Το δεξί κλικ

Την περασμένη εβδομάδα, πήγα στο θέατρο με μια φίλη μου. Το θέατρο ήταν γεμάτο, οπότε, λίγο πριν ξεκινήσει η παράσταση, θυμήθηκα σε ποια κοινωνία ζούμε και ρώτησα τη φίλη μου το εξής:

“Ποιοι είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Ποιοι είναι όλοι αυτοί που πάνε στα θέατρα;”

“Δεν ξέρω” μου απάντησε η φίλη μου, “κι εγώ αυτή την απορία έχω”.

Εγώ έχω πάρα πολλές απορίες.

Απορώ και για το ποιοι είναι όλοι αυτοί που με διαβάζουν συστηματικά.

Εντάξει, κάποιοι διαβάζουν πολλά χρόνια το μπλογκ, έχουν επικοινωνήσει μαζί μου, κάποιους τους έχω γνωρίσει κιόλας, αλλά αυτοί είναι λίγοι. Οι άλλοι ποιοι είναι; Επίσης, πού είναι;

Δεν έχω κρύψει πως βρίσκω απογοητευτική την κατάσταση της σημερινής ελληνικής κοινωνίας.

Πια, δεν ψάχνω πού οφείλεται η κατάντια της Ελλάδας.

Θεωρώ πως ο πιο σοβαρός λόγος είναι το έμψυχο δυναμικό της χώρας.

Ένα δυναμικό που γίνεται όλο και χειρότερο, αφού οι νέοι άνθρωποι -που μπορούν να αλλάξουν τη χώρα- εγκαταλείπουν την Ελλάδα.

Δεν έχω κανένα λόγο να γράφω τι γαμάτοι και σπουδαίοι που είναι οι Έλληνες, γιατί δεν έχω κάτι να τους πουλήσω.

Ούτε τηλεοπτική εκπομπή, ούτε ραδιοφωνική, ούτε θέατρο, ούτε τίποτα.

Επίσης, δεν έχω αφεντικό να ικανοποιήσω.

Οπότε γράφω αυτά που σκέφτομαι, και σ’ όποιον αρέσει.

Καθώς έχω κόψει τις πολλές συναναστροφές και έχω στραφεί στους φίλους μου -τα τελευταία χρόνια είχα εξαιρετικά άσχημες εμπειρίες και γνώρισα πολλά λαμόγια που προσποιούνταν πως είναι πολύ εντάξει άνθρωποι και πολύ επαναστάτες- έχω βρει την ηρεμία μου. Γαλήνη.

Αυτή η γαλήνη διακόπτεται από διάφορα σχόλια που διαβάζω στη σελίδα μου στο Facebook.

Το Facebook -αυτή την εταιρεία παρακολουθήσεων που λέει ο Edward Snowden- το χρησιμοποιώ μόνο για εργαλείο της δουλειάς μου.

Δεν το χρησιμοποιώ για να κάνω φίλους, δεν σχολιάζω ποτέ στις σελίδες των άλλων, και, βασικά, το σιχαίνομαι.

Αυτό το έχω ξεκαθαρίσει, το έχω γράψει άπειρες φορές, και στην περιγραφή της σελίδας μου αναφέρω πως δεν ενοχλώ κανέναν και δεν θέλω να με ενοχλούν.

Στη σελίδα μου στο Facebook, διαβάζω διάφορα σχόλια.

Κάποιοι δεν διαβάζουν το κείμενο και σχολιάζουν τον τίτλο. Με κατεβατά. Και πολύ τσαμπουκαλεμένοι.

Κάποιοι δεν ακούν το podcast για τους συνδρομητές του μπλογκ μου, αλλά σχολιάζουν με λύσσα αυτό που δεν άκουσαν.

Κάποιοι γράφουν εντελώς άσχετα πράγματα, που δεν έχουν την παραμικρή σχέση με αυτό που έγραψα εγώ.

Κάποιοι -άνδρες όλοι, γιατί οι γυναίκες δεν έχουν τέτοια θέματα- θέλουν να μου πουν πως είμαι το απόλυτο τίποτα και αυτοί είναι πάρα πολύ σημαντικοί και γνώστες των πάντων.

Κάποιοι σου λένε ξεκάθαρα πως γράφουν σχόλια στη σελίδα σου, για να τα διαβάσουν οι άλλοι και να τους κάνουν follow.

Ειλικρινά, αυτό δεν το καταλαβαίνω.

Μια πρώην βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, έγραψε σχόλιο στη σελίδα μου μου εναντίον μιας δημοσιογράφου της ΕΡΤ, σε ένα κείμενο που δεν είχε καμία απολύτως σχέση με αυτό που σχολίαζε.

Όταν την ρώτησα γιατί έγραφε εναντίον αυτής της δημοσιογράφου στη σελίδα μου και όχι στη σελίδα της δημοσιογράφου, μου απάντησε πως η δική μου σελίδα έχει περισσότερους ακόλουθους από τη σελίδα της δημοσιογράφου της ΕΡΤ, και θεώρησε πως, αν γράψει στη σελίδα μου εναντίον της, θα το διαβάσουν περισσότεροι.

Βγάζετε κάποιο νόημα;

Όχι ε;

Κάτι άλλο, πολύ χαρακτηριστικό, είναι η αγένεια πολλών από τους ανθρώπους που σχολιάζουν.

Και φυσικά, η απόλυτη βεβαιότητα για αυτά που γράφουν.

Πιο βέβαιος πεθαίνεις.

Αυτό που κάνω είναι να μπλοκάρω αβέρτα -αν και πολλοί έχουν από εκατό λογαριασμούς ο καθένας-, γιατί ο χρόνος είναι πολύτιμος και η ζωή είναι ωραία, για να την σπαταλάς σε καθυστερημένους.

Αλλά κάποιες φορές, πριν ρίξω το μπλοκ, κάνω δεξί κλικ, για να δω ποιος είναι αυτός που έγραψε το σχόλιο.

Τι βλέπω;

Σκυλάδικα, ποδοσφαιρικές ομάδες, εικόνες της Παναγιάς, εκκλησιές, στρατούς, σημαίες, θεωρίες συνωμοσίας και τέτοια.

Μαζί γατάκια, σκυλάκια, κώλoι, βύζoι και άλλα τέτοια.

Και βέβαια, πολλές φωτογραφίες του ιδιοκτήτη της σελίδας. Συνήθως μόνος του, σε selfie. Η μοναξιά θερίζει, το Facebook το αποδεικνύει.

Κείμενα και σκέψεις δεν υπάρχουν.

Μόνο κάτι “χαριτωμένες” εικόνες με “αστεία”.

Τις “απόψεις” τους τις κρατάνε για να τις γράφουν στις σελίδες των άλλων.

Μετά τη στρατιωτική θητεία, όπου συνειδητοποιείς για πρώτη φορά πως υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι από αυτούς που νόμιζες πως υπάρχουν, το Facebook είναι αποκαλυπτικό για τη σύνθεση μιας κοινωνίας.

Βέβαια, σκέφτεσαι πως αυτοί που φωνάζουν -στο Διαδίκτυο και στην κοινωνία- μπορεί να είναι λίγοι και να κάνουν θόρυβο, ενώ οι άλλοι είναι ήρεμοι και δεν ακούγονται.

Δεν είμαι βέβαιος πως είναι έτσι.

Δεν ζουν ανάμεσά μας, ζούμε ανάμεσά τους.

Κάντε ένα δεξί κλικ. Θα σας φύγει το καφάσι.

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.