Η είδηση στα Paradise Papers είναι ότι υπάρχουν ακόμα βασιλιάδες

Ta Paradise Papers δεν μας αποκαλύπτουν κάτι που δεν γνωρίζαμε, ώστε να πέφτουμε από τα σύννεφα.

Όλοι ξέρουμε πως υπάρχουν φορολογικοί παράδεισοι και υπεράκτιες εταιρείες, όπως γνωρίζουμε και τους λόγους για τους οποίους υπάρχουν.

Δεν έχουν περάσει ούτε δυο χρόνια από τον Παναμά και τα Panama Papers.

Ξέρουμε πως, σύμφωνα με την έρευνα της Oxfam τον Ιανουάριο του 2016, «62 άνθρωποι κατέχουν όσο πλούτο έχει ο μισός πληθυσμός της Γης. Κατά 44% έχει αυξηθεί άπό το 2010 ο πλούτος των 62 πλουσιότερων ανθρώπων στον κόσμο, οι οποίοι πλέον κατέχουν χρήματα ίσα με αυτά που έχουν 3,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι.»

Βέβαια, ένα χρόνο μετά, τον Ιανουάριο του 2017 μάθαμε πως «σύμφωνα με την νέα έκθεση της Oxfam, οι οκτώ πιο πλούσιοι άνθρωποι στον κόσμο έχουν όσο πλούτο έχει ο μισός πληθυσμός της Γης».

Είναι πολύ πιθανό τον Ιανουάριο του 2018, η Oxfam να μας ενημερώσει πως ένας (1) άνθρωπος κατέχει όσο πλούτο έχει ο μισός πληθυσμός της Γης.

Οπότε, ας μην κάνουμε τους χαζούς και τους έκπληκτους.

Η είδηση στα Paradise Papers δεν είναι ότι ο καπιταλισμός δημιουργεί ζάπλουτους και πάμφτωχους.

Η είδηση στα Paradise Papers είναι ότι υπάρχουν ακόμα βασιλιάδες.

Στην είδηση πως κομμάτι της περιουσίας της βασίλισσας Ελισάβετ έχει επενδυθεί σε φορολογικό παράδεισο, η είδηση είναι πως οι Βρετανοί έχουν ακόμα βασίλισσα.

Ξέρουμε τι σημαίνει «έχουμε βασιλιά»;

Σημαίνει πως έχουμε αποδεχτεί πως η ζωή κάποιου έχει μεγαλύτερη αξία από την δική μας -και κάθε άλλου πολίτη- απλά επειδή γεννήθηκε από συγκεκριμένους γονείς.

Δηλαδή, σημαίνει πως εμείς -από τη στιγμή που γεννιόμαστε μέχρι τη στιγμή που θα πεθάνουμε – θα είμαστε κατώτεροι από αυτόν και τα παιδιά του.

Αυτό συμβαίνει στην Βρετανία, όπου εκατομμύρια άνθρωποι από την εργατική τάξη δεν θα ξεφύγουν ποτέ από τη μοίρα τους, εκτός αν γίνουν σταρ της ποπ μουσικής ή ποδοσφαιριστές.

Κατά τ’ άλλα, δεν υπάρχουν τάξεις. Είμαστε όλοι ένα.

Λαός που αποδέχεται την ύπαρξη βασιλιάδων, δεν πρόκειται να αντιδράσει ποτέ.

Βέβαια, αυτό που συμβαίνει στην Βρετανία με τη βασίλισσα, την βασιλική οικογένεια, και όσους Βρετανούς έχουν τίτλο, συμβαίνει και σε όλες τις χώρες του κόσμου, ακόμα κι αν δεν έχουν βασιλιάδες.

Το δέος, ο σεβασμός και η δουλοπρέπεια με τον οποίο αντιμετωπίζουν οι πολίτες τους μεγιστάνες -ακόμα κι όταν γνωρίζουν πως τα πλούτη τους είναι εξαιρετικά ύποπτης προέλευσης- είναι κάτι που το διαπιστώνουμε καθημερινά.

Δηλαδή, οι πολίτες αποδέχονται πως οι ζωές τους έχουν μικρότερη αξία από τις ζωές άλλων ανθρώπων.

Όσο συμβαίνει αυτό, δεν θα υπάρχει ούτε ισονομία, ούτε ελευθερία.

Άλλωστε, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι.

Θέλουν να έχουν πάντα κάποιον να τους λέει τι να κάνουν.

Θέλουν να είναι υπό.

Η πόρτα του κλουβιού άνοιξε, η σιδερένια μπάλα με την αλυσίδα έφυγε από το πόδι, αλλά τα κορμιά και μυαλά αρνούνται την ελευθερία.

Φοβούνται την ελευθερία.

Φοβούνται να είναι ελεύθεροι.

Γιατί να στραφείς εναντίον των μεγιστάνων και των βασιλιάδων, όταν μπορείς να ξεσπάσεις με ευκολία στον διπλανό σου, στον πιο φτωχό από σένα ή στον πρόσφυγα;

Και μετά, κάνε τον αδικημένο και ζήτα από την Παναγία να σε βοηθήσει.

Δεύτερη ζωή δεν έχει.

Και οι μεγιστάνες παρέα με τους βασιλιάδες πίνουν γελώντας στην υγειά σου.

Γιατί τα πλούτη τους προέρχονται από τον δικό σου κόπο.

Από τον δικό σου κόπο και από την κατεστραμμένη χώρα του πρόσφυγα που μισείς.

(Μου αρέσει που κάποιοι ονειρεύτηκαν σοσιαλισμό και κομμουνισμό. Δεν απέτυχε ο σοσιαλισμός. Οι άνθρωποι απέτυχαν. Άνθρωποι σαν αυτούς που ξεσπάνε στα παιδιά των προσφύγων. Άνθρωποι σαν αυτούς που αποθεώνουν λούμπεν ποδοσφαιριστές και τραγουδιστές -με πολλά εκατομμύρια, βέβαια- που στρέφονται κατά των παιδιών των προσφύγων. Τελικά, στη ζωή παίρνουμε αυτό που μας αξίζει.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.