Διεθνή διπλωματικά επεισόδια με αφορμή το μακεδονικό ζήτημα

Φίλε πιτσιρίκο, γεια σου και χαιρετισμούς απ’ το συννεφιασμένο και λιγάκι βροχερό Βέλγιο.
Το παρακάτω κείμενο είναι μια ανταπόκριση από τις Βρυξέλλες όπου βρίσκομαι αυτή τη στιγμή, δηλαδή στο κέντρο των διεθνών εξελίξεων:

Παγκόσμιας κλίμακας διπλωματικά επεισόδια φαίνονται να έχουν ξεσπάσει τις τελευταίες ημέρες με αφορμή το φλέγον ζήτημα της ονομασίας της Μακεδονίας (της χώρας). Το θέμα του ονόματος της Μακεδονίας έχει προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις μεταξύ πολλών χωρών.

Διπλωματικό ζήτημα προκλήθηκε χθες το απόγευμα έπειτα από συνάντηση του Βέλγου υπουργού εξωτερικών Didier J.L. Reynders με τον Λουξεμβούργιο ομόλογό του Jean Asselborn.

Βασικό θέμα της συνάντησης ήταν η ονομασία “Λουξεμβούργο” που διεκδικούν οι δυο πλευρές.

Μετά από την τετράωρη συνάντησή τους, ο κύριος Reynders δήλωσε στην βελγική εφημερίδα Volonté des Banques ότι ο Αρχιδούκας του Λουξεμβούργου γεννήθηκε στην πόλη Arlon του Βελγίου του οποίου γνήσιοι απόγονοι είναι οι σημερινοί Βέλγοι.

Σε πιο έντονους τόνους κινήθηκε ο κύριος Asselborn, δηλώνοντας ότι το Βέλγιο πρέπει να βρει εναλλακτική ονομασία για τον ομώνυμο νομό στο νότιο τμήμα της χώρας, σε διαφορετική περίπτωση το Λουξεμβούργο (η χώρα) θα σταματήσει ξεπλένει χρήματα πλούσιων Βέλγων.

Ειδικοί εκτιμούν ότι η μη εξεύρεση λύσης θα αποτελέσει σημείο ρήξης ανάμεσα στις δυο χώρες.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός κύριος Αλέξης Τσίπρας δεν έκανε σχετικές δηλώσεις για το ζήτημα της ονομασίας του Λουξεμβούργου.

Σε σχετική του συνέντευξη στην εκπομπή “Μένουμε Ευρώπη” είπε ότι “… το ΝΑΤΟ, ο ΟΗΕ, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ πρέπει να μεσολαβήσουν για την εξεύρεση λύσης τόσο για το θέμα της Μακεδονίας όσο και άλλων ονομάτων ελληνικών πόλεων και περιοχών.”

Αναφέρθηκε συγκεκριμένα στην Μαρίτσα που βρίσκεται στην Ρόδο και το ίδιο όνομα διεκδικεί η Βουλγαρία, καθώς και στην πόλη της Τρίπολης, ονομασία που διεκδικούν η Λιβύη και ο Λίβανος.

Σε ερώτηση δημοσιογράφου για το Rhode Island, δήλωσε ότι οι Αμερικανοί είναι φίλοι μας και μπορούν να το ονομάσουν και Greece αν θέλουν.

Διαδηλώσεις και πορείες είναι προγραμματισμένες για σήμερα στη Νιγηρία και τον Νίγηρα από εθνικιστές των δύο πλευρών για το θέμα του ονόματος.

Η Αυστρία φοβούμενη πιθανά προβλήματα με την Αυστραλία, υπέβαλε αίτηση κατοχύρωσης πατέντας στο Ευρωπαϊκό Γραφείο Ευρεσιτεχνίας, μαζί με 20 ακόμα πατέντες για τεχνολογίες ελέγχου διαδηλωτών.

Μεγάλη κόντρα αναμένεται να ξεσπάσει μεταξύ της Νορβηγίας, των ΗΠΑ και της Νέας Ζηλανδίας για το όνομα Oaklan, ή Auckland ή Aukland όπου – ειδικά τα δυο τελευταία – προφέρονται παρόμοια.

Φίλε πιτσιρίκο, τα τελευταία επτά χρόνια έχω ζήσει σε διάφορες επαρχίες της πατρίδας μας της Ευρώπης.

Οι μη-Έλληνες Ευρωπαίοι αναφέρονται στην πΓΔΜ ως Μακεδονία.

Οι συνέλληνες σπεύδουν να τους διορθώσουν με πάθος βέβαια λέγοντας ότι ο Μεγαλέξαντρος γεννήθηκε στην Ελληνική Μακεδονία που είναι η μόνη γνήσια Μακεδονία (προσοχή στις απομιμήσεις) κλπ κλπ. Οι συνέλληνες αγωνιστές τιμούν έτσι τη χώρα μας και μας κάνουν περήφανους παγκοσμίως.

Τέτοια δρώμενα συμβαίνουν αυθόρμητα σε πολλά σημεία της πόλης -κάτι σαν θέατρο του δρόμου- και καταλήγουν σε ένα φανταστικό υπερθέαμα για όλη την οικογένεια.

Η επιχειρηματολογία των περισσότερων συντρόφων Ελλήνων βασίζεται σε γενικές γραμμές στην υπεράσπιση της ιστορικότητας του ονόματος “Μακεδονία”.

Μια υπεράσπιση που έχει κυρίως ύφος ποδοσφαιρικό-οπαδικό παρά πολιτικό ή ιστορικό και περιστρέφεται γύρω απ’ την ελληνικότητα του μεγάλου στρατάρχη.

Είναι αξιοπερίεργο το ότι οι ίδιοι άνθρωποι που υπερασπίζονται την ιστορική αλήθεια με τόσο πάθος νιώθουν ταυτόχρονα υπερηφάνεια για τους αρχαίους Έλληνες σοφούς, μαθηματικούς ρήτορες και καλλιτέχνες, ενώ ταυτόχρονα νιώθουν επίσης υπερηφάνεια για τον Μέγα Αλέξανδρο, έναν στρατάρχη που τους υποδούλωσε.

Για να μην πιάσουμε τα περί ελληνισμού και χριστιανισμού.

Ένα βασικό πρόβλημα, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι πολλοί νιώθουν περήφανοι για πράγματα που ούτε έκαναν και τις περισσότερες φορές ούτε καταλαβαίνουν στο ελάχιστο (μαθηματικά, φιλοσοφία, κλπ).

Σε ένα βαθμό αυτή η στάση λειτουργεί ως αντιστάθμισμα στη μουντή καθημερινότητα.

Για παράδειγμα, χωρίς αυτή την αίσθηση περηφάνιας θα έπρεπε να αναζητήσουν την αυτοπραγμάτωσή τους αλλού το οποίο θα ερχόταν σε ρήξη με τις απαιτήσεις του εργοδότη τους, δηλαδή να δουλεύουν σαν τα σκυλιά, πιο γρήγορα, πιο αποδοτικά και πιο πολλές ώρες.

Όπως λέει κι ένα πολύ εύστοχο σύνθημα: όσο περισσότερο μας κλέβουν τη ζωή, τόσο μας ταΐζουν έθνος και φυλή.

Από τη μια, οι σύγχρονοι πολίτες γαλουχήθηκαν με τα εθνικά παραμύθια περί ελληνοχριστιανικού πολιτισμού, γόρδιου δεσμού, εθνικής αντίστασης, απελευθέρωσης απ’ τους Οθωμανούς κατακτητές, απελευθέρωση απ’ τους Ιταλούς κατακτητές, απελευθέρωση απ’ τους Γερμανούς κατακτητές.

Μια ιστορία μες στην απελευθέρωση, τους ήρωες και τα κατορθώματα των Ελλήνων που βασίζεται στην χριστιανο-χολιγουντιανή κατηγοριοποίηση των λαών και πολιτισμών σε καλούς και κακούς ή ανώτερους και κατώτερους και στη συνωμοσιολογική αντίληψη ότι όλοι μας ζηλεύουν γιατί είμαστε λεβεντόπαιδα.

Ανακατέψτε τα παραπάνω προσθέτοντας ένα κουταλάκι “ελληνικής αιματολογίας” κατά Ραφαηλίδη κι έδεσε το γλυκό…

Το εθνικιστικό αιματολογικό και θρησκευτικό ντοπάρισμα του κόσμου που ξεκινάει απ’ το σπίτι, συνεχίζει στο σχολείο, στον κοινωνικό περίγυρο και το στρατό, και εμπεδώνεται με τα μέσα προπαγάνδας, εξηγεί σε ένα βαθμό, αλλά δεν δικαιολογεί την ηλιθιότητα.

Πώς σχετίζονται όμως όλα αυτά με το συγκεκριμένο ζήτημα του ονόματος της Μακεδονίας;

Το 2018 δεν βρίσκεται μακρυά απ’ το 1991 – χρονιά της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας που είχε δρομολογηθεί χρόνια πριν.

Η διάλυση αυτή ήταν -μεταξύ άλλων- αποτέλεσμα συγκεκριμένων -οικονομικών κυρίως-πολιτικών του Τίτο, αν και ήταν σε κάθε περίπτωση θέμα χρόνου, μιας και σοσιαλισμός σε ένα μόνο κράτος δε γίνεται.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε, όμως, το βρώμικο ρόλο της Γερμανίας και της ΕΕ το 1992 με την αναγνώριση της Κροατίας και της Σλοβενίας -και το ποιος ήταν ο ρόλος της Γερμανίας για να φτάσουμε εκεί- και τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ το 1999.

Δηλαδή, αυτό που έγινε είναι ότι ήρθαν στη γειτονιά μας, μας βομβάρδισαν, μας σκότωσαν, όρισαν τα σύνορα όπως αυτοί ήθελαν και εμείς μείναμε να συζητάμε γιατί το πώς να αποκαλούμε τη Μακεδονία.

Αυτά τα θέματα φαίνεται ότι δεν περιλαμβάνονται στην ιστορική μνήμη κάποιων αυτοαποκαλούμενων πατριωτών Ελλήνων.

Επιμένουμε να συζητάμε για το όνομα της Μακεδονίας μετά από το ολικό ξεπούλημα της χώρας και ένα σκασμό μνημόνια.

Κι όλα αυτά πάντα στο όνομα της αποκατάστασης της ιστορικής αλήθειας που τόσο μας κόφτει. Γελάνε κι οι πέτρες!

Το πιο αστείο και θλιβερό βέβαια είναι ότι οι ίδιοι άνθρωποι που βγαίνουν απ’ τα ρούχα τους όταν κάποιος αναφερθεί στη Μακεδονία -τη χώρα- ως Μακεδονία, ενώ έχουν μεταναστεύσει λόγω της οικονομικής κατάστασης στην Ελλάδα.

Για να μη γράψω άλλες 1000 λέξεις, σας στέλνω την παρακάτω εικόνα (Jo Di, σε αντιγράφω – ναι, ανεπιτυχώς).

Κλείνω με το γιουγκοσλαβικό σύνθημα bratsvo i jedinstvo (αδελφότητα κι ενότητα) που πρέπει να είναι επίκαιρο για όλους τους βαλκανικούς λαούς.

Αγάπη μόνο λοιπόν… και μεγαλέξαντρος.

Παντελής

(Αγαπητέ Παντελή, όταν ένας λαός δεν έχει να παρουσιάσει κάτι δικό του, στρέφεται στους ένδοξους προγόνους του. Σκάβει στους τάφους των ένδοξων προγόνων, να βρει λίγη θαμμένη δόξα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που όλη η Ελλάδα αγωνιούσε για το ποιος ήταν θαμμένος στην Αμφίπολη, και μάλλον απογοητεύτηκε πολύ από τα όσα είπαν οι αρχαιολόγοι. Εγώ λέω πως όποιος ψάχνει στους τάφους των προγόνων του, σκάβει τον δικό του λάκκο. Να είσαι καλά!)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.