Τι γίνεται γύρω μας;
Χαίρε Πιτσιρίκο,
Όλα στην Ελλάδα, τελευταία, μου φαίνονται τόσο αστεία όσο και αδιάφορα. Δεν μπορώ πια να πρακολουθήσω ούτε τα νέα. Κάποτε θα έψαχνα όλες τις ειδήσεις, όλες τις νέες αποφάσεις, καθετί γυρω από τα πολιτικοκοινωνικά θέματα.
Τώρα πια, τίποτα.
Κάτι παλικάρια τσακώνονται για κάτι καρέκλες, ο κόσμος δεν ασχολείται με το μέλλον του γιατί παλεύει να επιβιώσει μέσα από την καθημερινότητα του και όλα καλά.
Ένα μικρό θεατράκι για να κόβουν κανένα εισιτήριο τα καναλιά σε κάτι ξεχασμένους τηλεθεατές μπροστά από τις οθόνες τους.
Ενώ τα σόου πάνε και έρχονται, για να γεμίζουν το υπόλοιπο χρόνο των ανθρώπων.
Η αρρώστια, θα έλεγα, των ημερών μας είναι η έλλειψη ενασχόλησης του ανθρώπου με κάτι περισσότερο από την καθημερινότητά του και, κυρίως, την δουλειά του.
Με τα στενά όρια που έχει βάλει για να ζει, να επιβιώνει.
Εάν έχεις δουλειά, τότε προσπαθείς να την κρατήσεις ή να ανέβεις, και, εάν δεν έχεις, προσπαθείς να την βρεις.
Καμιά προσπάθεια πέρα από το ό,τι σχετίζεται με την δουλειά ή την ξεκούραση από την δουλειά.
Όπως γράφει ο αγαπημένος μας Μπουκόφσκι, ποιός θέλει να σηκωθεί 6.30 η ώρα το πρωί να πάει σε μια δουλειά που κατά πλειοψηφία δεν γουστάρει για να βγάζει τόσα όσα για να ζήσει ενώ κάποιος άλλος πλουτίζει μέσα από σένα;
Και αν αφήσεις τα σοσιαλιστικά ότι κάποιος σε εκμεταλλεύεται, αυτό που με νοιάζει είναι τι αφήνει πίσω του.
Έναν κόσμο άδειο.
Δουλεύεις και ασχολείσαι όλη την μέρα με θέματα που σε οποιοδήποτε άλλο χώρο θα σου ήταν εντελώς αδιάφορα.
Και αγχώνεσαι και στρεσάρεσαι και βγάζεις ψυχοσωματικά προβλήματα.
Για ποιον;
Και όλα αυτά, για να μπορέσεις να επιβιώσεις ή να πετύχεις, να ανέβεις ή να κάνεις καριέρα για να ξεφύγεις από οποιαδήποτε μιζέρια.
Και πέφτεις σε μία άλλη μιζέρια: την ματαιοδοξία.
Δουλεύουμε, δουλεύουμε και γυρίζουμε σπίτι άδειοι. Μηδέν ενέργεια για κάτι παραγωγικό.
Και αναρωτιέμαι αν μας απασχολεί αυτό καθόλου.
Αυτό θελουμε από την ζωή μας; Μια ζωή αλληλουχίας στρες, δουλειάς, δανείων και αγαθών;
Δεν με ενοχλεί τόσο θα έλεγα η δουλειά, όσο η ισορροπία της σημερινής μας ζωής.
Και αυτό ισχύει για όλους.
Υπάρχουν άραγε άνθρωποι της δράσης; Και πού είναι;
Και άραγε, πώς να βρουν διέξοδο προς την πράξη, όταν όλα κινούνται σε ρυθμούς σύγχρονης δουλείας;
Και πού να βρεις τον χρόνο να επενδύσεις στην παιδεία σου;
Και το πιο σημαντικό είναι πού να βρεις τον χρόνο να σκεφτείς ότι πρέπει να επενδύσεις στην παιδεία σου;
Και τι γίνεται με τις σχέσεις μας; Που βρίσκονται οι φίλοι μας στην ζωή μας; Ο/η σύντροφος μας;
Απλά, αναρωτιέμαι εάν έχουμε αναλογίστει πόσο χρόνο μας χρωστάει από την ζωή μας η ίδια η δουλειά μας;
Ξέρω την απάντηση ότι πώς θα αγοράζεις το φαγητό σου έαν δεν δουλεύεις, το νοίκι σου και τα υπόλοιπα απαραίτητα.
Αλλά με εμάς τι γίνεται;
Όλα αυτά στα γράφω από το γραφείο.
Είπα να κλέψω λίγο χρόνο από τον χαμένο μου χρόνο, να σκεφτώ και να γράψω.
Άραγε, πόσοι γράφουν τελευταία τις σκέψεις τους; Ποιος έχει χρόνο;
Να είσαι καλά,
Κιου
(Αγαπητέ φίλε, είναι σαν να ζούμε τις ζωές άλλων και όχι τις δικές μας. Βέβαια, όποιος πραγματικά θέλει να ζήσει, θα ζήσει. Οι υπόλοιποι θα κρυφτούν πίσω από δουλειές, από παιδιά, από υποχρεώσεις και άλλα, για να μη ζήσουν. Υπάρχουν πολλές δικαιολογίες, για να μη ζήσει κάποιος. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν αντιληφθεί πως δεν δουλεύουμε πρώτα για να ζήσουμε μετά. Μαζί γίνονται αυτά. Και η ζωή δεν είναι αιώνια. Για να σας δώσω μια μικρή χαρά, εγώ κάνω αυτό που αγαπάω και δεν έχω ούτε αφεντικό, ούτε υπαλλήλους. Επίσης, βλέπω τους φίλους μου σχεδόν κάθε μέρα. Επίσης, φέτος έχω διαβάσει πάνω από πενήντα βιβλία. Άρα, γίνεται. Αρκεί να θέλει κάποιος. Βέβαια, αν ήθελα να είμαι πλούσιος και να έχω ιδοκτησία και περιουσία, τίποτα από αυτά δεν θα έκανα. Πολλοί άνθρωποι γράφουν τις σκέψεις τους. Και στο μπλογκ γράφουν και πολλοί αναγνώστες τις σκέψεις τους. Όπως εσείς τώρα. Να είστε καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.