Ξενιτιά και καπιταλισμός

Γεια σου Πιτσιρίκο,
Βλέπω τα mail των Ελλήνων που έφυγαν, όπως κι εγώ, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη.
Θα ήθελα με τη σειρά μου να στείλω τη δική μου εμπειρία, η οποία δεν φαντάζει τόσο ρόδινη.

Μετακόμισα στην Οξφόρδη πριν από 3 χρόνια, κάνοντας πρακτική ως Erasmus.

Το τότε εισόδημά μου έφτανε τα …586 ευρώ, καθώς η Αγγλία θεωρείτο χώρα …υψηλού κόστους από την Μπανανία μας.

Με τούτα και με τ’ άλλα, κατάφερα μέσα σε τρία χρόνια να ανεβώ, δουλεύοντας σκληρά.

Κι όμως, τα λεφτά δεν φτάνουν.

Η Οξφόρδη, βλέπεις, έχει το ίδιο κόστος ζωής (ή και υψηλότερο) από το Λονδίνο.

Πλέον, η πόλη βρίσκεται στην πρώτη σειρά της κατάταξης σχετικά με το υπέρογκο κόστος της στέγης.

Στο Λονδίνο το γνωρίζουν αυτό και δίνουν μισθούς ανάλογους του κόστους ζωής.

Στην Οξφόρδη, μάντεψε; Όχι.

Όλα εδώ είναι χρήμα. Ο άνθρωπος έχει αξία μόνο ως χρήμα.

Έχεις λεφτά να αποδείξεις ότι αξίζεις στέγη;

Έχει καλώς.

Δεν έχεις;

Τότε, ή πρέπει να βρεις εγγυητή να υπογράψει ότι θα πληρώσει τα ενοίκιά σου, ή πρέπει να πληρώσεις 6 ενοίκια μπροστά, για να έχεις το δικαίωμα να μείνεις σε ένα σπίτι.

Κι όλα αυτά, παρέα με 3-4 ανθρώπους.

Αναγκάστηκα να φέρω τα κατοικίδιά μου από την Ελλάδα.

Πού ακούστηκε αυτό;

Εδώ με απορρίπτουν ωσάν λεπρή στο άκουσμα της λέξης κατοικίδιο (γάτες).

Μπορείς να δεις πολλές αγγελίες, καθ’ όλα νόμιμες, που δηλώνουν ότι ΠΑΙΔΙΑ και κατοικίδια απαγορεύονται.

Ναι, μάλιστα. Απαγορεύονται.

Τα λεφτά που παίρνω, ως μισθωτή βιβλιοθηκονόμος, δεν μου επιτρέπουν να ζήσω αξιοπρεπώς μόνη.

Κάνω αιτήσεις συνεχώς, αλλά, μετά το Brexit, έχει αγριέψει το πράγμα.

Και η κοινωνία είναι αρκετά συντηρητική.

Πολλές γυναίκες σταματάνε να εργάζονται όταν κάνουν παιδιά, ή εργάζονται με μειωμένο ωράριο, καθώς οι παιδικοί σταθμοί ζητάνε ένα μισθό για να κρατήσουν τα παιδιά.

Η ίδια η κοινωνία σε σπρώχνει να ζεις μια ζωή εξαρτημένος, είτε ζώντας με άλλους ανθρώπους σαν το μπουλούκι, για να τα βγάλεις πέρα, ή εξαρτημένος από τις τσέπες άλλων, π.χ. συντρόφων.

Νιώθω ότι είμαστε πληρωμένοι, εξαρτημένοι σκλάβοι του καπιταλισμού.

Η διαφορά μου με έναν άστεγο βρίσκεται στις λίγες λίρες παραπάνω που έχω, που μου εξασφαλίζουν μια στέγη.

Και τι στέγη. Αυτήν την περίοδο ψάχνω να βρω πού αλλού να μείνω, καθώς η ιδιοκτήτριά μου αποφάσισε να πουλήσει το σπίτι.

Άντε πάλι άγχος, άντε πάλι τρέξιμο.

Και μέσα σε όλα, προχτές υπέβαλα μια αίτηση για μια ακόμη δουλειά στο τμήμα μου.

Θα επανέλθω σε αυτό παρακάτω.

Οι δουλειές;

Ναι μπορείς να βρεις, αλλά δεν μπορείς να ζήσεις με αυτές.

Κακά τα ψέματα. Αν δεν μπορείς να συντηρείς ένα σπίτι μόνος σου, τότε η εργασία σου έχει αποτύχει να σου εξασφαλίσει τα στοιχειώδη. Είναι σκλαβιά.

Τις δουλειές θα τις πάρεις με την αξία σου.

Μόνο που η αξία σου δυστυχώς κρίνεται στο πώς να γράψεις ένα supporting statement και στο πώς θα κάνεις ένα καλό performance στη συνέντευξη.

Έχουν δει αρκετά φρούτα τα μάτια μου εδώ, που όχι μόνο συνεργάσιμους δεν τους λες, αλλά θα σου κάνουν και τη ζωή δύσκολη.

Και αυτοί έχουν δουλειές. Γιατί είπαν καλά το παραμύθι.

Βέβαια, αυτό διαφέρει από οργάνωση σε οργάνωση.

Έχω δει και αδιαφανείς και διαφανείς διαδικασίες.

Θα πας μπροστά, ναι, αν είσαι εργατικός.

Τα παραπάνω λοιπόν, το να ζεις σύμφωνα με τις επιταγές του σκληρού καπιταλισμού, όχι, δε δέχομαι να το θεωρώ επίτευγμα.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα να έχουν μια στέγη.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα να έχουν δουλειά.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα να ζουν αξιοπρεπώς.

Και ο καπιταλισμός μας έχει κάνει να λέμε ότι αυτά τα κερδίσαμε, δεν μας χαρίστηκαν.

Μπράβο μας, παιδιά.

Ένα ανθρωποφαγικό σύστημα που βάζει το άψυχο κέρδος πάνω από τον άνθρωπο, μας έδωσε ένα καρότο να φάμε κι εμείς τρέχουμε σαν τα άλογα στην άμαξά του, περιμένοντας το επόμενο καρότο.

Αντί να σπάσουμε την άμαξα και να τρέξουμε ελεύθεροι. Ελεύθεροι.

Ας χειροκροτήσουμε λοιπόν όλους μας που θεωρούμε αυτό το σύστημα φυσιολογικό.

Που, όταν αυτό το σύστημα μας φτάνει στα όριά μας, τότε αποκτούμε mental health issues, γιατί πάνω απ’ όλα ατομική ευθύνη, φίλε.

Δεν φταίει το σύστημα που εσύ είσαι μέσα στο άγχος γιατί σε άφησε βορά του κάθε ιδιοκτήτη ακίνητης κατοικίας -βλ. ιδιωτική πρωτοβουλία- και σε εκμεταλλεύθηκε.

Ατομική ευθύνη.

Δεν φταίει το σύστημα που είσαι συνεχώς υπό την πίεση να αποδώσεις, για να αποδείξεις ότι σου αξίζει να ζήσεις αξιοπρεπώς.

Ατομική πρωτοβουλία, φίλε.

Τέλος, δεν σου δημιουργεί το σύστημα ψυχολογικά προβλήματα.

Να πω τη μαγική φράση;

Γιατί δεν γυρίζω στην Ελλάδα θα μου πεις;

Γιατί εδώ τουλάχιστον σε σέβονται.

Και γιατί θα σου δώσουν τον λόγο τους και θα τον κρατήσουν.

Για παράδειγμα, τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα.

Όταν κάνεις αίτηση σε μια δουλειά και ανήκεις στους ΛΟΑΤΚΙ, θα σε προστατέψουν.

Γιατί έχω δει τραβεστί και τρανσέξουαλ να εργάζονται, δηλώνοντας περίτρανα στην αίτησή τους ότι ανήκουν σε αυτές τις κατηγορίες και δείχνοντας τη διαφορετικότητά τους.

Τράβα στην Μπανανία και ζήτα δουλειά έχοντας ανδρικό βιολογικό φύλο κι έχοντας βαμμένο νύχι.

Θα σε λιντσάρουν.

Όχι, στην Ελλάδα δεν θα γύριζα.

Δεν μου αρέσει η νοοτροπία και ο σκοταδισμός.

Όμως, δεν μπορώ να πω ότι κι αυτή η ζωή εδώ μου φαίνεται φυσιολογική.

Όταν το κέρδος μπαίνει μπροστά από την ευημερία των ανθρώπων, πάντα θα υπάρχει δυστυχία.

Ο καπιταλισμός, όσο πάει, αγριεύει.

Αυτά που μας δόθηκαν, τα αξίζαμε.

Αξίζουμε, διάολε, ένα καρότο.

Να το θυμάστε αυτό.

Με αγάπη,

Πηνελόπη

(Αγαπητή φίλη, εγώ έχω εντυπωσιαστεί με το πόσοι άνθρωποι αφήνουν τη χώρα τους, το σπίτι τους και τους ανθρώπους τους, για να πάνε σε άλλη χώρα ή σε άλλη ήπειρο, για να …δουλέψουν. Εγώ θεωρώ πως η δουλειά είναι ντροπή και αίσχος, και πρέπει να καταργηθεί. Καλά, καταργείται η δουλειά, αφού οι θέσεις εργασίας μειώνονται με ραγδαίους ρυθμούς, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να συνεχίσουν να δουλεύουν. Παρακαλάνε για μια δουλειά. Παρακαλάνε να τους εκμεταλλευτούν. Άνθρωποι που μέχρι χτες μάχονταν ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο αναζητούν εναγωνίως κάποιον να τους εκμεταλλευτεί. Υπάρχει λοιπόν κάτι χειρότερο από το να σε εκμεταλλεύονται: να μην θέλει να σε εκμεταλλευτεί κανείς. «Παρακαλώ, δώστε μου μια δουλειά. Ας με εκμεταλλευτεί κάποιος». Αγαπητή φίλη, δεν φταίει ο καπιταλισμός· άλλωστε, ο καπιταλισμός δεν εμφανίστηκε με την εμφάνιση των ανθρώπων στη Γη. Οι άνθρωποι φταίνε, που έχουν σκατά στο μυαλό τους. Κανένα σύστημα δεν σε υποχρεώνει να γίνεις δούλος, σκατάς και ρουφιάνος. Πρέπει να το έχεις και στην ψυχή σου. Η είδηση πως οκτώ άνθρωποι έχουν τον πλούτο 3,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων -του μισού πληθυσμού του πλανήτη δηλαδή- τα λέει όλα. Αλλά έχεις ανθρώπους που σου λένε πως φταίνε οι …μετανάστες. Πώς να την παλέψεις την ηλιθιότητα; Είναι όλο λάθος, και εμείς αναρωτιόμαστε πού είναι το πρόβλημα. Ε, το πρόβλημα είναι ότι είναι όλο λάθος. Κι όταν κάτι είναι λάθος, το αλλάζεις. Αν δεν θέλεις να το αλλάξεις, σταματάς τουλάχιστον να γκρινιάζεις και παραδέχεσαι πως το όνειρό σου ήταν να είσαι σκλάβος. Συγγνώμη για το …κήρυγμα-παραλήρημα. Δεν ήταν προς εσάς. Μου βγήκε αυθόρμητα. Σας ευχαριστώ. Καλή ζωή. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.