτήσω και με διακόπτει για να με διαβεβαιώσει ότι, αν του δώσω ένα σημείο επαφής, θα κάνει τα πάντα για να με καταλάβει, γιατί θέλει να με μάθει και να με καταλάβει και μπλα μπλα μπλα και γι’ αυτό επιμένει.

Κούνησα το κεφάλι δείχνοντάς του ότι δε συνεννοούμαστε και συνέχισα τη γυμναστική μου.

Φεύγοντας, με περίμενε έξω για να μου πει ότι έχει μάθει στη ζωή του να έχει υπομονή και, κυρίως, επιμονή.

Λοιπόν, την ιστορία περισσότερο στην έγραψα για ξεδιπλώσω κάποιες σκέψεις μου σχετικά με κάποιους τύπους ανθρώπων.

Εσύ θα μου πεις τώρα ότι ο άνθρωπος θέλει απλώς να γ.. κι εγώ το κάνω θέμα, αλλά εγώ βλέπω και κάτι άλλο που μου τη δίνει.

Έχει να κάνει με το ότι θεωρούμε ότι είναι ΟΚ να έχουμε το θράσος να επιβάλλουμε στους άλλους τη θέλησή μας, οπότε μπορούμε να επιμένουμε, αγνοώντας το μήνυμα που έρχεται ξεκάθαρο από την άλλη πλευρά· και αυτό που μου τη δίνει ακόμα περισσότερο είναι ότι προσπαθούμε με τον ίδιο τρόπο που συνεχώς, μέχρι τώρα, αποτυγχάνουμε. (Τι μου θύμισα τώρα!)

Δε θα κολλήσω στο ότι αδιαφορεί για το αν είμαι διαθέσιμη ή όχι, γιατί δέχομαι ότι ο καθένας θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή και να μην είναι, να γίνει διαθέσιμος και γιατί το «είμαι αλλού» μπορεί να υπονοεί ότι απλά το timing δεν είναι καλό ή να μην παίζει και κανένα ρόλο.

Αυτό που μου τη δίνει είναι ότι το να αρνείσαι ευγενικά, γιατί δεν θέλεις να του πεις ξεκάθαρα το προφανές για να μην τον κάνεις να νιώσει άσχημα για τον εαυτό του, πως για έναν ή περισσότερους λόγους δεν γουστάρεις και δεν πρόκειται, δίνει περιθώρια στον άλλον, απλά, να συνεχίσει τον χαβά του.

Και η ευγένεια, σημειωτέον, έχει να κάνει και με το ότι αναγκαστικά βλεπόμαστε κάθε μέρα σε έναν χώρο με πολύ λίγα άτομα την ώρα εκείνη, με τα οποία δεν πάει να μη λες μια καλημέρα και να μην κάνεις, πού και πού, μια χαλαρή, σύντομη χαζοσυζήτηση.

Το άλλο που σκέφτομαι και το βλέπω έντονα σε αυτόν τον τύπο –για να δώσω και μια κοινωνιολογική και καλά, διάσταση στη χαζοϊστορία μου- είναι ότι η υπομονή και η επιμονή είναι δύο μάλλον υπερτιμημένες έννοιες, τις οποίες βλέπεις, πολύ συχνά, να εξάρουν η τηλεόραση, τα περιοδικά και η μοντέρνα λογοτεχνία.

Και αυτό δε θα ήταν πρόβλημα, αν δεν αντιλαμβανόσουν ότι, στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτό γίνεται, περισσότερο ή λιγότερο εμφανώς, σε βάρος άλλων εννοιών και αντιδράσεων, ακριβώς για να μην προχωρήσεις ή για να μη φανεί ότι είναι απαραίτητο να προχωρήσεις σε αυτές. (Μπερδεμένο)

Θεωρώ ότι η υπομονή πρέπει πάντα να έχει τα όριά της και πολύ σύντομα να γίνεται απλή αναμονή για κάτι καλύτερο, η οποία θα πρέπει, επίσης, να έχει τα όριά της.

Γιατί, αλλιώς, γίνεται καταπίεση που μπορεί να οδηγήσει στην εμμονή ή στην απάθεια, στην παραίτηση ή στην κατάθλιψη.

Όσο για την επιμονή, τι θα πει επιμονή; Επιμένω σαν μωρό μέχρι να περάσει το δικό μου; Και ποιος είμαι εγώ που πρέπει να περάσει το δικό μου;

Επειδή το θέλω πολύ; Και γιατί η ένταση της επιθυμίας μου, από μόνη της να το δικαιολογεί;

Η γνωστή θεωρία του Κοέλιο, που την βλέπεις να διαποτίζει τεράστιες εκτάσεις ακαλλιέργητης γης.

Θυμήθηκα τώρα που είπα για τον Κοέλιο μια χαζοταινία, από αυτές που παραδέχομαι ότι μου αρέσει να βλέπω πού και πού, το ημερολόγιο της Μπρίτζετ Τζόουνς, με μία γυναίκα που τη χαρακτηρίζει η αφέλεια και η απόλυτη μετριότητα -και με την οποία, άρα, θα μπορούσε να ταυτιστεί η οποιαδήποτε γυναίκα ή να νιώσει ανώτερή της-, η οποία κατακτά στο τέλος τον άντρα των ονείρων της, που τυχαίνει να είναι κούκλος, πλούσιος, πετυχημένος, έξυπνος και με χιούμορ.

Αν προσπεράσεις του κόσμου όλου τα στερεότυπα μαζεμένα, παρατηρείς πως ό,τι κατάφερε, το κατάφερε με τη χαριτωμενιά, την αφέλεια, την ανέλπιστη τύχη της και την επιμονή της.

Γιατί αυτά ήταν που δεν μπορούσε να βρει σε μια οποιαδήποτε άλλη γυναίκα ένας καθόλα τέλειος άντρας.

Οι ελληνικές ταινίες, εξάλλου, του παλιού, καλού κινηματογράφου, βασίστηκαν σε αυτή την ιδέα.

Δεν έχω διάθεση να κάνω κριτική ταινίας –κι αυτό το παραπάνω, εξάλλου, κάπου πρέπει να το έχω διαβάσει-, ούτε κριτική γενικότερα, απλά να εκφράσω κάποιες απλές και απλοϊκές σκέψεις μου.

Αν, για παράδειγμα, είσαι χοντρός και δεν νιώθεις άνετα με αυτό, προσπάθησε να αδυνατίσεις, αν δεν μπορείς να πάρεις τα πόδια σου, πρόσεξε τη υγεία, τη διατροφή σου και γυμνάσου για να αυξήσεις τις αντοχές σου, αν θες ο εαυτός σου να μετράει περισσότερο, αναβάθμισέ τον στα επίπεδα που σε ενδιαφέρουν και σου επηρεάζουν την ψυχολογία.

Η προσωπική καλλιέργεια είναι η εικόνα που πάντα -από μια ηλικία και μετά -θα προηγείται της φυσικής εικόνας σου.

Η δε γνώση, η απέραντη, είναι που σου δίνει το ανάλογο βάθος, που σου επιτρέπει να προχωράς συνεχώς τη σκέψη σου και να μπαίνεις μέσα σε καταστάσεις, να τις βιώνεις και να τις κατανοείς.

Και να μπορείς να αντιλαμβάνεσαι μέχρι πού μπορείς ή χρειάζεται, κάθε φορά, να φτάσεις.

Δεν έχω δει να υπάρχει ούτε άλλος δρόμος, ούτε άλλος τρόπος.

Τι θα πει επιμονή, ξαναρωτάω.

Δουλεύεις με τον εαυτό σου, παλεύεις με τις αδυναμίες σου, προσπαθείς και αγωνίζεσαι.

Η ζωή χρειάζεται συνεχή προσπάθεια και αγώνα. Δεν καθαρίζεις με υπομονή και επιμονή.

Και φυσικά, κάποια ένδειξη ότι οδηγείται σε κάτι ανώτερο, ότι είσαι στο σωστό δρόμο, ότι πας καλά, αλλιώς γιατί παλεύεις;

Κι αν δεν φιλοσοφείς κάθε στιγμή τη ζωή σου, αυτή σου φεύγει μέσα από τα χέρια. Δεν τη ζεις.

Εκτός αν έχεις πολλά λεφτά και μπορείς απλώς να απολαμβάνεις· πάσο.

Επίσης, δεν ξέρω κάποιον που έγινε πλούσιος και επιτυχημένος, ή κατάφερε να αναδείξει τη δουλειά του και τον εαυτό του γιατί είχε επιμονή.

Ξέρω για κάποιον που δούλεψε πολύ σκληρά, για κάποιον που ρίσκαρε και του βγήκε, για πολλούς που ρίσκαραν και δεν τους βγήκε, για κάποιον αδίστακτο, χωρίς ηθικούς φραγμούς και αξιοπρέπεια -και σίγουρα χωρίς φιλότιμο-, για κάποιον αληθινά ταλαντούχο και ικανό, για κάποιον που εκτός πολλών άλλων υπήρξε και πολύ τυχερός, για κάποιον που απλώς εκμεταλλεύτηκε την τύχη του και για πολλούς που την κλώτσησαν και ούτω καθεξής.

Ξέρω, επίσης, ότι θέλω επειγόντως θάλασσα και φύση και αέρα γιατί κοντεύω να σαλτάρω –και γράφω ασυναρτησίες- σε αυτή την ανυπόφορη πόλη, με τους ηλίθιους και κενούς ανθρώπους που ούτε ένα χαμόγελο της προκοπής δεν μπορούν να σχηματίσουν στη σφιγμένη φάτσα τους.

Δε με ενδιαφέρει, ρε φίλε, ούτε από περιέργεια να μπω στη σελίδα σου, να δω τις φωτογραφίες που ποστάρεις και να διαβάσω κάτι που έγραψες χθες το βράδυ.

Το βλέπω στο πρόσωπό σου ότι αποκλείεται να με ενδιαφέρει, γιατί από μια ηλικία και μετά όλα φαίνονται στο πρόσωπο.

Πόσο μάλλον όλα τα άλλα που έχεις στο ηλίθιο μυαλό σου.

Εγώ, Πιτσιρίκο μου, τα είπα και ξέσπασα –ιδίως στο τέλος. Είχα καιρό να τα πω.

Δεν ξέρω αν σκέφτεσαι ότι έχασες τον χρόνο σου και τις βουτιές σου για να διαβάσεις για άλλη μια φορά, χωρίς λόγο, τον πόνο της κάθε πικραμένης, εγώ τα είπα, στο στέλνω να φύγει από εμένα, ευχαριστώ για την ανάγνωση και μπαίνω να κλείσω εισιτήρια, γιατί δεν την παλεύω άλλο εδώ, ούτε με τα γυμναστήρια ούτε με τα κάθε λογής βάρη.

Φύση, θάλασσα και κολύμπι.

Να ελαφρύνει το σώμα και η ψυχή μου και να καθαρίσουν τα μάτια, τα αυτιά και το μυαλό μου.

Ανυπομονώ και μετράω τις μέρες.

Πολλά φιλιά

Κατερίνα

(Αγαπητή Κατερίνα, το φλερτ -μετά από ένα σημείο- δεν είναι επιμονή αλλά ενόχληση και αγένεια. Όταν βλέπουμε ότι ο άλλος δεν θέλει, το κόβουμε. Βέβαια, στην Ελλάδα, η ευγένεια θεωρείται αδυναμία. Εύχομαι μπάνια και γρήγορα. Κοίτα να πάρεις και καμιά σαρανταριά κιλά, για να μη σε θέλει ο τύπος στο γυμναστήριο. Μπορείς, όμως, να του πεις πως έτρωγες ασταμάτητα επειδή τον σκεφτόσουν. Βέβαια, μπορούμε να πάμε μια μέρα παρέα στο γυμναστήριό σου, και σου εγγυώμαι πως αυτός ο τύπος δεν θα σε ενοχλήσει ποτέ ξανά. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.