Η αληθινή «υπόθεση Γεωργίου»

Τις τελευταίες ημέρες, φίλε μου Πιτσιρίκο, με απασχολεί ένα ερώτημα σχετικά με το ζήτημα που έχει δημιουργηθεί στα διεθνή ΜΜΕ όσο αφορά την καταδίκη για παράβαση καθήκοντος του πρώην διευθυντή της ΕΛΣΤΑΤ κ. Ανδρέα Γεωργίου.

Το ότι το θέμα δεν έχει κερδίσει ιδιαίτερη προβολή στο εσωτερικό της Ελλάδας δικαιολογείται εύκολα από την ενασχόληση μας με πολύ σοβαρότερα ζητήματα (βλέπε σημαιοφόροι παρελάσεων, Ρουβικώνας, Survivor, κλπ.).

Οι ξένοι όμως γιατί να έχουν κινητοποιηθεί και μάλιστα σε αυτόν τον βαθμό;

Απλά για να προστατέψουν έναν δικό τους;

Μάλλον όχι.

Αλλά πριν διατυπώσω την εξήγηση που εγώ δίνω για την συμπεριφορά τους, καλό θα ήταν να υπενθυμίσω ορισμένα γεγονότα, δεδομένου του σοβαρού προβλήματος με την μνήμη που αντιμετωπίζουν πολλοί συν-Έλληνες.

Η διαχειριστική ανεπάρκεια και η φαυλότητα της κυβέρνησης Καραμανλή είναι γνωστή, όπως επίσης γνωστή είναι και η μιζαδόρικη και κομπιναδόρικη πολιτική της «εκσυγχρονιστικής» κυβέρνησης Σημίτη, η οποία με αριστοτεχνικό τρόπο μετέφερε την νάρκη της υπερχρέωσης της χώρας στις επόμενες κυβερνήσεις.

Τον Οκτώβρη του 2009, πάντως, που έγιναν οι εκλογές και θριάμβευσε το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου, η χώρα είχε να αντιμετωπίσει ένα δημοσιονομικό έλλειμμα της τάξης του 8-9% σύμφωνα με τα λεγόμενα του τότε διοικητή της ΤτΕ κ. Προβόπουλου και ένα μετρίως αυξημένο δημόσιο χρέος που προσέγγιζε το 120% του ΑΕΠ.

Το τραπεζικό σύστημα ήταν σταθερό, το ιδιωτικό χρέος ασήμαντο (25-30% του ΑΕΠ) και τα spread δανεισμού του Ελληνικού δημοσίου αρκετά χαμηλά και κοντά στις 130 μονάδες βάσης.

Όλα αυτά σημαίνουν πως η κατάσταση ήταν τότε διαχειρίσιμη, αρκεί η κυβέρνηση του ΓΑΠ να ανακοίνωνε και να εφάρμοζε γρήγορα ένα πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής –δηλαδή λιτότητας- να προχωρούσε σε κάποιες αυτονόητες και μικρής έκτασης «μεταρρυθμίσεις» στα εργασιακά και στην δημόσια διοίκηση, να προσπαθούσε να δανειστεί από τις αγορές μεγαλύτερα ποσά από το συνηθισμένο, προκειμένου να καλύψει εκ των προτέρων τις δανειακές ανάγκες της χώρας για ολόκληρο το 2010, και φυσικά να υποβαθμίσει όσο αυτό ήταν δυνατό το πρόβλημα.

Όμως, η τότε κυβέρνηση επέλεξε όχι μόνο να μην λάβει κανένα ουσιαστικό μέτρο για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, αλλά και να διαλαλήσει σε ολόκληρη την οικουμένη το πόσο διαλυμένη είναι η ελληνική οικονομία και πόσο ψεύτες και λαμόγια είναι οι Έλληνες που ξύνουν νυχθημερόν το πουλάκι τους και ζουν πάνω από τις δυνατότητές τους.

Επέλεξε δηλαδή να κάνει ότι περνούσε από το χέρι της, προκειμένου να υπονομεύσει την δυνατότητα δανεισμού της Ελλάδας από τις αγορές και να δημιουργήσει όλες εκείνες τις προϋποθέσεις που θα έκαναν την προσφυγή στο ΔΝΤ και στον μηχανισμό στήριξης της γερμανικής ΕΕ αναπόφευκτη.

Έτσι, σε συνεργασία με την EUROSTAT, το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας υπολογίστηκε στο 12.5% τον Απρίλη του 2010 και στο 15.3% του ΑΕΠ τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, όταν πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ είχε αναλάβει ο κ. Γεωργίου.

Και βέβαια, όλες οι αποφάσεις είχαν ληφθεί σε πολιτικό επίπεδο από την κυβέρνηση Παπανδρέου, το ΔΝΤ, την Κομισιόν και τον δόκτορα Σόιμπλε.

Ο Γεωργίου ήταν απλά ο αχυράνθρωπος –πρώην υπάλληλος του ΔΝΤ– που θα υπέγραφε ότι του έφερναν για να υπογράψει.

Κι αν σήμερα στην εντελώς υποταγμένη Ελλάδα η «υπόθεση Γεωργίου» -που στην ουσία της είναι η «υπόθεση για το πώς μπήκαμε στην μέγγενη των μνημονίων- δεν ενδιαφέρει πια κανέναν, δεν ισχύει το ίδιο και για την υπόλοιπη Ευρώπη.

Τα χρήματα που έχουν δανείσει στην Ελλάδα, προκειμένου να δημιουργήσουν τον μηχανισμό υποταγής των αδύναμων χωρών στην αυλή της Καγκελαρίας, βασίστηκαν στο story της υποτιθέμενης αναγκαιότητας των μνημονίων 9και των δανείων0 για να μην καταρρεύσει η Ελλάδα πρώτα και μετά η Ευρωζώνη.

Το παραμύθι που πουλήσανε στους λαούς της Ευρώπης ξεκινάει με την εμφάνιση του δράκου της επικείμενης καταστροφικής χρεοκοπίας, όμως είναι μονάχα το δεύτερο μισό της ιστορίας.

Το πρώτο μέρος όπου ο θεατής-αναγνώστης μπορεί να αναγνωρίσει τα πρόσωπα εκείνων που έφεραν τον δράκο στο προσκήνιο παραμείνει καλά κρυμμένο μέσα στο βαθύ σκοτάδι.

Η «υπόθεση Γεωργίου» θα μπορούσε να αποτελέσει την κλωστή από την οποία θα ξεκινούσε το ξετύλιγμα του κουβαριού μιας απίστευτης ιστορίας, ενός απίστευτου σκανδάλου.

Του μεγαλύτερου σκανδάλου στην ιστορία της ΕΕ και του μεταπολεμικού καπιταλιστικού κόσμου.

Πώς δηλαδή «σώζεις» μια χώρα που δεν χρειάζεται «να σωθεί», οργανώνοντας μεθοδικά την αργή γενοκτονία ενός λαού, κτίζοντας με το αίμα του τα θεμέλια του νέου Γερμανικού Ράιχ στην Ευρώπη.

Όμως τους Έλληνες δεν τους ενδιαφέρουν πια αυτά τα ζητήματα.

Έχουν υποταχθεί ολοκληρωτικά και έχουν αποδεχθεί τον ρόλο του ένοχου υπανθρώπου που τους έχει δώσει ο αφέντης τους.

Οπότε, μοιραία θα ξαναπείς κι εσύ πώς δεν μπορείς να καταλάβεις το πώς κάποιος που έχει φύγει στο εξωτερικό και ζει -επί του παρόντος- στην Ελβετία ασχολείται και γράφει για αυτά τα πράγματα.

Η απάντηση είναι -για μένα τουλάχιστον- απλή.

Το ότι αναγκάστηκα να φύγω από τον τόπο μου δεν με κάνει λιγότερο Έλληνα από αυτό που ήμουνα πριν.

Ούτε φυσικά με κάνει να σκέφτομαι λιγότερο από ότι πριν, το αντίθετο θα έλεγα.

Παρακολουθώ τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα, με τον τρόπο που ένας Σύρος πρόσφυγας στο Βερολίνο ψάχνει να ενημερωθεί για την εξέλιξη των πολεμικών επιχειρήσεων στα περίχωρα της πόλης Χομς.

Τι νόημα έχει αυτό;

Πρακτικά κανένα, ουσιαστικά όμως δεν γίνεται αλλιώς. Πολλοί από όσους έφυγαν από την χώρα μετά την χρεοκοπία και την έναρξη της εποχής των μνημονίων και βρίσκονταν σε μια κάποια ηλικία -δεν ήταν παιδιά δηλαδή- ίσως μπορέσουν να συναισθανθούν αυτό που θα γράψω κλείνοντας αυτό το κείμενο.

Δεν φεύγεις ποτέ ολόκληρος. Ο μισός –τουλάχιστον– είσαι ακόμα εκεί.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Η Πολωνία ετοιμάζεται να θέσει θέμα «πολεμικών αποζημιώσεων» στο Βερολίνο. Η Ελλάδα ούτε καν για το αναγκαστικό «κατοχικό δάνειο» τολμά να ψελλίσει κάτι.

(Αγαπητέ Ηλία, πολύ ωραίο και καίριο το κείμενό σου. Αυτό είναι κείμενο-φάρμακο κατά της αμνησίας που έχει πλήξει τον πληθυσμό της χώρας. Ηλία, καταλαβαίνω πώς και γιατί σκέφτεσαι και γράφεις για αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα, ενώ είσαι στην Ελβετία, όπως καταλαβαίνω και όλους τους Έλληνες που έφυγαν αλλά νοιάζονται για τη χώρα τους. Αυτό που αναρωτήθηκα είναι το πώς φαίνεται σε κάποιον που μετανάστευσε εξαιτίας της χρεοκοπίας, να διαβάζει πως οι Έλληνες τσακώνονται σήμερα -στον όγδοο χρόνο από την χρεοκοπία της χώρας- για το ποιο δεκάχρονο παιδάκι θα κρατάει τη σημαία στην παρέλαση και για το αν είναι ιερό το κάστανο του Παΐσιου. Να είσαι καλά!)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.