Φιλοσοφικές αναζητήσεις

Χαίρε Πιτσιρίκο,
Θα ήθελα να μοιραστώ καποιές σκέψεις μου γύρω από ένα θέμα που γενικά πιστεύω δεν θα σταματήσω πότε να ασχολούμαι ή να διαμορφώνω διαφορετικές απόψεις:
Τι είναι άραγε το καλό και το κακό;

Ο απώτερος σκοπός βέβαια της αναζητήσης αυτής είναι η κατανοήση και έπειτα η γνώση που θα σε οδηγήσει σε μία πιο ενάρετη ζωή.

Όλα αυτά ξεκινούν απο μία βασική ερώτηση: Πώς θα μπορούσα να εξελιχθώ σε ένα καλύτερο άνθρωπο, χρήσιμο στην κοινωνία, ένα ενάρετο ον;

Βέβαια, μπορεί η κατανόηση του καλού και του κακού να είναι προσωπική αλλά τα ερείσματα έρχονται και από διάφορα βιβλία που ενδεικτικά θα αναφερθώ σε κάποια απο αυτά ως λόγο και αντίλογο.

Ας ξεκινήσουμε από τον διάλογο του Φάουστ με το Μεφιστοφελή στο μυαλό του μεγάλου Γκαίτε.

Η πράα συζήτηση μεταξύ τους και η κατάληξη να παραχωρήσει τη ψυχή του με αντάλλαγμα να ξανάβρει τη νεότητά του.

Η ματαιοδοξία της ψυχής, τα πάθη, τα θέλω, όλα εκεί ένα συνονθύλευμα να οδηγούν τον άνθρωπο σε διάφορες πράξεις. Πράξεις που δεν στοχευούν σε τίποτα άλλο από την κάλυψη των προσωπικών μας αναγκών που τελικά οδηγούν στο αντίθετο αποτέλεσμα.

Η ματαιοδοξία της ψυχής δεν ειναι βέβαια τίποτα μπροστά στην Φιλοσοφία του Μπουντουάρ από τον Θεό Μαρκήσιο.

Η ηδονή, τα πάθη, οι μηδενικοί ηθικοί φραγμοί, οι θρησκευτικές του μηδενιστικές του αλητείες και τελικά η μία και μοναδική φιλοσοφία του: ο νόμος της Φυσής.

Εκεί που όλα επιτρέπονται, εκεί που όλα είναι αποδεκτά, εκεί που το ένστικτο βασιλεύει.

Τα πάθη, τα ένστικτα παίζουν ρόλο σε κάθε μας συνειδητή ή ασυνείδητη διεργασία και τελικά παίρνουν και κάποιου είδους μορφή. Καταλήγουν σε αποφάσεις και πράξεις.

Ας ψάξουμε και τον αντίλογο από τους μεγάλους φιλοσόφους μας.

Φυσικά δεν θα μπορούσαμε παρά να ανατρέξουμε στους Πλατωνικούς διαλόγους και να ακούσουμε τι έχει να μας πει ο Μαέστρος Σωκράτης.

Ο Σωκράτης μας μιλάει για την λεγόμενη Ακρασία μέσα από το διάλογο «Πρωταγόρας», και αναφέρει ότι ο άνθρωπος αν και γνωρίζει το καλό, πράττει το κακό, γιατί παρασύρεται από τα πάθη του.

Θεωρεί λοιπόν ότι το κακό πηγάζει από την άγνοια ως γνωστικό σφάλμα κακής κρίσης και ότι δεν είναι κανείς από τη θέληση του κακός (ουδείς εκών κακός).

Ας αναφέρουμε ενδεικτικά και την προτεινόμενη τριχοτόμηση της ψυχής από Πλάτωνα.

– Το λογιστικό που αφορά στις λογικές λειτουργείες του ανθρώπου.
– Το θυμοειδές που αφορά στον συναισθηματικό του κόσμο
– και το επιθυμητικό που αφορα στις επιθυμίες του.

Ε λοιπόν, με δικά μου λόγια, το κακό δεν είναι τίποτα άλλο από τα πάθη σου. Από τις μαύρες τρύπες που ξεκίνουν σαν σβούρες να σε καταστρέψουν.

Το κακό είναι τα καθημερινά ανθρώπινα πάθη σου. Και ποιά είναι αυτά τα πάθη; Ε φυσικά όλα εκείνα τα ζωώδη ένστικτα σου, εκείνα που έχουν μείνει μέσα σου προαιώνια. Από τότε που δεν ζούσες. Από τότε που σερνόσουν και κρεμιόσουν από τα δέντρα. Από τότε που έφαγες με τα χέρια σου για πρώτη φόρα.

Είναι όλα αυτά μεταμορφωμένα μέσα στην καθημερινότητά σου σε διάφορες μορφές που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις, να ελέγξεις και να ξεπεράσεις.

Από τότε που προστάτευες τον εαυτό σου με κάθε κόστος, που σκότωνες για την τροφή σου. Τα ένστικτα επιβίωσής σου.

Αυτά που δεν σε κάνουν ιδανικό άνθρωπο, αυτά που είναι ακριβώς το αντίθετο από ό,τι έχεις φανταστεί τον Θεό να είναι.

Ο άνθρωπος για να ξεφύγει από το ζωώδες, ονομάζει αυτά τα ένστικτα “κακό” . Είναι η διαφορά του ανθρώπου με το ζώο. Η λογική.

Το κακό είναι η αίωνια πάλη, η αφετηρία για να οδηγηθεί στον Θεό. Το ιδανικό.

Να σκέφτεσαι το κακό σαν το προπατορικό αμάρτημα. Την αρχή της πτώσης. Το ζώο και τον άνθρωπο να ξεχωριζούν σε σώμα και πνεύμα. Η εναρχή της λογικής επάνω στα συναισθήματα και τις επιθυμίες.

Το κακό λοιπόν είναι το ζωώδες και το καλό είναι το ιδανικό, το ιδεώδες, το Θείο.

Είναι η πορεία του ανθρώπου να ξεφύγει από αυτό που τον γέννησε. Το ζώο. Να γίνει πιο πολύ πνεύμα χωρίς σώμα και αμαρτίες.

Το καλό και το κακό ειναι μέσα σου.

Το κακό σε γέννησε, το κακό βρίσκεται μέσα σου για να σου θυμίζει την πορεία σου.

Το καλό είναι το κάθε βήμα μπροστά για να φτάσεις το Θείο. Τον ιδανικό άνθρωπο.

Είναι η πορεία σου απο τον εγκέφαλο του ερπετού, στον συναισθηματικό εγκέφαλο και ύστερα στον σκεπτόμενο.

Το ταξίδι φαντάζομαι τελείωνει στον πνευματικό εγκέφαλο ή ίσως να πούμε στον βουδιστικό εγκέφαλο.

Δεν θέλαμε ο θεός να έχει σώμα, δεν θέλαμε να έχει τα δικά μας προβλήματα, τα δικά μας πάθη.

Πολύ δυνατή εφεύρεση ο Θεός.

Ήταν η απόλυτη λογική, το τέλειο yin και yang. Θεός αυτό που το σκέφτηκε (για να ελέγχει τον κόσμο και τα πάθη του).

Αν το καλοσκεφτείς, δεν έχουμε κάνει και τόσα βήματα μπροστά.

Είναι σαν μια καταδικασμένη προσπάθεια. Είναι ο θάνατος που σε βρίσκει στην μέση της πορείας και σου λέει μια ζωή την έχεις.

Είναι ο φόβος του θανάτου που ζει από την στιγμή της γέννησης. Ο φόβος που ισούται με την άγνοια.

Έτσι καταλήγουμε στα σοφά λόγια του Σωκράτη:

Ο σοφός άνθρωπος δεν εχει διαφορετική ψυχή ή δομή της ψυχής από αυτή του εγκληματία. Αυτό που έχει καταφέρει ο σοφός είναι να θέσει την ψυχή του υπό τον έλεγχο του λογικού μέρους, την μόνη ψυχική περιοχή που μπορεί να εγγυηθεί την εσωτερική τάξη και αρμονία.

Το μεγαλύτερο αγαθό (όχι υλιστικό) κατά Σωκράτη είναι να φροντίζει κανείς την ψυχή του περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Τι ψυχή θα παραδώσουμε τελικά;

Με φιλικούς χαιρετισμούς,
Κιου
Κάτω Χώρες

(Αγαπητέ φίλε, ο Ηράκλειτος -που είναι προσωκρατικός φιλόσοφος- έγραψε πως το καλό και το κακό είναι ένα και το αυτό. Εμένα με καλύπτει αυτό. Και να μην ξεχνάμε πως οι Έλληνες φιλόσφοι -που δεν ήταν, βέβαια, χριστιανοί- προηγήθηκαν του χρισιτανισμού, που έβαλε ταμπέλες στο “καλό” και στο “κακό”. Τα ανθρώπινα ένστικτα δεν είναι “κακά”. Άλλωστε, μια και αναφέρεστε στον Θεό, ο Θεός έδωσε τα ένστικτα στους ανθρώπους. Οι άνθρωποι έφτιαξαν τους νόμους. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.