Ο μικρός Ολλανδός είναι εδώ!
Φίλε μου, Πιτσιρίκο, είναι γεγονός. Ένας ακόμη πιτσιρίκος γεννήθηκε. Είναι Έλληνας στην καταγωγή, αλλά δεν έχω ιδέα πότε θα είναι η πρώτη φορά που θα πατήσει το πόδι του στην Ελλάδα. Θα γίνει και αυτό βέβαια, όταν έρθει η ώρα.
Όπως κατάλαβες, επιτέλους δεν είμαι πια έγκυος!
Μετά από μεγάλη αναμονή και από μία εγκυμοσύνη–γέννα στο αντίστοιχο ολλανδικό σύστημα υγείας, έχω πολλά να πω για τη βιομηχανία της μαιευτικής στην Ελλάδα, τις αναίτιες καισαρικές, τις άνευ λόγου προκλήσεις τοκετού, τις «προληπτικές θεραπείες» για ψύλλου πήδημα και όλα αυτά που θα ήμουν αναγκασμένη να κάνω και σε αυτή την εγκυμοσύνη, αν ακόμη ήμουν εκεί.
Δεν θα το κάνω όμως, γιατί δεν θα ήθελα το blog σου να μετατραπεί σε «μαμαδοσάιτ».
Σήμερα που ο μπομπιράκος μου διανύει την τρίτη εβδομάδα της ζωής του, βλέπω την Ελλάδα να καίγεται για άλλη μια φορά. Και γιατί να μην καεί; Ακόμα υπάρχει μεγάλη έκταση περιττού δάσους που πρέπει να μετατραπεί σε οικόπεδα.
Μου λένε φίλοι και γνωστοί ότι, με τα μυαλά που έχω, τα παιδιά μου δεν θα έχουν πατρίδα. Δεν θα ξέρουν ποιος είναι ο τόπος τους, από πού κρατάει η σκούφια τους ρε αδερφέ.
Ότι αν είναι να έρχομαι Ελλάδα για λίγες μέρες κάθε 1-2 χρόνια δεν θα γνωρίσουν τα ήθη και τα έθιμα της πατρίδας τους.
Όπως π.χ. το να καίμε τα δάση που έχουν απομείνει κάθε καλοκαίρι ή να τρέχουμε σε προσκυνήματα καρπών και ζαρζαβατικών.
Τα παιδιά μου θα ήθελα αγαπήσουν την ελληνική φύση που θα επισκέπτονται έστω κάθε 1-2 χρόνια και την ασύγκριτη ομορφιά των τοπίων της. Τα βουνά και τις θάλασσες. Και φυσικά τα προϊόντα που καλλιεργούνται σε αυτή που, κακά τα ψέματα, αντίστοιχα δεν έχω βρει.
Την αγαπώ την Ελλάδα, Πιτσιρίκο, και τα παιδιά μου θα την αγαπήσουν κι αυτά. Θα φροντίσω εγώ γι’ αυτό με το να μην την επισκέπτονται συχνά και να μην μάθουν τη νοοτροπία της πλειοψηφίας.
Τα όνειρα που έχω, όχι μόνο για το γιο μου, αλλά και για την κόρη μου που γεννήθηκε στην Ελλάδα, αλλά δεν έχει αναμνήσεις από αυτή είναι τελείως διαφορετικά.
Θέλω να μεγαλώσουν σε μία χώρα όπου θα μπορούν να είναι χαρούμενα και ανέμελα.
Να ζήσουν την παιδική τους ηλικία στο έπακρο.
Να παίζουν στα πάρκα και να κάνουν ποδήλατο στους δρόμους.
Να φοιτήσουν σε σχολεία που τους παρέχουν αυτά που πρέπει.
Να έχουν ιατρική κάλυψη και φροντίδα όποτε τη χρειαστούν.
Να μεγαλώσουν σε μία κοινωνία ανεκτική, ανοικτή στο διαφορετικό, που δεν θα τα καταπιέζει.
Να ζήσουν μακριά από το «τι θα πει ο κόσμος;» και να κάνουν αυτό που τα ευχαριστεί χωρίς να ενοχλούν τους άλλους.
Να μην απολογούνται για τις επιλογές τους.
Να έχουν την ευκαιρία να επιλέξουν την επαγγελματική πορεία που τους ταιριάζει και να ασκήσουν αυτό που επέλεξαν.
Να μπορούν να εξελιχθούν αξιοκρατικά, αν αξίζουν και αν το θέλουν.
Να μπορούν να κάνουν όνειρα για το μέλλον τους και να έχουν τις προϋποθέσεις ώστε να τα πετύχουν.
Να είναι ευτυχισμένα, όπου κι αν καταλήξουν.
Το αν θα έχουν κάποιο μέρος που θα αποκαλούν πατρίδα, ποσώς με απασχολεί. Πατρίδα τους θα είναι όλη η γη, όπου αυτά επιθυμήσουν.
Αυτό που θέλω είναι να έχουν την ευκαιρία να ευτυχήσουν, χωρίς να αναγκαστούν μια μέρα να γκρεμίσουν τη ζωή τους και να την χτίσουν πάλι από την αρχή, όπως έκαναν οι γονείς τους.
Και αυτό θέλω για τα παιδιά όλου του κόσμου. Αυτά είναι το μέλλον και η χαρά της ζωής.
Φιλιά από το Βορρά
Ελένη
(Αγαπητή Ελένη, γερός, τυχερός και δίκαιος! Ελένη, φυσικά και θα την αγαπήσει την Ελλάδα. Οι Ολλανδοί αγαπούν πολύ την Ελλάδα και τους Έλληνες. Αν ζήσει στην Ολλανδία, θα αγαπήσει την Ελλάδα ακόμα περισσότερο. Πατρίδα είναι η καρδιά και τα παιδικά μας χρόνια. Να τον χαίρεστε. Και να χαίρεται. Ik hou van ye.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.