Thanks!
Γεια σου Πιτσιρίκο!
Ήθελα να σου πω ότι σε διαβάζω και σε ακούω και ζηλεύω γιατί ξέρω ότι εσύ τώρα ετοιμάζεσαι να αρχίσεις τις εξορμήσεις στις παραλίες κι οι περισότεροι από εμάς παλεύουμε να την βγάλουμε καθαρή στην φυλακή που επέλεξε ο καθένας να κλείσει τον εαυτό του.
Δεν βαριέσαι, όπως στρώνει κοιμάται ο καθένας…
Εγώ πάλι έκανα την επανάστασή μου κι ετοιμάζομαι όχι μόνο να αλλάξω πλευρό αλλά κρεβάτι ολόκληρο κι ελπίζω να μου βγει σε καλό.
Ζώντας στο εξωτερικό 6 χρόνια τώρα και σκεπτόμενη την επιστροφή, δεν γίνεται να μην μου μπαίνουν αμφιβολίες στο μυαλό για την ορθότητα της απόφασής μου.
Σκέφτομαι συνέχεια τι θα αντιμετωπίσω όταν θα γυρίσω, αν θα τα καταφέρω, ή αν, μετά από κάνα χρόνο, βρεθώ πάλι με την βαλίτσα μου σε ένα αεροδρόμιο να ξεκινάω καινούριες περιπέτειες.
Το μεγαλύτερό μου πρόβλημα, όταν έρχομαι στην Αθήνα για διακοπές, είναι ότι κάθε φορά μου φαίνονται οι άνθρωποι που γνωρίζω όλο και πιο αλλαγμένοι.
Δεν είμαι, όμως, σίγουρη αν αλλάζουν αυτοί ή εγώ.
Θυμάμαι πόσο δυσκολεύτηκα στην προσαρμογή την πρώτη φορά που πήγα για να ζήσω σε μία ξένη χώρα και μετά την δεύτερη και την τρίτη.
Κάθε χώρα κι ένας άλλος κόσμος κι εγώ πάντα να επαναλαμβάνω μέσα μου ότι εγώ είμαι ξένη κι εδώ είμαι φιλοξενούμενη, οπότε πρέπει να προσαρμοστώ κι όταν γυρίσω πίσω θα μπορώ να είμαι και πάλι 100% ο εαυτός μου.
Αλλά μάλλον έκανα λάθος.
Γιατί ο εαυτός μου έχει πλέον αλλάξει και το πρόβλημα που καλούμαι να λύσω τώρα είναι η προσαρμογή πίσω στην ίδια μου την χώρα.
Μεγάλη καριόλ@ αυτή η προσαρμοστικότητα!
Όταν άνοιξα το word για να σου γράψω, είχα άλλο σκοπό και τελικά μου βγήκε βιογραφικό· κάπως έτσι γίνεται τις λίγες φορές που σου έχω γράψει, για αλλού ξεκινάω κι αλλού βρίσκομαι.
Δεν πειράζει, όμως. Καλή η επικαιρότητα και οι απόψεις αλλά στο φινάλε μια χαρά τα λες κι εσύ κι οι άλλοι αναγνώστες, τι περισότερο είχα να προσφέρω;
Μάλλον αυτό το email είναι κατά βάση ένα ευχαριστώ σε σένα και στους φίλους που σου γράφουν και μου θυμίζουν ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα κι ίσως να γλιτώσω την προσαρμογή, συναντώντας τους σωστούς ανθρώπους.
Ευχαριστώ λοιπόν!
Σ.
Υ.Γ.1 Αυτό το καλοκαίρι ελπίζω να το περάσω στις παραλίες, να διαβάσω ένα σκασμό βιβλία που έχω μαζέψει και δεν προλάβαινα, να βγάλω λέπια από το κολύμπι και να γίνω πιο μαύρη κι από σένα. Δεν ξέρω αν θα το καταφέρω, θα σου στείλω μια φωτογραφία τον Σεπτέμβρη να μου πεις εσύ ποιος κερδίζει στο μαύρισμα – σε εμπιστεύομαι απόλυτα όπως βλέπεις.
Υ.Γ.2 Σκεφτόμουν τις προάλλες, που είπες στο podcast να σου στείλουν οι αναγνώστες ένα δικό τους podcast, ότι θα μου άρεσε η ιδέα αλλά 36 χρονών έφτασα κι ακόμα η φωνή μου μοιάζει με 12χρονου (τελείως ντεκαβλέ λέμε), οπότε απλά θα παρακαλέσω κι εγώ τον εθνικό μας ψυχίατρο με την φωνάρα να σου στέλνει πιο συχνά γιατί εκτός του ότι έχει φωνάρα τα λέει και πολύ ωραία.
(Αγαπητή φίλη, να δούμε πρώτα πότε θα φύγω για τα νησιά γιατί έχω περιγράψει στα podcast τα προβλήματα που υπήρξαν τους τελευταίους μήνες. Δεν ξέρω αν θα είναι καλό να επιστρέψετε ή όχι. Πριν από λίγες μέρες, μια φίλη μου έλεγε πως δεν αντέχει άλλο μακριά από την Ελλάδα και πως θέλει να επιστρέψει αλλά δεν ξέρει τι να κάνει εδώ. Άλλωστε, αυτός ήταν ο λόγος που έφυγε. Αν επιστρέψετε στην Αθήνα και σας ενοχλούν οι αλλαγές στη συμπεριφορά των Αθηναίων, μπορείτε να μείνετε σε μια γειτονιά που έχει πολύ Airbnb, οπότε θα συναναστρέφεστε μόνο ξένους. Χαμός γίνεται από ξένους στην Αθήνα. Όλο τον χρόνο πια. Νέα Υόρκη γίναμε. Όσα μπάνια και να κάνετε, στο μαύρισμα δεν με φτάνετε. Είμαι ακόμα μαυρισμένος από τα περσινά 150 μπάνια. Να στείλετε, πάντως, φωτογραφία τον Σεπτέμβριο. Θα βάλω και δική μου δίπλα, για να κάνουμε σύγκριση. Κάντε και ένα podcast να μου στείλετε. Η φωνή δεν έχει καμία σημασία. Σε κανέναν δεν αρέσει η φωνή του. Επίσης, εδώ έκανε καριέρα η Μέλανι Γκρίφιθ, που μεγάλωσε και η φωνή της συνέχισε να είναι σαν του Μίκι Μάους. Σας ευχαριστώ. Την αγάπη μου και την ευγνωμοσύνη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.