Είχα το ποδήλατό μου

(Γεια σου πιτσιρίκο)
Από πέρυσι λέω πως θα το αγοράσω. Μη σου πω από πρόπερσι. Κάθε μήνα βάζω λεφτά στην άκρη και κάθε μήνα τίποτα. Είναι που έχω υποσχεθεί στην κόρη μου πως θα πάρω κι εγώ ένα, και κάθε απόγευμα θα κάνουμε ανέμελες βόλτες οι δυό μας, μαζί με το δικό της, το κόκκινο που της αγόρασα στα γενέθλια.

Και κάθε τόσο με ρωτάει «μαμά είχες πει πως θα πάρεις κι εσύ ένα ποδήλατο και θα πηγαίνουμε βόλτες».

Τί να της πω; Που κάθε μήνα ότι βάζω στην άκρη για το ποδήλατο, κατατίθεται τελικά κάπου αλλού.

Μεγάλωσα σ ένα χωριό της «επαρχίας», που λένε κι οι Αθηναίοι.

Ό,τι αγαπούσα πιο πολυ στη ζωή μου ήταν το ποδήλατο μου.

Το πρώτο απ’ όταν θυμάμαι τον εαυτό μου ήταν του ξαδέρφου μου, που μεγάλωσε και μου το χάρισε, το δεύτερο μου το πήραν οι γονείς μου, ένα πορτοκαλί, αγωνιστικό γύρω στο ’87 και ύστερα το αγαπημένο μου μοβ, όταν τελείωσα το γυμνάσιο με 19 και 7/10.

Ε ρε κάτι βόλτες που έκανα με το μοβ mountain bike. Ήταν το καλύτερο για την εποχή του. Γυρίζαμε όλο το χωριό, αλλά και τα διπλανά, μέχρι αργά, στις δώδεκα το βράδυ. Δυο και τρία άτομα πάνω, όλοι μαζί παρέα, τρελές αναμνήσεις.

Ήθελε η μάνα μου κάτι για το μαγείρεμα; Πρώτη εγώ, έτρεχα να της το φέρω με το ποδήλατό μου.

Η ελευθερία που νιώθεις πάνω στο ποδήλατο είναι μοναδική.

Ύστερα ήρθε το λύκειο, το πανεπιστήμιο.

Καλά θα μου πεις, πώς και δεν πήρες ποδήλατο στο πανεπιστήμιο;

Ε, δεν πήρα. Τέλος λοιπόν τα ποδήλατα.

Μετά η δουλειά, ως τώρα σχεδόν στα σαράντα. Αγώνας διαρκείας.

΄Αλλαξα πολλές πόλεις για δουλειά, αλλά και χώρες επίσης.

Ναι, αλήθεια σου λέω.

Με την οικογένεια που στο μεταξύ δημιούργησα.

Πότε πρόλαβες θα μου πεις;

Η δουλειά μου απαιτεί μετακινήσεις αλλά, δυστυχώς, όχι με ποδήλατο.

Τώρα έχει γίνει η ζωή μας ποδήλατο και προφανώς γι’ αυτό κι εγώ δεν πρόλαβα ακόμη να αγοράσω ένα καινούριο.

Τώρα πλήρωσε ΕΦΚΑ, Εφορία, νοίκια, ΔΕΗ, τηλέφωνα, γραφεία, ψάξε για δουλειά ξανά και ό,τι άλλο οι ευνομούμενη πολιτεία σκαρφίζεται να μας προσθέσει.

Χτες λοιπόν, σε μια βόλτα με την κόρη μου -με τα πόδια, όχι με ποδήλατο-, κατέληξα στο εξής απλό: Το ποδήλατο κατάντησε να είναι είδος πολυτελείας.

Στεκόμουν και χάζευα έναν αρκετά ευκατάστατο από πάππου προς πάππου φίλο, ο οποίος ανέμελος πάνω στο ποδήλατό του, πήγαινε να ασκήσει την απογευματινή του εργασία, στην πατρική επιχείρηση.

Κατέληξα λοιπόν στο συμπέρασμα, πως πρέπει να υπάρχει κάποιο υποχθόνιο σχέδιο, το οποίο έχει καταστρώσει η χώρα μας και το οποίο δεν μου επιτρέπει να αγοράσω ποδήλατο.

Σκέφτηκα ότι εμάς, που μεγαλώσαμε ελεύθεροι πάνω στα ποδήλατα μας, με αξέχαστα παιδικά χρόνια, μας εγκλώβισε τώρα, και αυτούς που μεγάλωσαν καθοδηγούμενοι από νταντάδες, φροντιστές, ευκατάστατες μανάδες και έγκλειστοι σε ιδιωτικά σχολεία και κολλέγια, τους άφησε πλέον ελεύθερους, έτσι ώστε να υπάρχει ισοζύγιο.

Αυτό είναι, λύθηκε το μυστήριο.

Γι’ αυτό λοιπόν δεν έχω αγοράσει ποδήλατο.

Έλεγα κι εγώ τόσα χρόνια πως δεν κάνω καλό κουμάντο, και κατηγορούσα τον εαυτό μου!

Έτσι έγινε λοιπόν και το ποδήλατο κατέληξε, αντί για μεταφορικό μέσο, να αποτελεί αξεσουάρ των ευκατάστατων.

Ο καπιταλισμός άλλαξε τη χρήση του, για να πάρει την ελευθερία μας και να την δώσει αλλού.

Κάτι πρέπει να κάνω, όμως, τον άλλο μήνα. Nα κόψω το τσιγάρο για να μου μείνουν τα λεφτά ή έστω να μετακομίσω στο Άμστερνταμ.

Αγγελική

Υ.Γ.1 Αγαπημένε πιτσιρίκο, ελπίζω να σου άρεσε το αλληγορικό και συνάμα αληθινό κείμενό μου και να το κοινοποιήσεις. Τα φιλιά μου.
Y.Γ.2 Mε συγχωρείς για τα τόσα πολλά αποσιωπητικά.

(Αγαπητή Αγγελική, το ποδήλατο θέλει ελεύθερο χρόνο. Αυτό μάλλον σου λείπει. Ο ελεύθερος χρόνος είναι κάτι που έχουν οι πλούσιοι. Το χρήμα είναι χρήσιμο μόνο και μόνο γιατί σου αγοράζει ελεύθερο χρόνο. Και ο χρόνος είναι αυτό που είχες, όταν ήσουν παιδί. Οπότε, μάλλον αυτό νοσταλγείς. Να το πάρεις το ποδήλατο. Αλλά να προσέχεις. Τα αποσιωπητικά τα έβγαλα γιατί με τρελαίνουν. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.