Κι αυτούς που φεύγουν κι αυτούς που μένουν…

…οι μοίρες μ’ απονιά πάντα τους δέρνουν.
Συνάντησα, που λες, φίλε μας Πιτσιρίκο, τυχαία, μια παλιά γνωστή, συγκεκριμένα, μια γνωστή της μαμάς μου. Τη ρώτησα τι κάνει ο γιος της και μου είπε όλο καμάρι ότι κάνει καριέρα στο εξωτερικό.

Με ρώτησε για τα παιδιά και της απάντησα ότι κι εγώ από μικρά τους στρώνω τον δρόμο για έξω, δεν υπάρχει λόγος να σπαταλάμε χρόνο, χρήμα και όνειρα για μια χώρα που δεν ενδιαφέρεται για την αξία των ανθρώπων της.

Και ξαφνικά, άλλαξε τελείως το ύφος της και άρχισε να μου λέει ενοχλημένη ότι μια χαρά είναι η Ελλάδα και τα ελληνικά σχολεία και τα ελληνικά πανεπιστήμια και τη χώρα μας, αν θέλουμε να συνεχίσει να υπάρχει, θα πρέπει να την στηρίζουμε και όχι να την εγκαταλείπουμε, όπως και τη γλώσσα και την ελληνική παιδεία.

Σε τέτοιες περιπτώσεις χαμογελάς και φεύγεις με τρόπο και φυσικά, δε συνεχίζεις μια κουβέντα που δεν έχει λογική και νόημα.

Ωστόσο, με αφορμή και την έναρξη του σχολικού έτους έχω να πω ότι οι Έλληνες δεν έχουν ενταχθεί ακόμη στο ΤΑΙΠΕΔ, μπορεί η χώρα ακόμη να τους διεκδικήσει και να τους κρατήσει για να τους αξιοποιήσει η ίδια, χωρίς να χρειάζεται να τους ξεπουλήσει πρώτα.

Ούτε είναι μάρμαρα τοποθετημένα σε μουσεία του εξωτερικού, μπορεί, όποτε το επιθυμεί, να τους φέρει πίσω.

Και επιπλέον, η ζωή με έχει διδάξει ότι, σε όλους τους τομείς, αν αφήσεις να σε θεωρήσουν δεδομένο, έχεις υποτιμήσει εσύ πρώτος τη θέση σου.

Εξυπακούεται, βέβαια, ότι η αξία σου πρέπει να είναι αντιληπτή και από τους άλλους και να μην είναι απλά, η ιδέα που έχεις εσύ για τον εαυτό σου.

Το να απαιτείς, όμως, να χαντακωθούν γενιές ανθρώπων, για να διατηρήσει η χώρα τον αέρα της, τον μύθο της και τη βολική της -για κάποιους- λειτουργία είναι …αχαρακτήριστο.

Αν έχεις λεφτά και παιδιά για πέταμα, πλήρωνε για στείρα γνώση και τσόνταρε μετά και στον μισθό, ο οποίος ούτε για τα βασικά δε θα φτάνει.

Στο ενδιάμεσο, στείλε το να υπηρετήσει και την πατρίδα, κaι, αν αυτό σε γεμίζει περηφάνια, εύχομαι ολόψυχα και στην πρώτη γραμμή, να πεις πως άξιζαν οι οδύνες της γέννας.

Κηρύγματα για τα παιδιά των άλλων δεν δέχομαι από κανέναν και για κανέναν.

Η Ελλάδα είναι η ωραιότερη χώρα του κόσμου –και χωρίς τυφώνες- και το μικρό δακτυλάκι της να κουνήσει θα τους έχει όλους πίσω στα πόδια της.

Προς το παρόν, κουνάει άλλα πράγματα, προσελκύει λιγούρια και διώχνει όσους δεν αντέχουν να τη βλέπουν να ξεφτιλίζεται και να μπλέξουν τη ζωή τους μαζί της.

Και δεν ξέρω, αν πολίτης του κόσμου γίνεσαι από αδυναμία ή από δύναμη που κάπου πρέπει να διοχετευτεί.

Ο κόσμος αλλάζει και, όσο και να το παίζουν κάποιοι σκληροπυρηνικοί, η πατρίδα, η θρησκεία ακόμα και η οικογένεια δεν έχουν τη δύναμη να σου στερήσουν τα όνειρα, τις ευκαιρίες και, κυρίως, την αξιοπρέπεια και την ανάγκη για προσωπική ανεξαρτησία και εξέλιξη και για να αναγνωριστεί η αξία σου.

Κι αν τελικά αποδειχθεί ότι παντού, λίγο πολύ, παζάρια και υποχωρήσεις κάνεις, η ζωή σου έχει πάρει τη μισή της αξία γιατί το ανακάλυψες μόνος σου, αφού το πάλεψες κι έδωσες στη ζωή σου τις ευκαιρίες που θεώρησες ότι της αξίζουν.

Την αγάπη μου

Κατερίνα

Υ.Γ. Αφιερωμένο –τελικά και όπως εξελίχθηκε το κείμενο- στον Α. που σήμερα ξεκινάει σχολείο σε μια άλλη χώρα. Ακόμα κλαίμε που δε θα σε έχουμε συμμαθητή πια.

(Αγαπητή Κατερίνα, τέλειο να κάνει το παιδί κάποιου καριέρα στο εξωτερικό και να θυμώνει επειδή φεύγουν και τα παιδιά των άλλων. Είναι αυτή η ελληνική παράνοια. Από την άλλη, πολλοί Έλληνες δεν έχουν ακόμα παραδεχτεί πως η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει και έχει υποθηκευθεί. Το μόνο υγιές που μπορείς να κάνεις σε ένα προτεκτοράτο είναι να αγωνιστείς για να απελευθερωθεί. Αλλά πρέπει πρώτα να αντιληφθείς και να παραδεχτείς πως η χώρα σου είναι προτεκτοράτο. Επίσης, πρέπει να σε ενοχλεί που η χώρα σου είναι προτεκτοράτο. Αυτό δεν συμβαίνει. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.