Το κυνήγι των Μαγισσών

Την περασμένη βδομάδα ήταν η Κατριν Ντενέβ, χθες ο Λίαμ Νίσον. Και οι δύο μίλησαν ή άφησαν καλύτερα αιχμές για ένα νέο ιδιότυπο κυνήγι μαγισσών που έχει ξεσπάσει στο λαμπερό χώρο του Χόλυγουντ, και έχει αποκτήσει «πολιτικό» χαρακτήρα στην μητρόπολη του καπιταλισμού, στις ΗΠΑ, καθώς και στην φθηνή της ρεπλίκα στην Ευρώπη, το Ηνωμένο Βασίλειο.

Λες και το πνεύμα του γερουσιαστή Μακάρθι βγήκε από τον τάφο του καβλωμένo κι άρχισε να κυνηγά όχι κομμουνιστές –πού να τους βρει άλλωστε;– αλλά σεξoυαλικούς «παρενοχλητές».

Πρόκειται για ένα ακόμα αποτέλεσμα της ξέφρενης δεκαετίας επέλασης των εκφραστών της «political correct» ιδεολογίας στον Δυτικό κόσμο που όπως θα έλεγε κι ένας παλιός μεγάλος δάσκαλος έχει αποχτήσει τεράστια εξειδίκευση στο «να διυλίζει τον κώνωπα και να καταπίνει την κάμηλο».

Οι εκφραστές και υποστηρικτές μάλιστα αυτής της βαθύτατα πουριτανικής και υποκριτικής αντίληψης για τα κοινωνικά ζητήματα έχουν βρει –από ό,τι φαίνεται– και τον δικό τους προεδρικό υποψήφιο για τις επόμενες εκλογές στις ΗΠΑ, την παλαιά δημοσιογράφο και επιτυχημένη τηλεπερσόνα, κυρία Όπρα.

Οι άνθρωποι αυτοί, βέβαια, αρνούνται ακόμα και σήμερα να αντιληφθούν ότι είναι και η δική τους συμπεριφορά που εξέθρεψε και εκτόξευσε πολιτικά ρατσιστές και φασίστες τύπου Τραμπ, ούτε μπορούν επίσης να φανταστούν ότι στρώνουν το έδαφος για τον επόμενο Τραμπ που θα είναι πολύ χειρότερος από τον τωρινό.

Οι political correct ακτιβιστές των οργανώσεων τύπου Me too, απαιτούν από όλους τους υπόλοιπους όχι μονάχα να μην είναι επικριτικοί απέναντί τους αλλά και να τους εκθειάζουν όταν και όποτε μπορούν.

Δεν έχουν περάσει παρά μονάχα λίγες βδομάδες που ξέσπασε το σκάνδαλο Γουάινστιν, το οποίο και μονοπώλησε την θεματολογία του «έγκριτου» BBC και του «έγκριτου» CNN για πολλές ημέρες, όταν ρωτήθηκε μεταξύ των άλλων και η ηθοποιός Μέριλ Στριπ για το ζήτημα που προέκυψε.

Εκείνη δήλωσε πως δεν είχε υποπέσει τίποτα στην αντίληψή της.

Τις επόμενες ημέρες κυκλοφόρησε στους δρόμους της Νέας Υόρκης αφίσα της ηθοποιού που είχε τα μάτια της καλυμμένα με μαύρη μονωτική ταινία και από κάτω μια λεζάντα που έγραφε πως «ήξερε!».

Πρακτικές που νομιμοποιούν και φυσικά ισχυροποιούν τις καθαρά ρατσιστικές θέσεις της σημερινής πολιτικής ηγεσίας του Λευκού Οίκου.

Η Μέριλ Στριπ «ήξερε» ακόμα κι αν το αρνείται, οι μετανάστες από το Σαλβαντόρ και την Αϊτή «φταίνε» για τα χάλια της αμερικανικής μεσαίας τάξης, ακόμα κι αν οι ίδιοι εξακολουθούν να μην το αντιλαμβάνονται και να ζουν μεταξύ σφύρας και άκμονα στον καπιταλιστικό παράδεισο των ΗΠΑ.

Απόλυτα λογική η ανάκληση του «ειδικού καθεστώτος προστασίας» που είχαν μέχρι τώρα όπως και η απέλασή τους από τις ΗΠΑ.

Το κίνημα λοιπόν της «υπεράσπισης των ατομικών δικαιωμάτων» -όχι όμως και των ανθρώπινων δικαιωμάτων- στις ΗΠΑ και στην Δύση εκτός από τους δικούς της ανθρώπους αποκλείει όλους τους υπόλοιπους.

Υπερασπίζεται με λύσσα και απαιτεί την τιμωρία του παραγωγού ταινιών που το ίδιο συναναστρεφόταν επί δεκαετίες, όταν εμφανίζονται καταγγελίες για σεξoυαλική εκμετάλλευση 20 και 30 χρόνια νωρίτερα που όμως δεν οδήγησε ούτε σε διακοπή των σχέσεων ούτε άμεση καταγγελία του γεγονότος την εποχή που αυτό συνέβη.

Οι καταγγέλλοντες ήταν όλοι τους αιφνιδιασμένοι και αδύναμοι εκείνη την εποχή για να αντιδράσουν νομικά.

Μάλλον έκαναν τους συμβιβασμούς τους -προκειμένου να φτιάξουν την καριέρα τους- και έτσι ανέχτηκαν το καβαλίκεμα του σιχαμένου γουρουνιού για τα επόμενα 10-20 χρόνια.

Τώρα όμως που έφτασε πια ο κόμπος στο χτένι και δεν έχουν πια την ανάγκη του, βρήκαν την ευκαιρία να μιλήσουν για όλα.

Δυστυχώς, δεν έχει βρεθεί ακόμα κανείς να πει πως όταν ο Κέβιν Σπέισι του έπιασε τον κώλo αυτός πήρε ένα βάζο από το τραπέζι και του το έφερε στο κεφάλι.

Θα ήταν ωραίο να υπήρχε κάποια τέτοια καταγγελία γιατί θα έδειχνε ότι -εκτός από την πoυτανιά και τον σεξoυαλικό εκβιασμό με όπλο την επιτυχημένη καριέρα- υπήρχε και λίγη αξιοπρέπεια στον λαμπερό κόσμο του θεάματος.

Οι ακτιβιστές πάντως αυτών των σαλονιών δεν φαίνονται να νοιάζονται για όλους εκείνους που κατοικούν στις χώρες «απόπατους» που είπε κι ο Τράμπ.

Η Ινδία –η χώρα αυτή όπου ο βιασμός των γυναικών λογαριάζεται για φυσικό φαινόμενο και εκατομμύρια ανθρώπων ανήκουν υποχρεωτικά στην κάστα των «ανέγγιχτων» στερούμενοι όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων– αποτελεί ακόμα στα μυαλά των δυτικών ακτιβιστών την «πολυπληθέστερη δημοκρατία του πλανήτη».

Αν όμως συνέβαινε στην Ρωσία το ένα χιλιοστό από αυτά που συμβαίνουν στην Ινδία, θα είχαν ανέβει οι ακτιβιστές στα πιο ψηλά κάγκελα και θα ούρλιαζαν από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Τώρα, όμως, ησυχία.

Ούτε επίσης φαίνεται να υφίστανται κανενός είδους σεξoυαλικής παρενόχλησης οι γυναίκες της Παλαιστίνης από τον ισραηλινό στρατό κατοχής.

Και το κράτος-απαρτχάιντ του Ισραήλ λογαριάζεται για τους δυτικούς ακτιβιστές ως η μοναδική «δημοκρατία στην Μέση Ανατολή».

Μια δημοκρατία μονάχα για τους Εβραίους κατοίκους της χώρας, όπως παλαιότερα στην Νότια Αφρική και στην Ροδεσία ήταν μονάχα για τους λευκούς.

Κι όλα αυτά συμβαίνουν γιατί ο πληθυσμός στις καπιταλιστικές μητροπόλεις είναι απαίδευτος και αμόρφωτος, αποκτηνωμένος από το αλκοόλ, την TV και την μπάλα, πλήρως εξαρτημένος από τα κάθε λογής κρατικά βοηθήματα και τις δωρεές των πλουσίων.

Γιατί, αν κοιτάξουμε την Ιστορία μας ψάχνοντας για χρήσιμα διδάγματα, θα δούμε ότι το μοναδικό πράγμα που μπορεί να μας γλυτώσει από την εξαθλίωση είναι η οργάνωση σε συνδικάτα και σε κόμματα με βάση τα ταξικά μας συμφέροντα.

Όμως, μας έχουν ήδη πείσει πως αυτό είναι το μόνο που δεν χρειαζόμαστε.

Τριγυρνάμε μες στα λαγούμια που μας έχουν καταδικάσει λέγοντας με καμάρι πως το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι το ζούμε «ελεύθεροι» και να είμαστε «ανεξάρτητοι».

Ποτέ πριν στην σύγχρονη ιστορία της ανθρωπότητας η ήττα των προοδευτικών κινημάτων και ιδεών δεν υπήρξε τόσο απόλυτη και ποτέ πριν η παγκόσμια επικράτηση του φασισμού περισσότερο πιθανή από όσο σήμερα.

Η εποχή των μαγισσών είναι εδώ. Και μην αναρωτιέστε ποιες θα είναι οι επόμενες μάγισσες.

Δεν έχει σημασία. Το κυνήγι να συνεχίζεται γιατί αυτό μονάχα μετράει για αυτούς.

Φιλιά από την -περίεργο που κατοικείται από ανθρώπους- Εσπερία

Ηλίας

(Αγαπητέ Ηλία, βλέπω πως τώρα γίνεται μια προσπάθεια να ποινικοποιηθεί και το ένστικτο. Επίσης η βία κατά των γυναικών -και όχι μόνο- συγχέεται με το φλερτ και το πείραγμα. Καθόλου περίεργο, αν σκεφτείς πως υπάρχουν άπειροι ακτιβιστές που έχουν χτίσει όλη τη ζωή τους -και την επαγγελματική- με κέντρο το κρεβάτι τους. Παίζει πολύ χρήμα στον ακτιβισμό. Και βέβαια, ζούμε στην εποχή που «Η αλληλεγγύη έγινε επάγγελμα». Όλοι οι ακτιβιστές και οι ακτιβίστριες που γνώρισα ήταν για τα μπάζα. Επίσης, ήταν υστερικοί. Και ατάλαντοι. Ηλία, έχω γράψει άπειρες φορές πως αυτός ο κόσμος πρέπει να γίνει πιο γυναικείος. Αλλά θεωρώ βλακώδες να μη γίνεται αντιληπτό πως το πρόβλημα είναι ο καπιταλισμός. Η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο δεν έχει να κάνει μόνο με τις γυναίκες. Στην προσπάθειά τους να στριμώξουν τον Τραμπ -γιατί αυτός είναι ο στόχος αυτής της νέας υστερίας στις ΗΠΑ- κάνουν πολύ μεγάλο κακό στην κοινωνία και προετοιμάζουν, όπως επισημαίνεις, το δρόμο για τον επόμενο Τραμπ. Κακό πράγμα οι εμμονές. Κακό πράγμα και να μην μπορεί κάποιος να αντιληφθεί την ταξική διάσταση των κοινωνιών. Οι σταρ του Χόλιγουντ και οι διάσημες τηλεπερσόνες έχουν υπερεκτιμήσει τις δυνατότητές τους. Νομίζουν πως ο κόσμος τους αγαπάει. Δεν τους αγαπάει. Και θα λατρέψει να τους δει να πέφτουν. Πάντως, φαντάσου να είσαι λευκός άνδρας σήμερα στις ΗΠΑ. Δεν θα τολμάς να την πέσεις ούτε σε γυναίκα, ούτε σε άνδρα. Θα θεωρείσαι ένοχος, μόνο και μόνο που είσαι λευκός άνδρας. Αλλά θα ξεθυμάνει αυτή η υστερία. Το ένστικτο είναι πιο δυνατό και από τους νόμους. Βέβαια, θα μπορεί ο καθένας και η καθεμιά να εκβιάζει κάποιους διάσημους ή πλούσιους πως θα τους πάει στα δικαστήρια επειδή τον -ή την- παρενόχλησαν σεξoυαλικά. Δηλαδή, θα μπορεί να τους απειλήσει πως θα τους τελειώσει και θα τους στείλει φυλακή, αν δεν του δώσουν χρήματα. Και βέβαια, μπορεί να μην έχει υπάρξει ποτέ σεξoυαλική παρενόχληση. Φυσικά, αυτό ήδη συμβαίνει αλλά θα πάρει τεράστιες διαστάσεις. Μέχρι να ξεράσουν όλοι ξανά. Και να βγάλουν τον επόμενο Τραμπ. Ηλία, πριν από δυο καλοκαίρια, μια Βρετανίδα στις Κυκλάδες, μου είπε ευθέως «θέλω να σε γ@μήσω». Εγώ, πάντως, το εξέλαβα ως κοπλιμέντο. Τώρα καταλαβαίνω πως θα έπρεπε να την έχω πάει στο δικαστήριο. Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.