Oh, think twice, it’s another day for you and me in paradise

Καλέ μου Πιτσιρίκο, έχεις γράψει τόσα κείμενα για την Μαρέβα Μητσοτάκη και τις νόμιμες offshore που διατηρούσε -διατηρεί μήπως;- στους φορολογικούς παραδείσους της Καραϊβικής, δεν μπήκες όμως καθόλου στον κόπο να παρουσιάσεις την τρισέλιδη ανακοίνωσή της με την οποία επιχειρούσε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

Αντίθετα με το blog σου, η «απολογία» της Μητσοτάκη έπαιξε πρώτο θέμα –πιο πάνω κι από το σκάνδαλο της φοροαποφυγής/φοροδιαφυγής– στα mainstream media των δημοκρατών ολιγαρχών.

Η υπερασπιστική γραμμή της εν δυνάμει πρώτης κυρίας, ήταν απλή και ξεκάθαρη:

Το είχα στο βιογραφικό μου, το έκανα όταν ήμουν σε 5ετή διάσταση με τον άντρα μου -προφανώς για να ξεχνώ τον πόνο- και υπήρχε πλήρης διαφάνεια στις συναλλαγές που εξασφάλιζε «η ενεργός παρουσία της Goldman Sachs, της JP Morgan και των Ορκωτών Ελεγκτών».

Βέβαια, οι Έλληνες δημοσιοκάφροι – τα διαχρονικά πoυτανάκια πολιτικών και ολιγαρχών – δεν μπήκαν στον κόπο να υπολογίσουν το συνολικό ποσό των φόρων που δεν κατέβαλε στο ελληνικό δημόσιο η εν λόγω κυρία, μέσω της χρησιμοποίησης των απολύτως νόμιμων offshore εταιριών της στην Καραϊβική.

Κι ούτε πρόκειται ποτέ να αποκαλυφθούν τέτοια πράγματα.

Το ζήτημα είναι πρωτίστως ηθικής τάξης κι όχι οικονομικό.

Οικονομικό ζήτημα προκύπτει μονάχα, όταν κάποιος Κακομοίρογλου χρωστά κανένα πεντακοσάρικο στην εφορία.

Τότε κινητοποιούνται οι μηχανισμοί καταστολής του κράτους, δεσμεύουν τραπεζικούς λογαριασμούς και απειλούν με -ή προχωρούν σε- κατασχέσεις των περιουσιακών του στοιχείων.

Δεν αρκεί η ηθική καταδίκη του Κακομοίρογλου.

Επιβάλλεται η προς παραδειγματισμό των υπολοίπων φυσική του εξόντωση.

Αντίθετα με την Μαρέβα, όπου η κοινωνία ξεμπερδεύει θέτοντας το Βουλγαράκειο ερώτημα «νόμιμο ή ηθικό».

Και το πώς απαντά τελικά η κοινωνία – όχι μονάχα η ελληνική – σε αυτό το ερώτημα νομίζω πως είναι πια σε όλους μας γνωστό.

Οι δυτικές κοινωνίες έχουν την δικαστική-νομοθετική τους εξουσία ως υπάλληλο των extreme πλουσίων και των πολυεθνικών κολοσσών.

Οι νόμοι είναι φτιαγμένοι για να υπηρετούν αυτούς και να βαφτίζουν νόμιμη κάθε απίθανη παρανομία τους.

Στο σημείο αυτό, να προσθέσω ότι στην Ελλάδα νιαουρίζουμε σαν τα γατάκια, είμαστε βρε αδερφέ στον τομέα αυτό πολλές δεκαετίες πίσω.

Κι ακούς τους ξελιγωμένους με την οργάνωση των ξένων Ελλήνων της Εσπερίας και σου έρχεται να ξεράσεις.

Βλέπεις και τους αυτόχθονες των χωρών της Εσπερίας να αντιδρούν με τον γνωστό τους τρόπο –το παρατεταμένο και θορυβώδες χασμουρητό– στις διαρκείς αποκαλύψεις σκανδάλων και σε πιάνουν τα γέλια.

Όλα είναι γνωστά.

Ο καθένας τα βλέπει και τα γνωρίζει, όμως δεν εκφράζεται πουθενά και ποτέ η παραμικρή αγανάκτηση.

Και που αποκαλύπτεται πχ ο σκανδαλώδης τρόπος με τον οποίο πολυεθνικές όπως η Apple φοροδιαφεύγουν, δεν συμβαίνει τίποτα ούτε αλλάζει το παραμικρό.

Αντίθετα, η διαπλοκή βαθαίνει όλο και περισσότερο.

Γιατί αλήθεια, πώς μπορείς να περιμένεις μια πολιτική δικαιότερης φορολόγησης των κερδών της προαναφερθείσας πολυεθνικής -πχ από το Ελβετικό κράτος-, όταν η κεντρική τράπεζα της χώρας κατέχει εξωφρενικά μεγάλο ποσοστό των μετοχών της συγκεκριμένης εταιρίας;

Είναι σαν να περιμένεις ηθικό και αποκαλυπτικό ρεπορτάζ από τον δημοσιογράφο που μισθοδοτείται από τον απατεώνα ολιγάρχη.

Ο κόσμος δεν αντιδρά είτε γιατί έχει παραμυθιαστεί, είτε γιατί αδιαφορεί, είτε γιατί φοβάται, είτε και για τα τρία μαζί.

Άλλωστε, το καθεστώς της Μαφιοκρατίας είναι πια τόσο απροκάλυπτο που όλοι συνεχίζουν την ζωή τους σιωπηλά και χαμογελαστά κάνοντας πως δεν συμβαίνει τίποτα.

Φαντάζομαι πως και στο χωριό του Δον Κορλεόνε αν ρωτούσες τους κατοίκους αν είχε υποπέσει τίποτα περίεργο και παράξενο στην αντίληψη τους, θα σου έλεγαν όλοι «όχι».

Ηλίθιοι φυσικά δεν ήτανε, τουλάχιστον οι περισσότεροι από αυτούς.

Κάποιοι ήταν ταϊσμένοι, κάποιοι εκβιασμένοι και οι περισσότεροι φοβισμένοι.

Σήμερα, βέβαια, τα πράγματα έχουν αλλάξει.

Σήμερα ζούμε στο παγκόσμιο χωριό των 8 υπερπλουσίων, η περιουσία των οποίων είναι ίση με όσα έχει στην κατοχή του ο μισός πληθυσμός της Γης.

Από ιστορική άποψη, βρισκόμαστε σε συνθήκες που θυμίζουν πολύ τις πρώτες δεκαετίες του αιματοβαμμένου 20ού αιώνα.

Είναι όλα εδώ.

Οι τρομακτικές κοινωνικές ανισότητες, η απίστευτη συσσώρευση του πλούτου στα χέρια μιας ασύλληπτα μικρής ολιγαρχίας, η τεραστίων διαστάσεων φούσκα των χρηματαγορών, ο πολυ-πολικός και άκρως ανταγωνιστικός κόσμος που μυρίζει μπαρούτι και αίμα.

Μπροστά μας ανοίγει πια διάπλατα το σύγχρονο κουτί της Πανδώρας.

Ο πόλεμος, το επικείμενο οικονομικό κραχ, ο φασισμός, η πιθανότητα της επανάστασης.

Κάποια από αυτά θα συμβούν και κάποια όχι. Δυστυχώς, όμως, γνωρίζουμε πολύ καλά προς τα πού γέρνουν οι πιθανότητες.

Στο μεταξύ, εσύ μην χολοσκάς.

Ψήφισε Μητσοτάκη για να φύγει ο Τσίπρας, και μετά Τσίπρα για να φύγει ο Μητσοτάκης.

Μην ασχολείσαι με την φοροδιαφυγή της Μαρέβα, όπως δεν ασχολήθηκες και με το λάδωμα της οικογένειας του συζύγου της από την Siemens.

Δες Survivor, πήγαινε γήπεδο, μίσησε τους πρόσφυγες. Όχι τους ξένους, τους πρόσφυγες.

Και μην σε μπερδεύει το όνομα της η Μαρέβα Γκραμπόφσκι Μητσοτάκη, δεν είναι πρόσφυγας.

Είναι δικός σου άνθρωπος. Είναι η επόμενη μανούλα σου. Η ξανθιά αγαπημένη Παναγιά του Κούλη σου. Πέντε χρόνια την περίμενε να γυρίσει σπίτι ο στραβοχυμένος γιος του Δράκουλα.

Βάψου πρόστυχα και βάλε το κραγιόν σου.

Φόρεσε το κοντό δερμάτινο σορτσάκι και τις ψηλές λεοπαρδαλί μπότες και περίμενε στην γνωστή από την ιστορία σου πολιτική γωνία, κι όταν δεις να έρχεται το πλουσιόπαιδο κλείσε του το ματάκι και τραγούδησε του προκλητικά:

«Oh, think twice, it’s another day for you and me in paradise …».

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Αγαπητέ Ηλία, όταν ο Μητσοτάκης έχει ξεσκιστεί να λέει πως θα φέρει επενδύσεις στην Ελλάδα και η γυναίκα του έχει offshore, καταλαβαίνεις πως ξέρει ότι απευθύνεται σε χάπατα και ηλίθιους. Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του δυτικού κόσμου, ο Μητσοτάκης θα είχε παραιτηθεί. Αλλά η Ελλάδα είναι προτεκτοράτο, οπότε πρέπει να κάνουμε πρωθυπουργό ακόμα και το ζαβό παιδί του Μητσοτάκη που ζήλεψε -και με το δίκιο του- επειδή κάναμε πρωθυπουργό το ζαβό παιδί του Παπανδρέου. Ηλία, το πρόβλημα είναι η απάθεια και ο ατομικισμός. Κοινωνίες με απαθείς και ατομικιστές δεν αντιδρούν. Οπότε, είναι καταδικασμένες να το ξαναδούν το έργο. Βέβαια, την προηγούμενη φορά, το είδαν οι πρόγονοί μας. Ε, ας το δούμε κι εμείς. Για να το εμπεδώσουμε. Ο έξυπνος μαθαίνει και από τα λάθη των άλλων. Μάλλον δεν είμαστε και πολύ έξυπνοι. Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.