Ανυπότακτο …Βερολίνο (must read)

Αγαπητέ πιτσιρίκο και αγαπητοί αναγνώστες,
Αποφάσισα να γράψω κι εγώ ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα του πιτσιρίκου για τις εμπειρίες μου ως (νεο)μετανάστη, αφού διάβασα μερικά από τα πρώτα κείμενα. Νομίζω ότι απουσιάζει τελείως μια πλευρά που για μένα είναι πολύ σημαντική, καθώς και οι νεομετανάστες έχουμε μια τάση ωραιοποίησης της κατάστασής μας, αν/όταν τα καταφέρουμε να λύσουμε βασικά προβλήματα επιβίωσης, όπως και παραγνώρισης των δικών μας ευθυνών για να πάνε καλύτερα τα πράγματα γενικότερα.

1. Κατ’ αρχάς, ό,τι και αν αρέσει σε πολλούς να σκέφτονται για τον εαυτό τους -υπάρχει μια τάση κοσμοπολιτισμού, η οποία δε μας θεωρεί μετανάστες αλλά …»πολίτες του κόσμου», αν δεν υπήρχε ο οικονομικός παράγοντας, να δω πόσοι θα μένανε πάνω από 3-5 χρόνια στο εξωτερικό.

Τόσα φτάνουν για μια επιπλέον ειδίκευση υψηλότερου επιπέδου, για την περιπέτεια, και την ικανοποίηση της περιέργειας.

Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη γι’ αυτό από το ότι πριν την κρίση σε καμία περίπτωση δεν μεταναστεύανε οι Έλληνες σε τόσο μεγάλους αριθμούς, παρ’ όλο που πχ σπούδαζαν πολλοί στο εξωτερικό.

Τέτοια είναι και η δική μου περίπτωση, καθώς έφυγα για διδακτορικό στη Μασσαλία το 2007, και προς το τέλος του, 3,5 χρόνια μετά, είχα αρχίσει να σκέφτομαι πώς θα μπορούσα να γυρίσω, αλλά, φευ, ήρθε η κρίση.

Στον οικονομικό παράγοντα, βέβαια, συμπεριλαμβάνονται όλες οι κοινωνικές πρακτικές αναπαραγωγής της ζωής της δικής τους και της οικογένειάς τους (πχ παιδεία, υγεία, ασφάλιση, δημόσιες μεταφορές κοκ), και όχι μόνο ο μισθός, το περιεχόμενο της δουλειάς (περισσότερο ή λιγότερο ενδιαφέρον) ή οι συνθήκες εργασίας (ευγένεια, δημοκρατία, αξιοπρέπεια στους χώρους δουλειάς κοκ).

2. Δεδομένου του παραπάνω σημείου, καλά όλα όσα ακούω για τις συμπεριφορές από δημόσιες υπηρεσίες μέχρι λεωφορεία, και το πόσο ωραία είναι στο εξωτερικό που όλα λειτουργούν τέλεια, και υπάρχει σεβασμός στους κανόνες κοκ, αλλά αυτή είναι μια φοβερά δευτερεύουσα πλευρά της πραγματικότητας, και σε καμία περίπτωση δε θα έκανε τους περισσότερους από εμάς να μείνουμε στο εξωτερικό.

Αφήστε που πολλά από αυτά είναι και αντανάκλαση του πώς φερόμαστε εμείς.

Μεγάλη εμπειρία δεν έχω από το ελληνικό δημόσιο, αλλά ξέρω ότι, όποτε φέρθηκα με κατανόηση και ευγένεια, τελικά την έκανα τη δουλειά μου είτε ήμουν στην Ελλάδα, είτε στη Γερμανία, είτε στην Γαλλία.

Επίσης, δεν φταίνε οι Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι, αν η μηχανογράφηση και αυτοματοποίηση στις υπηρεσίες τους απέχουν παρασάγγας από αυτές των προηγμένων ευρωπαϊκών κρατών.

3. Πόσω μάλλον όταν αυτό το «όλα λειτουργούν, και υπάρχει σεβασμός στους κανόνες» έρχεται με ένα πολύ βαρύ τίμημα. Εξηγούμαι.

Αλλά πρώτα θα πω προκαταβολικά ότι ίσως να επηρεάζομαι από το γεγονός ότι ζω, πλέον, από το 2011, στο Βερολίνο.

Παρ’ όλο, λοιπόν, που στο Βερολίνο δεν συναντά κανείς και πολύ ή μόνο την τυπική γερμανική κουλτούρα και συμπεριφορά, δεν μπορώ να μη δω ότι στη Γερμανία τα πράγματα λειτουργούν, και υπάρχει σεβασμός στους κανόνες, διότι πολύ απλά η πλειοψηφία του κόσμου έχει μια μεταφυσικά παράλογη εμπιστοσύνη στο κράτος και την εξουσία, μια υπερβολική τάση να κάνει πρώτα αυτό που του λένε, μετά να κάνει ερωτήσεις, αν κάνει, να πείθεται εύκολα από τις απαντήσεις, και γενικά να βολεύεται σε αυτήν την κατάσταση, έστω και αν τελικά αυτό είναι από φόβο.

Με άλλα λόγια, δεν είμαι καθόλου σίγουρος για το πόσο οι καλές πλευρές της συμπεριφοράς αυτής είναι λόγω σεβασμού προς τον άλλον, τον συνάνθρωπο και συμπολίτη, και έρχονται μετά από ώριμη σκέψη για το περιεχόμενο των κανόνων αυτών, την ηθική ή το δίκιο τους, ή από μια πίεση προς τον ίδιο τους τον εαυτό να υπακούουν και να εφαρμόζουν τους κανόνες με θρησκευτική ευλάβεια, έτσι, «γιατί πρέπει».

Οι Γερμανοί και οι Έλληνες μοιάζουν να είναι στα δύο άκρα του φάσματος ως προς αυτού του είδους τις συμπεριφορές, και σίγουρα αυτό έχει να κάνει σε κάποιο βαθμό με την ιστορία των κοινωνιών τους, το (μη) πέρασμά τους στον βιομηχανικό καπιταλισμό, τη θρησκεία (προτεσταντισμός έναντι ορθοδοξίας) κοκ.

Περιττό να πω, βέβαια, ότι κάθε τέτοια γενίκευση, όπως «Έλληνες» ή «Γερμανοί» είναι άδικη και αντιεπιστημονική.

Αλλά ας την κάνουμε προς χάριν της κουβέντας.

Εν ολίγοις, οι Γερμανοί είναι σήμερα ο λαός που εκλέγει ξανά και ξανά τη Μέρκελ, και γενικά κυβερνήσεις που τον πείθουν να δέχεται μισθούς πολύ χαμηλότερους από την αύξηση της παραγωγικότητάς τους, προκειμένου η Γερμανία να έχει πλεονάσματα απέναντι στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, και αυτοί να διασφαλίζουν αυτό που βλέπουν ως καλύτερο και, κυρίως ασφαλέστερο, βιοτικό επίπεδο από τους άλλους Ευρωπαίους.

Το γεγονός ότι η Ευρώπη συνολικά είναι σε παρατεταμένα χαμηλούς ή αρνητικούς ρυθμούς ανάπτυξης, και η συμπεριφορά τους αυτή, που κατ’ αρχάς ζημιώνει τους ίδιους, στοχεύει στο να πάρουν μεγαλύτερο κομμάτι από μια μειούμενη συνολικά πίτα, και εις βάρος των άλλων λαών, δεν τους απασχολεί ιδιαίτερα.

Ή μάλλον, βολεύονται στην άποψη, και κουνάνε αντίστοιχα το δάχτυλο, ότι «αν και οι άλλοι κάνουν το ίδιο» -δηλαδή γίνουν το ίδιο υποτακτικοί και βολικοί με τους ίδιους;- θα «ανταμειφθούν» και αυτοί,

Αυτό δεν ισχύει, όμως, καθώς όλοι για την ίδια πίτα ανταγωνιζόμαστε…

Επομένως, στο γενικό κοινωνικοπολιτικό επίπεδο, ο γερμανικός μύθος ότι «αυτός που δουλεύει σκληρά ανταμείβεται», μπορεί να διατηρείται χάρις στην ιμπεριαλιστική θέση της Γερμανίας ως κράτος στον κόσμο, και ειδικότερα στην Ευρώπη, χωρίς να σημαίνει ότι δεν υπάρχει και στη Γερμανία φτώχεια, ανεργία, ανισότητες.

Κάθε άλλο…

Ωστόσο, πράγματι, οι Γερμανοί «ανταμείβονται» με μικρές αυξήσεις μέσα στην κρίση για την υποτακτικότητά τους στο γερμανικό κεφάλαιο, πάντα, όμως, κάτω από το «δίκαιο» επίπεδο σε σχέση με τα κέρδη του γερμανικού κεφαλαίου και τα πλεονάσματα του γερμανικού κράτους.

Μάλιστα, το τελευταίο δεν επενδύει καν στις υποδομές πλέον, πχ το ίντερνετ είναι πολύ χειρότερο στη Γερμανία από ό,τι στην Ολλανδία.

Αντιθέτως, για παράδειγμα οι Γάλλοι αντιστέκονται σε πολλά από αυτά που δέχτηκαν οι Γερμανοί από την Ατζέντα 2000 του Σρέντερ και μετά.

Αντίστοιχα, λειτουργούν και με άλλους «κανόνες», πέραν της πολιτικής πραγματικότητας.

Μόλις δουν κάποιον να παραστρατεί, έστω από λάθος, αμέσως ορμούν να κάνουν παρατήρηση με οργισμένο ύφος!

Αυτό με τίποτα δεν πείθομαι ότι γίνεται λόγω του κινδύνου ή των συνεπειών της παράβασης, παρά, και κυρίως, γιατί ο εσωτερικός «αστυνόμος» -που κρύβουν στην ψυχή τους για να αυτοκαταπιέζονται- βρίσκει την ευκαιρία να βγάλει τα σπασμένα σε κάποιον άλλον, αν/όταν αυτός τολμήσει να αμφισβητήσει το δικό του εσωτερικό αστυνόμο!

Αυτό συμβαίνει ακόμη και αν εμφανώς έχει γίνει απλά ΛΑΘΟΣ!

Προσωπικά, εκνευρίζομαι αφάνταστα όταν μανουριάζουν και κορνάρουν ή κουδουνίζουν με τα ποδήλατα, διότι εμφανώς έχω εγκλωβιστεί σε λάθος λωρίδα ή εμποδίζω τον ποδηλατόδρομο, λόγω της κίνησης, λες και πρέπει να μου το πει ο κάθε ένας που θα περάσει από εκεί, και δεν το βλέπω και δεν αγχώνομαι από μόνος μου!

Από την άλλη, παίρνω την εκδίκησή μου στο φανάρι της γειτονιάς μου, όταν και περνάω πεζός με κόκκινο, 2-3 δευτερόλεπτα πριν γίνει πράσινο, και διασκεδάζω με τη φάτσα τους καθώς κοιτάνε μια εμένα και μια το φανάρι, σκεφτόμενοι αν θα αποτολμήσουν και αυτοί την βολική …παρανομία, αντί να κοιτάξουν δεξιά και αριστερά να δουν αν υπάρχει καμία πραγματική απειλή από διερχόμενο όχημα.

Φυσικά, αυτό συμβαίνει στον απλό λαό, διότι όσο ανεβαίνουμε παραπάνω βρίθουν οι απατεωνιές και τα σκάνδαλα, από το αεροδόμιο του Βερολίνου-γιοφύρι της Άρτας, μέχρι τα γνωστά μας υποβρύχια που γέρνουν, τις Siemens-Novartis που δωροδοκούν όλον τον κόσμο, τις παραβιάσεις των αυτοκινητοβιομηχανιών, αλλά και προέδρους που πλαστογραφρούν τα πτυχία τους…

Από την άλλη, οι Έλληνες έχουν αιώνες εμπειρίες ενός κράτους που όχι μόνο είναι καταπιεστικό -όπως εν πολλοίς και στη Γερμανία-, αλλά επιπλέον υπερβολικά άδικο και ανίκανο να καλύψει με αντίστοιχη επιτυχία βασικές ανάγκες ή να ρυθμίσει τη λειτουργία της κοινωνίας στη βάση της αστικής τυπικής ισότητας και ισονομίας (που να ισχύει έστω για τον απλό λαό).

Το κράτος των κοτζαμπάσηδων, κατόπιν του Γαλλικού, Αγγλικού και Ρωσικού κόμματος που ανταγωνίζονταν για την εξουσία, ύστερα του Βενιζελικού και φιλοβασιλικού κόμματος, κατόπιν των αμερικανών, των δοσίλογων της κατοχής, αλλά και του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ εναλλάξ, ήταν πάντα ένα κράτος ανταγωνιζόμενων φατριών και υποταγμένο στους ξένους, και στους ντόπιους ολιγάρχες.

Ο Έλληνας έχει εκπαιδευτεί να μην το εμπιστεύεται, να προσπαθεί να το κοροϊδέψει, και να βρει ατομικές λύσεις, μέσα, εναντίον, ή γύρω από αυτό, ειδικά όταν απογοητεύεται για το αν μπορεί να το αλλάξει…

Ε, λοιπόν, δεν βρίσκω το λόγο να συγκρίνουμε τον σεβασμό στους κανόνες των -σχετικά πάντα- καλοζωισμένων υπηκόων των ιμπεριαλιστικών κρατών με την «ατομική αναρχία» των Ελλήνων του προτεκτοράτου, και να λέμε «αχ τι ωραία, το ένα λειτουργεί» ενώ «το άλλο μας κατέστρεψε»…

4. Φτάνω, λοιπόν, στο ποιά είναι η δική μας ευθύνη. Εμείς σε άλλη χώρα ζούσαμε;

Τι ψήφιζαν οι περισσότεροι νεο-μετανάστες μας, και αν όχι οι ίδιοι, οι γονείς μας;

Πώς έλυναν αρκετοί από αυτούς τα προβλήματά τους;

Δεν δούλεψαν ποτέ αυτοί στο δημόσιο, ή καποιοι δικοί τους, ή μόνο οι άλλοι ήταν αγενείς, ανίκανοι και τεμπέληδες;

Και αν μεταναστεύσαμε και λύσαμε το πρόβλημα της επιβίωσης, τώρα, λοιπόν, πρέπει να γίνουμε κι εμείς οι «υποτακτικοί καλοζωισμένοι» των ιμπεριαλιστικών κρατών που δεν ρωτάμε και πολλές ερωτήσεις, και να κουνάμε το δάχτυλο στους υπόλοιπους Έλληνες;

Πόσοι από τους νεομετανάστες, αφού έστω λύσουν τα βασικά τους προβλήματα, ενσωματώνονται στις τοπικές κοινωνίες με την έννοια του να νοιάζονται πραγματικά για το τι γίνεται στις χώρες που ζουν και εργάζονται πλεον, και για τις πολιτικές τους επιλογές τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό (βλ. Παλαιστίνη, Συρία, αλλά και …Ελλάδα);

Ή απλά ενσωματωνόμαστε, με την έννοια του να κάνουμε τώρα το αντίθετο λάθος, τηρώντας τους κανόνες, δουλεύοντας σκληρά, αλλά με κοινό παρανομαστή να κοιτάμε μόνο τη δουλίτσα μας, μέχρι την επόμενη καταστροφή που, πλέον, θα αγγίξει και τις χώρες όπου βρήκαμε καταφύγιο (και δεν χρειάζεται να ρωτάμε ποιοι θα την πληρώσουν πρώτοι· δεν ενσωματώνεται κανείς ΤΟΣΟ γρήγορα);

5. Εκτιμώ τους φίλους που γράφουν με αντικειμενικότητα τις διαφορές της Ελλάδας και του εξωτερικού, που συγκρίνουν τα καλά και τα κακά, χωρίς ωραιοποιήσεις της μιας ή της άλλης πλευράς, και χωρίς χολή, ειδικά για την Ελλάδα.

Αλλά, ακόμη και σε αυτούς, λείπει το στοιχείο αυτό: τι μπορούμε να κάνουμε για να διορθώσουμε την κατάσταση που καταστρέφει την Ελλάδα, σύντομα και τις χώρες στις οποίες βρισκόμαστε πλέον, και που μας έκανε μετανάστες;

Στο Βερολίνο, κάποιοι από εμάς, δυστυχώς όχι αρκετοί προς το παρόν, προσπαθούμε να κάνουμε πολλά. Τα καταγράφω, για να παίρνουν ιδέες και άλλοι (και αλλού γίνονται πράγματα από όσο ξέρω), αλλά και για να συντονιστούμε.

Κατ’ αρχάς, προσπαθούμε στην Ελληνική Κοινότητα Βερολίνου να μην περιοριζόμαστε στα σουβλάκια και στους …κυκλικούς χορούς,

αλλά οργανώνουμε την εθελοντική αλληλεγγύη από μετανάστη σε μετανάστη, ειδικά στα πρώτα και δύσκολα βήματα,

την καταπολέμηση της αδήλωτης εργασίας και άλλων μορφών υπερεκεμετάλλευσης των μεταναστών, πολλές φορές, ή και συνήθως, από συμπατριώτες μας…,

αγώνες για φτηνή στέγη μαζί με τους ντόπιους, ή και άλλους μετανάστες,

ενώ μας προβληματίζει πολύ το ζήτημα της έλλειψης σχολείων όπου να διδάσκονται και τα ελληνικά, η ελληνική ιστορία και πολιτισμός κοκ

Κάνουμε φεστιβάλ πολιτιστικά με τα θέματα αυτά.

Στον τοπικό Σύλλογο Ελλήνων Επιστημόνων

διοργανώσαμε ένα σωρό εκδηλώσεις για την ελληνική κρίση και τις δυνατότητες διεξόδου από αυτήν,

αλλά και το πρώτο (διεθνές) συνέδριο για το φαινόμενο της νεο-ελληνικής μετανάστευσης με μπάτζετ μόνο ~=2000-2500 Ευρώ, και με τρομερή εθελοντική δουλειά, αλλά και με επιστήμονες από Αμερική, Καναδά, Αυστραλία, και χώρες της Ευρώπης, πέρα από προερχόμενους από την Ελλάδα, όπως και με συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας (Ελλήνων και Γερμανών), με στόχο να καταλάβουμε καλύτερα την κατάστασή μας (γιατί και πώς μεταναστεύσαμε τελικα;!), πέρα από την προσωπικη εμπειρία του καθενός.

Τώρα, σκεφτόμαστε με τους συντρόφους της τοπικής οργάνωσης της Κίνησης για την Απελευθέρωση του Λαού, να ξεκινήσουμε μια πρωτοβουλία για ένα ερωτηματολόγιο, αρκετά στο ίδιο πνεύμα με τις δικές σου ερωτήσεις, πιτσιρίκο, για να δούμε πώς βλέπουν οι Έλληνες μετανάστες την Ελλάδα, την ΕΕ, τη ζωή τους, με ποιές προϋποθέσεις θα γυρνούσαν στην Ελλάδα, ειδικά τις πιο πολιτικές κοκ (θα σου το στείλω και σένα αν θέλεις να το κυκλοφορήσεις στο μεγάλο σου ακροατήριο!).

Άλλες πολιτικές οργανώσεις, καλύτερα δικτυωμένες με τις αντίστοιχες ξένες, κυρίως βαλκανικές, κάνουν κοινές εκδηλώσεις με αυτές για τα Βαλκάνια, τον πόλεμο που μας απειλεί κοκ

Στο παρελθόν, γίνανε μεγάλες κινητοποιήσεις για τη δολοφονία του Φύσσα ή την ελληνική κρίση, με συμμετοχή εκατοντάδων συμπατριωτών μας αλλά και Γερμανών αλληλέγγυων.

6. Για να το κλείνουμε, αλλά και να γυρίσουμε και στο προσωπικό και στις ερωτήσεις του πιτσιρίκου: αλλάζουμε νοοτροπία για να μην την πατήσουμε ξανά στο μέλλον, αλλά και να διορθώσουμε τις συνθήκες της ζωής μας, δε σημαίνει να γινόμαστε σαν τον μέσο όρο των ξένων στην χώρα των οποίων ζούμε.

Παίρνω την τύχη στα χέρια μου δεν σημαίνει να κάνω απλά το μεγάλο βήμα για μετανάστευση, ως προσωπική στρατηγική επιβίωσης.

Για να γίνει το πάθημα μάθημα, πρέπει να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι μόνο η συλλογική κοινωνική και πολιτική δράση μπορεί να αλλάξει συνολικά και με σχετική σταθερότητα και ασφάλεια τις συνθήκες της ζωής μας.

Επίσης, ότι τα προβλήματα από τη μια είναι κοινά ως προς την αιτία τους και στην Ελλάδα και στις χώρες που μεταναστεύουμε, αλλά από την άλλη και με μεγάλες διαφοροποιήσεις μεταξύ ιμπεριαλιστικών κρατών και προτεκτοράτων.

Αυτές οι διαφοροποιήσεις, όμως, είναι και πάλι πρώτα πολιτικές και μετά πολιτιστικές.

Ότι η φυγή στην εποχή της κρίσης (εννοώ από το πρόβλημα, όχι από τη χώρα), είναι εξίσου ανόητη και κοντόφθαλμη με το βόλεμα της εποχής πριν την κρίση.

Δεν σκοπεύω, επομένως, να κακολογώ ούτε τους Έλληνες που φύγανε, ούτε αυτούς που μείνανε, ούτε αυτούς που τηρούν τους κανόνες πλέον σαν καλοί Γερμανοί, ούτε αυτούς που τους καταπατούν σαν κακοί Έλληνες, ούτε αυτούς που ψηφίζανε τόσον καιρό ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και βολεύονταν με όλα για όσα σήμερα εξεγείρονται (σαν να τα κάνανε κάποιοι άλλοι), ούτε με αυτούς που βολεύονται τώρα σαν καλοί Γερμανοί, και δεν τους νοιάζει καν να ψηφίσουν, ούτε στην Ελλάδα, ούτε στη Γερμανία.

Η ευθύνη για τη διέξοδο είναι συλλογική, και επιμερίζεται σε όλους μας με τον έναν ή το άλλον τρόπο, πέρα από την μέχρι τώρα στάση μας.

Προσωπικά, θα ήθελα να γυρίσω στην Ελλάδα, διότι από τις δύο καταστάσεις προτιμώ αυτήν που είναι πιο κοντά στις συνήθειές μου και στην κουλτούρα μου, διότι η γλώσσα είναι μεγάλο εμπόδιο, αλλά και γιατί αισθάνομαι ότι μπορώ να επιδράσω περισσότερο στην κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα της Ελλάδας, παρά σε αυτήν της Γερμανίας.

Θα γυρνούσα, όμως, με μια από τις 2 προϋποθέσεις: είτε αν υπήρχε η πιθανότητα να αλλάξουν πολιτικά τα πράγματα και, επομένως, λόγος να πιστέψω ότι η επιστροφή μου θα έπιανε τόπο, μιας και θα χτίζαμε μια νέα πολύ καλύτερη χώρα, είτε αν εξασφάλιζα στοιχειώδη επαγγελματική ασφάλεια και άνεση.

Μέχρι τότε θα την παλεύουμε όπως την παλεύουμε από εδώ που είμαστε.

Θα αγωνιζόμαστε όμως για να ζήσουμε, όχι να επιβιώσουμε και να βολευτούμε…

Σε 10 χρόνια από τώρα, αν δεν πάρουμε την τύχη στα χέρια μας, και υποθέτοντας ότι θα γλιτώσουμε κάποιον μεγάλο -ίσως και πυρηνικό- πόλεμο εξαιτίας της φρενίτιδας των Αμερικανο-Ευρωπαίων με τους Ρωσο-Κινέζους, θεωρώ πολύ πιθανή μια νέα κρίση, ίσως και βαθύτερη από αυτήν του 2007-2008, η οποία πιθανότατα θα αγγίξει περισσότερο και πολλές από τις χώρες στις οποίες μεταναστεύσαμε.

Επομένως, καλύτερα να αφήσουμε τις προβλέψεις για το πώς θα είναι η Ελλάδα, λες και μόνο εκεί (θα) υπάρχουν προβλήματα, αν και συμφωνώ ότι μια ματιά στους γείτονές μας σε Βαλκάνια και Ανατολική Ευρώπη, αλλά και μια μακρύτερη στην Λατινική Αμερική, σε χώρες όπως η Χιλή, θα βοηθήσει τη φαντασία μας για το μέλλον της…

Αν θα έψαχνα να βρω ιδέες μου που άλλαξαν, θα έλεγα ότι ζώντας στην Ευρώπη στην εποχή της κρίσης, συνειδητοποίησα όλους τους μηχανισμούς που δρουν ώστε οι Έλληνες να μην τολμάνε να φύγουν από την ΕΕ, παρόλα όσα τραβάνε:

Από τη μια η διέξοδος της σχετικά ευκολότερης μετανάστευσης στις χώρες της ΕΕ.

Από την άλλη, το γεγονός ότι ακόμη και με 40% και βάλε μείωση των πραγματικών εισοδημάτων, ένα 40-50% των Ελλήνων μπορεί να καταναλώνει αυτοκίνητα, τρόφιμα, ρούχα, υπολογιστές, κινητά κοκ που συναρμολογούνται ή κατασκευάζονται σε χώρες όπως η Ινδία και η Κίνα, όπου, όμως, αυτοί που τα κατασκευάζουν δεν μπορούν να τα καταναλώσουν…

Βλέπουν και τι γίνεται στη Συρία ή στη Λιβύη με όσους τα βάζουν με τους δυτικούς «συμμάχους» μας, και λένε «κάτσε καλύτερα μην πάθουμε και τίποτα χειρότερο…»

Οπότε, είτε μεταναστεύουν είτε κάθονται στην Ελλάδα, είτε είναι επαναστάτες του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που θέλουν ή έξοδος από την ΕΕ να είναι με σοσιαλισμό/αντικαπιταλισμό, αλλιώς δεν την ξεκινάνε ή προσπαθούνε καν…, είτε δεξιοί «πατριώτες» που θέλουν να μας κάνουν Γερμανούς στην συμπεριφορά, με μισθούς όμως Βουλγαρίας, και με τους ολιγάρχες στη θέση τους, το υλικό υπόβαθρο του μέχρι στιγμής δισταγμού είναι αυτό.

Προφανώς, Κουβανοί, Βενεζουελάνοι, Ιρανοί και άλλοι λαοί που επιλέγουν το δύσβατο δρόμο της αντιπαράθεσης με τον ιμπεριαλισμό είναι κορόιδα, και γι’ αυτό εμείς τους κοροϊδεύουμε ή τους κριτικάρουμε αφ’ υψηλού, και δεν θέλουμε να «γίνουμε σαν κι αυτούς»…

Κλείνω με το εξής: ελευθερία -μια λέξη που χρησιμοποίησαν πολλοί για να περιγράψουν το πώς νιώθουν ως μετανάστες στην ξένη χώρα- δεν είναι η ατομική φυγή από τις κοινωνικές πιέσεις (οικονομικές της επιβίωσης, οικογενειακές, πολιτιστικές κοκ) μιας κοινωνικής κρίσης τόσο μεγάλης όσο αυτής που ζει η Ελλάδα τα τελευταία 10 χρόνια, αλλά η ενεργή και συνειδητοποιημένη δράση ενάντια στην κρίση αυτή, κάτι που μπορεί να γίνει μόνο συλλογικά, είτε ζούμε στην Ελλάδα, είτε στη Γερμανία.

Όλα τα άλλα είναι κοντόφθαλμες αυταπάτες και ωραιοποιήσεις, και μια μέρα σκάνε. Με κρότο.

Δ.Π.

(Αγαπητέ φίλε, είμαι εντυπωσιασμένος. Δεν ξέρω αν αξίζει κάτι το μπλογκ, αλλά οι αναγνώστες του αξίζουν. Να είστε καλά. Την αγάπη μου. Δυνατά!)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.