Έλληνες εξωτερικού
Καλησπέρα σου Πιτσιρίκο. Διάβασα το κείμενό σου και είπα να σου στείλω ένα μήνυμα.
Θα προσπαθήσω να γράψω με το δικό σου στυλ, να αισθανθώ πιτσιρίκος κι εγώ.
Είμαι 25 χρονών κι έφυγα από την Ελλάδα -και πιο συγκεκριμένα τη Θεσσαλονίκη- μόλις πριν από 2 εβδομάδες για Σκωτία-Εδιμβούργο.
Όπως οι περισσότεροι, έτσι κι εγώ, αντιμετώπιζα οικονομικά θέματα, μα, πίσω από την “φυγή” μου, κρύβεται μια προσπάθεια αποφυγής των δύσκολων καταστάσεων της χώρας μας.
Ήδη, από την εφηβεία μου, ήθελα να φύγω, καθώς αντιμετώπιζα οικογενειακά προβλήματα που δεν μπορούσα να χειριστώ.
Επίσης, ο δεύτερος σημαντικότερος λόγος της απομάκρυνσής μου αφορά την σχεδόν τραγική κατάσταση σε πνευματικό επίπεδο της νεολαίας της χώρας, που δείχνει πως θα είναι το αύριο.
Έτσι, μιας και είχα πάντα στον νου πως θα φύγω, ήρθε αυτή η μέρα κι έκανα κι εγώ την απόδρασή μου.
Βρίσκομαι τώρα σε αυτή την πόλη, η οποία είναι πανέμορφη, έχει μεσαιωνικό χαρακτήρα, έντονο πράσινο, ένα σύστημα που λειτουργεί σχεδόν άψογα, οι άνθρωποι μιλούν αγγλικά και δεν είναι τόσο κρύοι όσοι οι Άγγλοι.
Μια αίσθηση ελευθερίας ένιωσα με το πού πρωτοπάτησα εδώ.
Όμως, μέσα στις πρώτες μέρες άρχισα να μην νιώθω και τόσο καλά.
Είχα την εντύπωση πως εγώ έφυγα, σώθηκα, ζω στην Γη της Επαγγελίας, μα τι συμβαίνει με τους ανθρώπους που μέχρι τώρα ευνοούσαν τα σημαντικότερα κομμάτια της ζωής μου;
Άρχισα να πιστεύω πως τους άφησα να καίγονται στην κόλαση.
Έτσι, μην μπορώντας να έχω τύψεις, και λόγω της επιθυμίας μου να ζήσω με τους ανθρώπους που μέχρι τώρα ζούσα, πήρα την απόφαση να επιστρέψω για να δοκιμάσω, μιας και ως τώρα δεν το είχα κάνει επί της ουσίας, να ζήσω πραγματικά κι όχι απλά να υπάρχω μέχρι να φύγω για αλλού.
Έρχομαι, λοιπόν, με σκοπό να γίνω πιο ενεργό μέλος στην κοινωνία που τόσα χρόνια σαπίζει.
Να προσπαθήσω να δημιουργήσω και να μην πέσω κι εγώ στην παγίδα που πέφτουν οι περισσότεροι.
Να μη δεχθώ να με αντιπροσωπεύουν κάποιοι άγνωστοι, αλλά να τολμήσω και να βγω από το …comfort zone μου και να διεκδικήσω τη ζωή που θέλω.
Ίσως να μην απαντώ στις ερωτήσεις σου, μα αυτά είναι που σκέφτομαι, ως βραχυχρόνιος Έλληνας του εξωτερικού.
Και για να καλύψω το θέμα που άνοιξες, θα πω τα εξής: οι άνθρωποι ζουν καλύτερα γιατί έχουν ένα σύστημα που λειτουργεί, σέβονται τους κανόνες τους, ακολουθούν ως σωστοί ακόλουθοι.
Λείπει, όμως, θα έλεγα η ζωντάνια που χαρακτηρίζει τους μεσογειακούς λαούς. Δεν ξέρω αν φταίει ο καιρός, η κουλτούρα κτλ.
Το θέμα είναι πως εδώ το κράτος κάνει όσα ορίζονται για ένα κράτος να κάνει, κι έτσι, ακολουθώντας κανείς την τάξη πραγμάτων που υπάρχει, κερδίζει σε ατομικό αλλά και συλλογικό επίπεδο.
Αν θέλουμε να γίνουμε μια καλύτερη χώρα, είναι καλό να πάρουμε ως παράδειγμα άλλες χώρες, αλλά, κατ’ εμέ, είναι πιο σοφό να βρούμε τις δικές μας λύσεις που να ταιριάζουν στα ιδιαίτερά μας χαρακτηριστικά.
Το θέμα είναι πως δεν υπάρχει κοινωνικό όραμα, πως άνθρωποι που σκέφτονται και θέλουν να δημιουργήσουν σηκώνονται και φεύγουν και γεύονται την πίκρα της ξενιτιάς, με μόνη παρηγοριά το Skype.
Γιατί όλα αυτά; Πες μου εσύ την άποψή σου, Πιτσιρίκο.
Ευχαριστώ
Α.Τ.
(Αγαπητέ φίλε, εσείς έπρεπε να πάτε για δυο εβδομάδες στο Εδιμβούργο, για να αποφασίσετε να δραστηριοποιηθείτε στην Ελλάδα. Καλό είναι κι αυτό. Ελάτε τώρα που είναι καλοκαίρι εδώ -και το καλοκαίρι στην Ελλάδα δεν παίζεται και είναι για όλους, τουλάχιστον αν δεν αγαπάς τις πολυτέλειες- και το ξαναβλέπετε το θέμα από το φθινόπωρο. Εγώ δεν θα γράψω τις σκέψεις μου για την Ελλάδα. Το έχω κάνει σε πολλά κείμενα. Τώρα είναι η ώρα των φίλων που έφυγαν. Και τους βλέπω “ζεστούς”, αν κρίνω από τα μέιλ που πάφτουν βροχή. Καλή επιστροφή. Σας ευχαριστώ. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.