Το «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» του Πολυτεχνείου δεν είναι ούτε επίκαιρο, ούτε ζωντανό

Σε κάθε επέτειο του Πολυτεχνείου, πολιτικοί και πολίτες λένε πως το βασικό σύνθημα της εξέγερσης, «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» είναι σήμερα ακόμα πιο επίκαιρο και πως τα αιτήματα του Πολυτεχνείου είναι ζωντανά. Είναι, όμως;

Στα χρόνια που ακολούθησαν την χούντα, η Ελλάδα μπήκε στη λίστα με τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου.

Ακόμα και σήμερα, η χρεοκοπημένη Ελλάδα έχει υψηλότερο βιοτικό επίπεδο από δεκάδες χώρες του κόσμου και βρίσκεται στην 52η θέση της λίστας με κατά κεφαλήν ΑΕΠ 27.776 δολάρια.

Είναι προφανές πως η Ελλάδα δεν είναι μια φτωχή χώρα, που δεν μπορεί να ταΐσει τους κατοίκους τους.

Η Ελλάδα είναι μια πλούσια χώρα.

Αν έγινε κακή διαχείριση και υπήρξε διαφθορά από τις κυβερνήσεις και αν πολλοί πολίτες δεν ήθελαν «ψωμί» αλλά τέσσερα σπίτια και τέσσερα αυτοκίνητα ανά άτομο, αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Άλλο ψωμί, άλλο απληστία.

Η Ελλάδα είχε όλες τις ευκαιρίες και τις δυνατότητες να θρέψει πολύ καλά όλους τους κατοίκους της, και να έχει ακόμα ψηλότερο βιοτικό επίπεδο.

Βέβαια, αυτό απαιτεί οι πολίτες να σκέφτονται και το κοινό καλό, και όχι μόνο την πάρτη τους.

Μετά το ψωμί, η Παιδεία.

Δεν νομίζω να είχε ποτέ άλλοτε καλύτερη Παιδεία η Ελλάδα από αυτήν που έχει τις τελευταίες δεκαετίες.

Από χώρα που πολλοί άνθρωποι δεν τελείωναν το Δημοτικό, η Ελλάδα εξελίχτηκε σε χώρα πτυχιούχων του Πανεπιστημίου.

Τώρα βέβαια, πώς γίνεται σε μια χώρα πτυχιούχων να υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που να μην ξέρουν ούτε ορθογραφία, είναι αξιοπερίεργο.

Αλλά τόσοι πτυχιούχοι και τόσοι Έλληνες με γνώση ξένων γλωσσών δεν υπήρξαν ποτέ άλλοτε.

Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα δεν είναι η χώρα των πολλών αναλφάβητων που ήταν το 1973, την χρονιά της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

Επίσης, ποτέ άλλοτε όλοι οι Έλληνες δεν μπορούσαν να έχουν πρόσβαση στη γνώση και στα βιβλία -μέσω βιβλιοθηκών και του Διαδικτύου- όσο σήμερα.

Αν δεν εκμεταλλεύονται αυτή την δυνατότητα -και αν οι Έλληνες δεν διαβάζουν- είναι επίσης ένα άλλο θέμα και έχει να κάνει με το ότι δεν θέλουν.

Την Παιδεία, πάντως, δεν τους την στερεί κανείς.

Όσο για την Ελευθερία, ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο ελεύθεροι οι Έλληνες.

Ποτέ άλλοτε δεν υπήρξαν στην Ελλάδα πάνω από 4 δεκαετίες δημοκρατικού πολιτεύματος -άλλο δημοκρατικό πολίτευμα, άλλο Δημοκρατία-, χωρίς, παράλληλα, να υπάρχουν πόλεμοι.

Ο κάθε Έλληνας μπορεί να πει ελεύθερα την άποψή του.

Τώρα βέβαια, αν τρέμει να πει την άποψή του γιατί φοβάται το αφεντικό του, αυτό είναι δικό του θέμα.

Την ελευθερία σου την κατακτάς, δεν σου την χαρίζει κάποιος.

Και θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία.

Αλλά αυτό ισχύει πάντα και παντού. Δεν αφορά μόνο τους Έλληνες και την Ελλάδα.

Αν υπάρχουν Έλληνες που δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι -γιατί δεν το αντέχουν-, αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει ελευθερία στην Ελλάδα σήμερα.

Αν υπάρχουν Έλληνες που επιλέγουν να γίνονται σκυλάκια των ολιγαρχών και των αφεντικών, αυτό είναι προσωπική τους επιλογή.

Ε, τώρα αν θέλεις εκφραστείς ελεύθερα από τα ΜΜΕ του Αλαφούζου, του Μαρινάκη και του Σαββίδη -ή την κυβερνητική ΕΡΤ-, θα πρέπει κάποιος να σε ενημερώσει πως, όποιος έχει αφεντικό, δεν έχει ελεύθερη έκφραση. Έχει την «ελεύθερη έκφραση» του αφεντικού του.

Κάνε το δικό σου ΜΜΕ και εκφράσου ελεύθερα. Γίνεται. Σε βεβαιώνω.

Ποτέ άλλοτε δεν μπορούσαν οι Έλληνες να εκφραστούν τόσο ελεύθερα όσο σήμερα.

Επίσης, ποτέ άλλοτε δεν είχαν τόσα μέσα για να το κάνουν.

Τούτων δοθέντων, υπάρχει στην Ελλάδα και Ψωμί και Παιδεία και Ελευθερία.

Είναι και τα τρία διαθέσιμα. Σε αφθονία.

Το σύνθημα του Πολυτεχνείου εκπληρώθηκε.

Το θέμα είναι αν οι περισσότεροι Έλληνες θέλουν πραγματικά Παιδεία και Ελευθερία.

Όχι, δεν θέλουν.

Θέλουν σκυλάδικα, Παναγιά και λούμπεν.

Και αυτό έχουν.

Αυτό ζήτησαν, αυτό έλαβαν.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.