Καλησπέρα από το Νόττιγχαμ!

Διάβαζα σήμερα το πρωί όλα τα γράμματα που έλαβες από εμάς τους «ξενιτεμένους», και, ενώ αρχικά δεν είχα στο νου μου να γράψω κι εγώ ένα, όσο περισσότερο διάβαζα και ταυτιζόμουν, τόσο ένιωθα ότι, εν τέλει, θέλω να πω και τη δική μου ιστορία.

Σε αυτό το σημείο και πριν συνεχίσω, να ζητήσω συγγνώμη για τις τυχόν ασύντακτες προτάσεις μου μιας και πλέον η καθημερινότητά μου (μέχρι και τα όνειρά μου!) είναι όλη στα αγγλικά (άσε που δεν ήμουν και ποτέ καλή στην έκθεση…).

Το δικό μου ταξίδι λοιπόν δεν ξεκίνησε ούτε από οικονομικές δυσκολίες και ανεργία ούτε απαραίτητα από γενική κακοπέραση, αλλά από έρωτα!

Τον τελευταίο χρόνο του προπτυχιακού μου στην Αθήνα πήγα για Erasmus στο πανέμορφο και μαγευτικό Εδιμβούργο όπου και γνώρισα τον (Ιρλανδό) φίλο μου.

Δεν θέλω να επαναλάβω μόνο ό,τι έγραψαν οι προηγούμενοι περί συνθήκες διαβίωσης, ποιότητας ζωής, ευγένειας και εξυπηρέτησης πελατών σε δημόσιες υπηρεσίες, εργασιακών ευκαιριών κλπ -που, φυσικά, συμφωνώ!-, αλλά θα ήθελα να επικεντρωθώ στο ακαδημαϊκό επίπεδο και στο πώς είναι τα πανεπιστήμια.

Μετά την επιστροφή μου από το Erasmus -και παίρνοντας επιτέλους το πολυπόθητο πτυχίο, ταυτόχρονα με σχέση εξ αποστάσεως κι αεροπλάνα και βαπόρια-, καταλήγω μαζί με τον Μ. στο Νόττιγχαμ, εγώ για μεταπτυχιακό και αυτός για διδακτορικό.

Αυτός κουλ και άνετος κι εγώ σοκαρισμένη!

Σοκαρισμένη από ένα πανεπιστήμιο οργανωμένο για την κάθε λεπτομέρεια, ένα σκασμό email για το πού να πάω, τι να κάνω, τι χαρτιά χρειάζομαι, μέχρι και σε ποιους μπορώ να απευθυνθώ, αν έχω προβλήματα ψυχικής υγείας (διορθώστε με αν κάνω λάθος αλλά αυτό δεν το έχω δει πουθενά στον εκπαιδευτικό τομέα στην Ελλάδα)!

Το μεταπτυχιακό είναι εξαιρετικό, τα μαθήματα περιλαμβάνουν τεχνικές τελευταίας τεχνολογίας, επισκέψεις σε ερευνητικά ιδρύματα, γνωριμίες με κορυφαίους επιστήμονες στον τομέα μου και φυσικά πολύ πολύ διάβασμα.

Τον επόμενο χρόνο, ο καθηγητής μου με προσέλαβε ως τεχνικό βοηθό στο γκρουπ του και έτσι είδα πώς είναι και η εργασιακή ζωή εντός πανεπιστημίου.

Για άλλη μια φορά, βίωσα την οργάνωση, τη συνέπεια, το σεβασμό και τις ευκαιρίες που σου δίνει το πανεπιστήμιο να εξελιχθείς μέσα από (δωρεάν) σεμινάρια, ημερίδες, online course κλπ.

Τέλος, φέτος ξεκίνησα 4ετές διδακτορικό στο ίδιο πανεπιστήμιο με πρόσκληση των καθηγητών μου από το μεταπτυχιακό, έχοντας δει την πορεία μου ως τώρα και θέλοντας να με κρατήσουν εδώ.

Τι έχω λοιπόν να πω μετά από 3 χρόνια στην Αγγλία;

Τα καλά:

Η οργάνωση και η ευγένεια.

ΝΑΙ, το ότι δεν έχω να συμπληρώσω ένα σωρό γραφειοκρατικές φόρμες και να τις πάω προσωπικά στο εκάστοτε γραφείο, το ότι όλα γίνονται ηλεκτρονικά, το ότι βλέπω αυτομάτως στον τραπεζικό μου λογαριασμό τις όποιες κρατήσεις γίνονται αυτόματα για λογιαριασμούς χωρίς να πρέπει εγώ να «πάω να πληρώσω τη ΔΕΗ» και άλλα συναφή, ΜΟΥ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΤΗ ΜΕΡΑ!

Το ότι λες καλημέρα και ευχαριστώ στον οδηγό του λεωφορείου (!) και το ότι θα έρθει ο ίδιος ο μάνατζερ να σε εξυπηρετήσει αν η ουρά είναι μεγάλη σε μια τράπεζα (για την Αγγλία αυτό είναι 10 άτομα, όχι 200 στην Εθνική σε μέρες πληρωμής συντάξεων…), ΝΑΙ μου φτιάχνει τη μέρα και κάνει τη ζωή μου εύκολη!

Η νομοταγία (σωστά το είπα;).

Στην Ελλάδα δυστυχώς επικρατεί ο ωχαδελφισμός, το «γιατί να το κάνω εγώ αφού δεν το κάνει κανείς;» και το «έχω γνωστό στο τάδε μέρος, θα εξυπηρετηθείς γρήγορα».

Εδώ ισχύει το αντίθετο, έστω και αν βασίζεται στο φόβο του προστίμου και της χρηματικής ποινής!

Εδώ η λογική είναι «αν διπλοπαρκάρω θα φάω πρόστιμο», «δεν μπορώ να μην βγάλω εισιτήριο στο λεωφορείο γιατί μπαίνω από την πόρτα του οδηγού», «αν δεν βάλω ζώνη στα πίσω καθίσματα του αυτοκινήτου θα με γράψουν» κοκ.

Είμαστε δηλαδή πολύ γαμάτοι εμείς οι Έλληνες που εφηύραμε τη δημοκρατία (sarcasm intended) για να τα κάνουμε όλα αυτά και να έχουμε ένα κράτος το οποίο λειτουργεί;

Η εκπαίδευση προχωράει μαζί με την τεχνολογία.

Οι φοιτητές μαθαίνουν τεχνικές που χρησιμοποιούνται από τις εταιρείες και τα ινστιτούτα σήμερα, όχι βαρετές θεωρίες και μπλα μπλα από το 1980!

Ναι, ΟΚ, η Ελλάδα δεν έχει λεφτά να επενδύσει σε ακριβά μηχανήματα και φανταχτερούς εργαστηριακούς χώρους, αλλά γιατί οι καθηγητές δεν ενημερώνονται και δεν προσπαθούν να προσελκύσουν το ενδιαφέρον των φοιτητών (μεγάλη κουβέντα και ίσως φαύλος κύκλος αλλά τέλος πάντων);

Σε ένα μάθημα που παρακολούθησα τις προάλλες, η εκμάθηση του υλικού του μαθήματος έγινε μέσω εφαρμογής στο κινητό ως κυνήγι θησαυρού!

Η πολυπολιτισμικότητα.

Πλέον έχω φίλους από σχεδόν όλο τον κόσμο και έχω μάθει τόσα καινούρια πράγματα από ξένες κουλτούρες.

Και ναι, συγγνώμη που το λέω, αλλά, εκτός μερικών εξαιρέσεων ή φίλων που είναι επίσης εδώ και τους ήξερα από Ελλάδα, αποφεύγω να κάνω παρέα με Έλληνες.

Ή τουλάχιστον για να μην ακούγομαι τόσο ξινή, αποφεύγω να κάνω παρέα με κλειστόμυαλους Έλληνες και κολλημένους στο «σαν την Ελλαδίτσα μας πουθενά» και «τι ωραία που πληρώνομαι 4ψήφιο μισθό αλλά αυτός ο καιρός είναι μίζερος και δεν έχει μπουζούκια εδώ στο Λόντον».

Ότι δηλαδή έχεις μεταναστεύσει σε μια άλλη χώρα και η ζωή σου είναι καλύτερη σε γενικές γραμμές και, αντί να ανοίξεις τα μυαλά σου να μάθεις κάτι καινούριο, σκέφτεσαι πότε θα πας Ελλαδάρα να πας στα μπουζούκια;

Το πράσινο και η άπλα.

Ακούγεται κλισέ και βγαλμένο από αμερικανική κομεντί, αλλά μ’ αρέσει που παιδιά, σκυλιά, γατιά τρέχουν ανέμελα στα πάρκα και ούτε ανησυχείς αν θα πατήσεις σκ**ά από ανεκπαίδευτα σκυλιά, δεν θα ακούσεις την υστερική ελληνίδα μάνα να φωνάζει «Κωστάκη, μην τρέχεις, πρόσεχε πού πας, έλα να φας το φαί σου» και δεν θα έχεις το βρακί του αλλουνού μπροστά στα μάτια σου στο απέναντι μπαλκόνι.

Τα κακά:

Η έλλειψη συναισθημάτων.

Ναι, οι Άγγλοι είναι κρύοι και σχεδόν καθόλου εκδηλωτικοί.

Στα 18 τα παιδιά φεύγουν no matter what από το σπίτι και οι σχέση με τους γονείς γίνεται τηλεφωνική μια φορά την εδομάδα (και αν!) για να πουν τα νέα τους.

Στην Ελλάδα είμαστε το ακριβώς αντίθετο (ή τουλάχιστον έτσι είναι η δική μου οικογένεια), σε βαθμό ίσως καταπιεστικό και μας είναι δύσκολο να αποκοπούμε από τους οικογενειακούς δεσμούς.

Δεν έχω ακόμα καταλήξει μέσα μου προς τα πού τείνω, αν και πιστεύω ότι αυτό το δέσιμο είναι που μας ξεχωρίζει από τους βόρειους λαούς και μας κάνει πιο «ζεστούς».

Όλα έχουν μια τιμή.

Αυτό ίσως συνδέεται με το προηγούμενο σχόλιο περί οικογενειακών και φιλικών σχέσεων.

Δυστυχώς, εδώ είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου οι παππούδες θα μένουν δυο στενά πιο κάτω και θα φυλάξουν το παιδί και, άρα, από τον πρώτο χρόνο που γίνεσαι γονιός πρέπει να προσθέσεις περίπου £1000 στα μηνιαία έξοδα για τη φύλαξη του παιδιού.

Ούτε θα πας να πιεις ποτό στο αγαπημένο σου μπαρ που δουλεύει η τάδε φίλη σου και θα σε κεράσουν ένα-δυο ποτά, πληρώνεις τα πάντα κανονικότατα.

Τα πανεπιστήμια είναι μπίζνα και ο ακαδημαϊκός χώρος δύσκολος.

Οι post-docs ζουν σε ένα μόνιμο άγχος για το τι θα κάνουν όταν λήξει το τρέχον συμβόλαιο· για να γίνεις μόνιμος, πρέπει να φέρνεις λεφτά με συνεργασίες με εταιρείες και η αντιμετώπιση προς τους φοιτητές κάποιες φορές είναι της λογικής «φύγε εσύ, έλα εσύ, ο επόμενος!».

Στην Ελλάδα έχουμε πολύ καλό θεωρητικό επίπεδο, πολύ καλές γενικές γνώσεις και φυσικά δωρεάν πανεπιστήμια (με ό,τι πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα αυτό φέρει).

Εδώ, με το πού κλείσεις τα 18 και θέλεις να σπουδάσεις -και δεν είσαι βασιλικός απόγονος-, είσαι αυτομάτως χρεωμένος περίπου £35.000 για το φοιτητικό δάνειο.

Η συνεχής εναλλαγή φίλων.

Αν δεν είσαι σε μόνιμη δουλειά εκτός ακαδημαϊκού χώρου, οι φιλίες δυστυχώς είναι παροδικές.

Η φύση της ερευνητικής καριέρας είναι τέτοια που καλείσαι να αλλάζεις χώρες, πόλεις, πανεπιστήμια, ανά δυο-τρία χρόνια, και αναγκαστικά να χάνεις τους ανθρώπους που έχεις γνωρίσει και δεθεί και φτου κι από την αρχή. Είναι λίγο μοναχικά μερικές φορές η αλήθεια είναι…

Δεν νομίζω ότι θα γυρίσω πότε στην Ελλάδα.

Κατ’ αρχάς, το πρόβλημα είναι πρακτικό, μιας και τα ελληνικά του Μ. δεν είναι ακόμα τόσο καλά για να εργαστεί εκεί.

Κατά δεύτερον, δεν νομίζω ότι θέλω τα παιδιά μας να μεγαλώσουν και να πάνε σχολείο εκεί.

Θέλω να παίζουν στα πάρκα, να λένε ελεύθερα αν είναι άθεα ή αν δεν είναι βαπτισμένα (και να μην μας στραβοκοιτάνε οι θειάδες στο χωριό) και να μάθουν από μικρά την έννοια της διαφορετικότητας.

Στεναχωριέμαι που θα βλέπουν τους παππούδες τους 4 φορές το χρόνο και που ίσως τα ελληνικά τους δεν θα είναι άψογα αλλά…

Μου λείπουν πολύ οι φίλοι μου και η οικογένειά μου.

Με στεναχωρεί που όσο μεγαλώνω και εγώ και οι υποχρεώσεις, τα τηλέφωνα, τα skype και τα μηνύματα γίνονται όλο και πιο αραιά και πλέον οι ζωές μας αλλάζουν πορείες.

Αλλά ταυτόχρονα αγαπώ να βλέπω τη χαρά στα πρόσωπά τους όποτε γυρίζω για διακοπές, το γνήσιο ενδιαφέρον να μάθουν τα νέα μου και εκτιμώ βαθύτατα το ότι όλοι θα βρουν χρόνο μέσα στην πολυάσχολη καθημερινότητά τους για να με δουν όσες πιο πολλές φορές μπορούν και να περάσουν χρόνο μαζί μου.

Δεν ξέρω πώς θα είναι η Ελλάδα σε 10 χρόνια και ούτε ξέρω πώς και πού θα είμαι τότε εγώ.

Με πικραίνει που το λέω αλλά δυστυχώς αδιαφορώ.

Όχι γιατί εγώ κάνω τη ζωάρα μου εδώ που είμαι κι αυτοί που μένουν πίσω ας κόψουν το λαιμό τους.

Αδιαφορώ γιατί νιώθω παντελώς αδύναμη και ανούσια στο να συμβάλλω για να αλλάξει κάτι σε αυτή τη χώρα.

Πέρα από το να γυρίσω εγώ πίσω και να μεγαλώσω τα παιδιά μου με τα μυαλά που έχω εδώ, δεν περνάει τίποτα άλλο από το χέρι μου στο να αλλάξει αυτή η κοινωνία και οι απαρχαιωμένες νοοτροπίες που ακόμα υπάρχουν.

Για να κλείσω, θα πω κάτι που λέει ο Μ.: «Λατρεύω την Ελλάδα αλλά χωρίς Έλληνες.»

Θα ήταν ίσως ενδιαφέρον να ζητούσαν την άποψη ξένων που έχουν παντρευτεί/είναι σε σχέση με Έλληνες/Ελληνίδες και βλέπουν τα πράγματα λίγω πιο «εκ των έσω» από τους απλούς τουρίστες.

Συγγνώμη για το τρομερά εκτενές κείμενο αλλά ελπίζω να το δημοσιεύσεις.

Ευχαριστώ,

Δ.

(Αγαπητή φίλη, είστε η δεύτερη ερωτική μετανάστρια της οποίας δημοσιεύω το κείμενο, ενώ υπάρχουν και ερωτικές μετανάστριες που μου έγραψαν και δεν θέλουν να δημοσιεύσω τα κείμενά τους. Πολύ ερωτιάρες οι Ελληνίδες. Βέβαια, με τους Ιρλανδούς έχουμε μάλλον μια «συγγένεια» και μια συμπάθεια, που δεν ξέρω πού οφείλεται. Αυτό που ξέρω είναι πως δεν γνώρισα Ιρλανδούς, με τους οποίους να μην πέρασα όμορφα κι ανθρώπινα. Αυτό που λέει ο σύντροφός σας, το «Λατρεύω την Ελλάδα χωρίς Έλληνες», το έχω πει κι εγώ. Που είμαι Έλληνας. Αλλά μάλλον έχει μεγαλύτερη σημασία το ότι το λέει κάποιος που έχει αποφασίσει να μοιράζεται τη ζωή του με μια Ελληνίδα. Είναι κούκλα η χώρα μας. Κάτι κάνουμε λάθος εμείς. Να είστε καλά. Σας ευχαριστώ. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.