Παραγωγή ή φυγή;

Γεια σου πιτσιρίκο.
Ας υποθέσουμε ότι στην οικογένειά σου ανήκουν κάποια χωράφια στο χωριό.
Επειδή έχει ακουστεί και συζητηθεί -και στο blog εδώ- αρκετά τα τελευταία χρόνια η επιστροφή στο χωριό,
θα ήθελα να παραθέσω κάποια στοιχεία της σημερινής πραγματικότητας για την ύπαιθρο όπως την έχω βιώσει από την πλευρά μου.

Αν αυτό που ζει ο κόσμος στην Αθήνα φαίνεται σαν ένα τεράστιο τσίρκο αλαλούμ, αμορφωσιάς, κατσαπλιάδων, σαπιοκοιλιάδων, νοικοκυραίων, παραίτησης, κατάθλιψης, ασυδοσίας και αφασίας η ύπαιθρος/περιφέρεια δεν ξεφεύγει.

Δεν ξεφεύγει από την όλη παγιωμένη νοοτροπία που ποτίστηκε ακατάπαυστα όλα τα χρόνια του ΠΑΣΟΚ και μετέπειτα, της χρεοκοπίας και κατρακύλας.

Κανείς δεν ξέφυγε από τη διάλυση της χώρας· πέρα από τους βολεμένους, τους καρεκλοκένταυρους και τη Μαφία.

Ωραία, μπορεί και ο κόσμος να μην πεινάσει στην ύπαιθρο.

Αρκεί όμως αυτό; Απλά να μην πεινάς;

Και ρωτώ ευθέως:

Αν τα νησιά και η ύπαιθρος είναι όντως η μόνη και ίσως τελευταία μας ευκαιρία για να ανακτήσουμε κάποιες δυνάμεις και ελευθερίες σ’ αυτή τη χώρα, αναρωτιέμαι πώς αυτό θα γίνει εφικτό από τη στιγμή που υπάρχει παγιωμένο ένα παρακράτος -η Αθήνα- το οποίο είναι υπεύθυνο για όλη την κατάσταση και τη διαχείριση των εντολών από έξω;

Πως παρακάμπτεται όλο αυτό;

Θες να φας στη μάπα ότι γραφειοκρατία/ατυχία/μηχανικό/τεχνικό πρόβλημα μπορεί να προκύψει εν μέσω καλλιεργητικής περιόδου που σε συνδυασμό με την έλλειψη ρευστού/capital controls , μπορεί να σε στείλει αδιάβαστο ή σε κόμμα στο κρεβάτι όπως ένα γνωστό από τον πέρα μαχαλά;

Ακούς για ανθρώπους εδώ να φεύγουν από τη ζωή κυρίως από καρδιακά και εγκεφαλικά. Στα 50 και 60 χρόνια τους. Μπαμ κατ!

Εντάξει, είναι και κανένας καμιά φορά που θα τον βρούνε στο χαντάκι με ανοιγμένο κεφάλι.

Και θα τον φορτώσουν στο αγροτικό σ’ ένα σεντόνι να τον πάνε στο πιο κοντινό αστυνομικό τμήμα. Και στην κηδεία του θα επικρατεί άκρα του τάφου σιωπή.

Να φας στη μάπα αν θα πληρωθείς εγκαίρως για τη σοδειά που αποκόμισες ή να προκαταβάλλεις φόρους για το επόμενο έτος παραγωγής αν και ακόμη δεν ξέρεις πώς και τι θα καλλιεργήσεις του χρόνου

Μην σκας αδερφέ! Απλά, πάρε σειρά, σκύψε το κεφάλι και σκάσ’ τα στην εφορία τώρα.

Ήσουνα κάποτε μηχανικός ή είχες ανοίξει ένα καφενείο/ουζερί , αλλά εδώ και 25+ χρόνια πλέον είσαι και δηλώνεις αγρότης στο κράτος;

Δεν πειράζει, πλήρωσε και φόρο επιτηδεύματος γιατί κάποτε-πριν 25 χρόνια – άσκησες κάποιο άλλο επάγγελμα.

Πώς να δημιουργήσει κάποιος στο χωριό όταν κοιτάζει και βλέπει γύρω απέραντα πανέμορφα τοπία και τα χωριό/χωριά σε πλήρη διάλυση και εγκατάλειψη;

Πώς να δημιουργήσεις όταν όλοι γύρω σου κοιτάνε πως να τη γαζώσουν, να βολευτούν και όταν ξεκινάνε οι «δύσκολες» συζητήσεις με φίλους από εδώ, του τύπου «Και πως θα ήτανε αν συλλογικά διαχειριζόμασταν μια δράση, μια ομάδα με κοινούς στόχους και ορίζοντες, δρώντας σαν ενιαίος πυρήνας;» αρχίζουμε όλοι να λέμε τι δεν γουστάρουμε, τι δεν θα λειτουργήσει, πως το ένα βρωμάει, το άλλο δεν μας βολεύει , άστο, θα δούμε πώς θα πάει, κ.ο.κ.

Πώς να φέρει ένα κούκος την άνοιξη όταν γύρω ούτε άλλοι κούκοι δεν φαίνεται να έρχονται σύντομα άλλα και όσοι παλιοί περιφέρονται ακόμη, αρχίζουν να βλέπουν τα ραδίκια ανάποδα ή να πιάνουν μια γωνιά σαν τα ΚΑΠΗ για να κουρνιάσουν;

Να γυρίσεις πίσω στο χωριό, σημαίνει να έχεις στομάχι που θα είναι έτοιμο να χωνέψει, αγροταραίους, τσοπαναραίους, κρασοκανάτες χαζοεμποράκους, θείτσες, αγάδες και γιουσουφάκια, βλαχοκάγκουρες και νηστικούς ή και υπερβολικά χορτασμένους (υπάρχουν ακόμα) από τις «χρυσές» εποχές.

Και αν είσαι τυχερός, θα έχεις και κάνα δυο φίλους κάπου κοντά να τα λέτε.

Απλά, να τα λέτε και να τα ξαναλέτε, χωρίς καμία διαφυγή ή ουσιαστική λύση από το καθεστώς των πραγμάτων. Απλά, να συμπάσχουμε ο ένας στη σαπίλα του άλλου.

Γενικώς, θα πρέπει να φας στη μάπα έναν ωκεανό σκατά για να καταλάβεις τι στο τέλος;

Ναι ρε πιτσιρίκο, την αγαπώ τη φύση και τη γη και τον πονάω τον τόπο γ@μώ το στανιό, αλλά πώς να καθίσω να καλλιεργήσω όταν δεν βλέπω φύλλο να κουνιέται;

Ναι θα πει κάποιος, έχεις μια κάποια περιουσία, θα μπορούσες να σώσεις το τομάρι σου, έχεις κάπου να πατήσεις, να τη βγάλεις λάδι.

Ποιο τομάρι να σώσεις ρε; Ενώ δίπλα σου μόνο κορμιά πέφτουν κάθε μέρα;

Ενώ το επόμενο στάδιο είναι να μας παίρνουν και τα σώβρακα και θα λέμε και ευχαριστώ;

Συνειδητοποιώ ότι για να καθίσεις να πολεμήσεις με όλα αυτά τα τέρατα γύρω σου, θα πρέπει να περιφρουρήσεις τόσο καλά τον εαυτό σου, ώστε να μην καταλήξεις κι εσύ απλά ένα ακόμη τέρας, ένας άθλιος μεταλλαγμένος σε παραίτηση σαν τους υπόλοιπους.

Με λίγα λόγια, με τρομάζει πλέον να βλέπω το λούκι που τραβήξανε και συνεχίζουν να τραβάνε οι γονείς μου για να πούνε ότι μπόρεσαν να σταθούν αυτόνομοι και ανεξάρτητοι παράγοντας στην ύπαιθρο.

Με πολύ κόπο και με τον σταυρό στο χέρι γίνανε δικά τους αφεντικά, δεν χρωστάνε σε κανέναν και μπορούν να χαίρονται ακόμη κάποιες μέρες διακοπών το φθινόπωρο και κάποιους μήνες ανάπαυσης τον χειμώνα.

Με τρομάζει όμως η μετάλλαξη, η μ@λακία και η αδικία που έχουν υποστεί σε πολλά πράγματα, επαγγελματικά, κοινωνικά και άλλα, και αναρωτιέμαι πώς θα ήμουν εγώ σε αυτή τη θέση, μένοντας τώρα εδώ, μένοντας αντιμέτωπος με τα πάντα μέσα στην σαπίλα του βούρκου.

Και το ερώτημα παραμένει: παραγωγή η φυγή;

Να είσαι καλά.

ΜτΛ

(Αγαπητέ φίλε, αν είναι όλοι σάπιοι -όπως το περιγράφετε-, καλύτερα να φύγετε. Από την άλλη, εγώ λέω πως δεν μπορεί να είναι σάπιοι όλοι, οπότε συνεννοηθείτε. Μιλήστε και ακούστε. Θέλει και μια διαδικασία η συνεργασία. Θέλει χρόνο, υπομονή και να προσπαθείς να καταλάβεις τον άλλον. Αν δεν το αλλάξουμε εμείς, δεν θα αλλάξει μόνο του. Οπότε, ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον. Ένας αγώνας είναι η ζωή. Το κράτος μπορείς να το παρακάμψεις, δημιουργώντας ένα δικό σου «κράτος» μέσα στο κράτος. Απόφαση χρειάζεται και είναι πολύ πιο απλό και εύκολο από όσο νομίζετε. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.