Βαρέθηκα

Θα καθόμουν να αναλύσω κάτι σχετικά με όλα αυτά που με τρώνε, κάτι από όλα αυτά που μας τρώνε όλους εμάς που μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας μαζί σου, πιτσιρίκο, αλλά βαρέθηκα.

Θα έγραφα κάτι για την κοινωνία μας που είναι παραδομένη στην απάθεια και την υποταγή, τον φασισμό που είναι ήδη εδώ, ίσως και για τον πλανήτη που δεν πεθαίνει όπως λανθασμένα λένε πολλοί· απλά, σιγά σιγά θα μας αποβάλλει. Μα βαρέθηκα.

Τι να πεις πια και για τον Τσίπρα και για την Μέρκελ και για τον Τραμπ και για το Ισλαμικό Κράτος και για τις πετρελαιοκηλίδες και για την προπαγάνδα των ΜΜΕ. Τι να πεις πια για όλα αυτά;

Τα βαρέθηκα όλα.

Ήταν ωραία τότε που όλα αυτά ήταν κάτι καινούργιο, τότε που έβγαινα δειλά-δειλά απο την αθώα νιότη μου και άρχισα να παίρνω πρέφα τα σκατά γύρω μας.

Δεν θα το αρνηθώ· βλέποντας την πλειοψηφία των ανθρώπων να μην μπορεί να μυρίσει το σκατό κάτω από τη μύτη της, ένιωσα και καλά για τον εαυτό μου, σαν να είμαι μέρος μιας ανώτερης πνευματικά ομάδας ανθρώπων.

Ωραία λοιπόν. Αναλύουμε και αναλύουμε.

Και όσο πιο πολύ αναλύουμε, απομακρυνόμαστε από την απλή αλήθεια. Την αληθινή αιτία: Τα φράγκα.

Η κλίμακα έχει ως εξής: Οι μάζες κυνηγάνε τα λεφτουδάκια και το μικροσυμφέρον, οι ανώτερες τάξεις τα πολλά λεφτά και την επιρροή στην κυβέρνηση, η κυβέρνηση την παραμονή στην εξουσία και τα προνόμιά της, και η πραγματική ελίτ τα έχει τα φράγκα σαν εργαλείο· αυτό που κυνηγάει είναι το να έχει υπό τον έλεγχό της όσο περισσότερες ανθρώπινες ζωές και φυσικούς πόρους μπορεί.

Δεν διεκδικώ βραβείο πρωτοτυπίας με αυτά που σου γράφω.

Απλά, αυτή τη σκέψη την έχω κάνει πλέον μπούσουλα για έναν λόγο: ότι ΒΑΡΕΘΗΚΑ.

Τι άλλο να αναλύσω για το ποιόν του καθενός που του έλαχε του δυστυχή να τον δείχνουν στα κανάλια ως πρωθυπουργό-πρόεδρο-υπουργό και υπεύθυνο.

Τι άλλο να πω για τον Έλληνα που είναι πολύ περήφανος για την ηρωική του ιστορία καθώς στήνεται στα τέσσερα;

Τι άλλο να πω για μια ανθρωπότητα παραδομένη στην απάθεια και την αυτοκαταστροφή;

Μα τα ‘παμε ρε παιδιά. Δεν τα ‘παμε;

Μήπως δεν τα είπαμε όλα; Μήπως δεν τα είπαμε καλά; Ας τα πούμε λίγο ακόμα, ΟΚ κανένα πρόβλημα.

Μετά τι;

Υπάρχει μετά;

Δεν βγάζω την ουρά μου απ’ έξω. Δεν πήρα τα φυσεκλίκια και το τουφέκι να κάνω τον αντάρτη. Ούτε και ξέρω τι πρέπει να κάνει ένας αντάρτης σήμερα.

Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως, ενώ βαρέθηκα να ψάχνω τι να φταίει και θέλω απλά να ζήσω τη ζωή μου, να διαφυλάξω την ανθρωπιά και την αξιοπρέπειά μου όσο μπορώ, βλέπω πως αυτό που ήταν κάποτε μια απλή ανθρώπινη ζωή -σπιτάκι, αγάπη, οικογένεια, φιλαράκια, δουλειά, όχι το κάτι παραπάνω που υπόσχεται ο καπιταλισμός δηλαδή- έχει γίνει δυσεύρετο.

Ρε παιδιά, χάσαμε τη ζωή μας. Τι άλλο να πούμε για τον Τσίπρα και τον Μητσοτάκη πια;

Δεν κατηγορώ κανέναν. Τα πράγματα δείχνουν να πηγαίνουν εκεί που πηγαίνουν νομοτελειακά, σαν μια κλισέ ταινία που, αν και την βλέπεις για πρώτη φορά, σχεδόν ξέρεις τι θα επακολουθήσει.

Ίσως ο χρόνος δεν είναι μια ευθεία γραμμή αλλά ένα σπιράλ.

Ας χορέψουμε σαν άλλοι Ζορμπάδες πάνω στα συντρίμμια του θαυμαστού καινούργιου κόσμου τους. Δεν γ@μιέται;

Γ.

(Αγαπητέ φίλε, έχουμε μεταλλαχθεί εν ζωή. Είναι σαν να ζούμε τις ζωές άλλων και όχι τις δικές μας. Πεθαίνουν οι άνθρωποι και είναι σαν να πέθανε ο Κανένας. Αλλά αυτή η εποχή μας έλαχε, αυτή θα ζήσουμε. Πάντως, η ανθρωπότητα θα προχωρήσει. Και χωρίς εμάς. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.